ලෝක විනාසෙන් පසු.......

හරියටම දෙසැම්බර් 21 වෙනිදා කලින් දන්වා තිබූ පරිදිම ලෝක විනාසය සිදුවිය. ඒත් කළ පවු ඉවර නැති නිසා මට මැරෙන්නට නොහැකි විය. පොඩ්ඩක් මිදුලේ ඇවිදලා ගෙට එනවිට අම්මා උදේම තේ සාදමින් සිටියාය. ඒ කියන්නේ අම්මත් බේරිලාය. ටිකකින් අප්පච්චිත් ආවා. පූමාත් දුවගෙන ඇවිත් ඇඟට පැන්නා. වටේ ගෙවල් වල අයත් ලෝක විනාශයට අසුවී නැත. විනාස වූ ලෝකයක ජීවත් වෙන්න ලේසි නැත. ලෝක විනාසයට ගමේ කඩටික අසුවෙලානම් කන්න දෙයක් වත් ගන්න තැනක් නැත. එහෙත් පොඩ්ඩක් ඇවිදලා බැලුවම කඩ සියල්ල හොඳින් පවතී. ඇති යාන්තම්. මොනවා හරි කාලා ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. 

ටිකකින් ජංගමය නාද විය.....

අම්මෝ ලොකු දෙයක් ෆෝන් වැඩ කරන එකනම්. නැතිනම් ලෝක විනාසෙනුත් බේරිලා පාළුවෙන් තමා මැරෙන්න වෙන්නේ. කෝල් කල මගේ යාළුවත් බේරිලානේ. දන්න අය හැමෝම වගේ බේරිලා. ලයිට් තියෙන නිසා කොම්පියුටරේ පොඩ්ඩක් ඕන් කරලා බලන්න හිතුනා. 

අම්මේ ඇති යාන්තම් ඉන්ටර්නෙට් වැඩ. කට්ටියම ඔය ෆේස්බුක් එකේ පිස්සු නටන්නේ. බැලුවාම නෙට් ඉන්න අයත් ලෝක විනාසෙන් බේරිලානේ. 

දන්න කියන හැමෝම වගේ ලෝක විනාසෙන් බේරිලා. ඒත් අති සාර්ථකව ලෝක විනාසේ නම් වෙලාලු. විනාස වෙනවා කියන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාස වෙලාලු. දැන් ඉතින් මොනාවා කරන්නද. බේරුනානම් ජීවත් වෙන්නත් වෙනවානේ. සික් අපරාදේ මැරෙන්නනේ හිතන් හිටියේ. දැන් ඉතින් මැරෙනකල් ජීවත් වෙන්නත් වෙනවා. ආපසු වැඩට යන්න වෙනවා. කන්න, නාන්න, අඳන්න හැමදේම කරන්න වෙනවා. අපොයි කලාතුරකින් උදාවුන අනගි අවස්තාවෙන් ප්‍රයෝජනයක් අරන් මැරෙන්න බැරි උන නිසා වෙච්ච කරදර.

මෙච්චර දවසක් කලේ උදේම නැගිටලා සතියේ දවසක් නම් වැඩට යනවා. වැඩ ඉවර කරලා ගෙදර එනවා. පොඩ්ඩක් එහෙට මෙහෙට කැරකිලා පොඩි වොශ් එකක් දාගෙන තියන දෙයක් කාලා නෙට් එක පැත්තේ රවුමක් දාලා නිදාගන්න එකනේ. නිවාඩු දවසක්නම් සමහර විට දවසම ගෙදර. නැතිනම් පොඩි රවුමක් ගහලා ඇවිත් මොනවා හරි වැඩක් කරලා රෑට දොයි. 

ඔය විධියට ගිහින් මේ අවුරුද්දත් ඉවර උනා. ඔන්න අද අවුරුද්දේ අන්තිම දවස. අදින් 2012ත් ඉවරයි. ලබන අවුරුද්දත් ආවා. ඒ අවුරුද්දේ ලෝක විනාසයක් තියනවාද දන්නේ නම් නෑ.

 ඒ මොනවා උනත් ලබන අවුරුද්ද හැමෝටම වාසනාවන්ත සුභම සුභ නව වසරක්ම වේවා....!!!

මගේ මතක - මං කියවූ බ්ලොග්.....

කාලෙකින් මේ පැත්තට එන්න බැරි උන නිසා අද ඇවිත් බලන්න හිතුනා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියා. කිසිම අවුලක් නැතිව බ්ලොග් එක හොඳට තියනවා. එකම වරද කාලෙකින් පෝස්ට් එකක් දාන් බැරි උන එකයි. මාසයකට පමණ කලින් ඇවිත් අලුත් බැනර් එකක් නම් දාලා ගියා. ඒත් පෝස්ට් එකක් ලියන්න තරම් අවස්ථාවක් ලැබුනේම නෑ. කෙනෙකුට හිතන්න පුළුවන් මොනවාද මූට මෙච්චර තියන වැඩ කියා. 

වැඩත් ගොඩක් තිබුනා. මාගේ සොයුරිය නව නිවසත් සාදා එයට ගෙවැදුනු නිසා එහි විවිධ කටයුතු වලට සහාභාගි වෙන්න උනා. එමෙන්ම පසුගිය කාලයේ බ්ලොග් අවකාශයේ එන්න තරම් ප්‍රියතාවයක් ඇති උනේම නෑ. මහා කුණාටුවටකට පසුව සියල්ල සංසුන් වෙනවා වගේ මේ දිනවල සයිබරයත් හරිම උදාසීනයි.

ඉතින් අද මට හිතුනා බ්ලොග් කියවන්න ආ දවසේ සිට මං ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් ගැන ටිකක් මතකයට නගන්න. හැබැයි අද පෝස්ට් එක නම් ලින්ක් ගොඩක් එක්ක තමා දාන්න වෙන්නේ. ඒ ගැන අමනාපයක් ඇති කරගන්න එපා.

මම මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න එන්නේ අහම්බෙන් හමුවූ කතන්දර අඩවිය හරහා. වසර තුනක් පුරාවට නොකඩවා ලියවෙන කතන්දර මා දකින දක්‍ෂ බ්ලොග් කරුවෙක්. මා එය කියවන්න පටන්ගන්නා කාලයේ එය මාස 9ක් විතර පරණ බ්ලොග් එකක්. එහෙත් එහි ඇති ඔහුට ආවේණික රචනා ශෛලිය නිසා මා බ්ලොග් කියවන්න පෙළඹුනා. එහෙත් දැන් නම් අර මුලින් තිබුන රසය අඩුයි වගෙයි මට දැනෙන්නේ. එමෙන්ම මා කතන්දර අඩවිය කියවන්න ගියාම පත්වන ලොකුම අපහසුතාවය අර දාලා තියන ලින්ක් හැම එකක්ම බලන්න බැරි කම. සමහර විට නෙට් ස්ලෝ වෙලාවක ලෝඩ් කරන්නත් අපහසුයි. එහෙත් ඒ හැම ලින්ක් එකක්ම පාහේ කලින් කියවා ඇති ඒවා. මාතෘකාව තමා අමතක වෙලා තියෙන්නේ. එහෙත් මගේ අදහස කතන්දරට මීට වඩා ගොඩක් හොඳින් ලියන්න පුළුවන්. ඔහු මුල් කාලයේ එක් කතන්දරයක් තුල කතන්දර ගණනාවක් ලීවා. එක් එක් අයගේ බුද්ධි මට්ටමට ගෝචර වෙන ආකාරයට. කතන්දර විසින් ලියන කවි මා එදාත් අදත් ආසාවෙන් කියවනවා.

කතන්දර අඩවියෙන් මා පිවිසෙන්නේ සයිබර් යායටයි. තමන්ගේම සිත්තර සමග ඉදිරිපත් වන සයිබර් යාය හිනාවෙන්නම හොඳ තැනක් උනා. මා තනියම හිනාවෙන විට අපේ ඔෆිස් එකේ අනික් අයත් ඇවිත් ඔවුන්ද මෙය කියවන්න පුරුදු උනා. සයිබර් යායේ මා ප්‍රිය කරන්නේ චූටි මහත්තයාගේ පොඩි කාලේ කතා හා කුරුළු හමුදාවේ කතා වලටයි. එහෙත් පසුගිය කාලයේ වැඩිපුර කාටුන්ම ඇඳම නිසා අර මුලින් තිබුන තැන අඩු උනාද කියාත් මට හිතෙනවා.

මේ කාලයේම මා කියවන්න ගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වූයේ ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස්. ටැබූ යනු ලංකාවේ සිටි දක්‍ෂ බ්ලොක් කරුවෙක්. ඔහුගේ ඇතැම් රචනා ශෛලියන්ට මා ප්‍රිය නොකලත් ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක තාවය මම තවමත් අගය කරනවා. තම මතය පහසුවෙන් වෙනස් නොකරන ටැබූ අවස්ථා කීපයක කවි ලියා තිබුනා. ඒවායින් ඔහුගේ කලාකාමී බවත් මා වටහා ගත්තා. කිසියම් හේතුවක් නිසා එම අඩවිය මැකීයාම අලුතින් ආ අයට වෙනස්ම ආකාරයක ලියවිල්ලක් කියවන්න ඇති අවස්ථාව නැතිවී යාමක්.

මේ කාලය වන විට මා බ්ලොග් කරණයට පිවිසි අතරම බොහෝ බ්ලොග් කියවා කමෙන්ට් දාන්න පුරුදු වී සිටියා. ඒසේ කමෙන්ට් හරහා ගොස් හඳුනාගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ වත් ලියන සොඳුරු සිතයි. කවි, නිසඳැස්, කෙටිකතා ඇතුලත් මෙහි හොඳ නිර්මාණශිලී බවක් දකින්න පුළුවන්. එමෙන්ම එහි රචකයාගේ සිතිවිලි පෙන්වන කැඩපතක් බඳුයි. ලියන්නා තම ජීවිතය තුල ලබන සතුට, දුක ආදී සියල්ල නිර්මාණ තුලත් එලෙසම දකින්න ලැබුනා. එසෙන්ම එහි පළවූ ඇය පිරිමියෙකුගේ චරිතට ආරූඪවී ලියා ඇති කතා මාගේ සිතට හොඳින් දැනුනා. මෙය තවමත් හැකි විටෙක මා කියවන බ්ලොග් එකක්.

මේ කාලයේම මා ආසාවෙන් කියවූ තවත් බ්ලොග් එකක් එකේ වාට්ටුව. හෙද නිළධාරියෙකු තම වෘත්තීය අත්දැකීම් මේ හරහා සයිබරයට එකතු කරන්නේ සිත් ඇදගන්නා වචන විලාශයකින්. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය රසයත් නොඅඩුව විඳින්න පුළුවන්. අවාසනාවකට දැන් එය ලියවෙන්නේ නෑ.

මේ කාලයේම කියවන්න පටන්ගත් මං ආසම කළ කවි බ්ලොග් එක සිඩ්නි ලියූ විහඟ ගීතයයි. මා බ්ලොග් අවකාශයේ දුටු අති දක්‍ෂම කවියෙක් වූ සිඩ්නිගේ කවි ලිවීම නිසා මටත් යම් ප්‍රමාණයකට කවි ලියන්න ශක්තියක් ලැබුනා. මා අද යම් ආකාරයක කවි ලියනවානම් එයින් කොටසක ගෞරවය සිඩ්නිට දෙන්න මා සූදානම්.

   මේ සමග මා කියවන්න පිවිසෙන්නේ පොඩ්ඩිගේ පොඩිකුමාරිහාමි බ්ලොග් එකයි. සොඳුරුසිත බ්ලොග් අඩවිගේදී හඳුනාගත් පොඩ්ඩිගේ බ්ලොග් එක මා දිගටම කියවන තවත් හොඳම බ්ලොග් එකක්. රචකයාට ආවේණික ශෙලියකින් ලියවෙන මෙහි ඇය විසින් කරන නිර්මාණාත්මක කොටස් වලින් ලිපියට අලුත් පණක් දෙනවා. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය ස්වභාවයේ නිර්මාණ වලටත් සරල බවටත් මා වැඩියෙන් ප්‍රිය කරනවා. තම මතයේ තරයේ එල්බ සිටීමටත් ඇයි දක්‍ෂයි. වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් තම ජනප්‍රිය බව එකලෙස රැකගෙන ආ බ්ලොග් අඩවියක් ලෙසත් මෙය මා දකිනවා. එයට ලැබෙන 200 ඉක්මවා යන කමෙන්ට් ප්‍රමාණයෙන්ම ඇයගේ හැකියාව පිළිබඳ අදහසක් ලැබෙනවා.

   මීළඟට මගේ මතකයට නැගෙන්නේ ජීවිතේ මල් ලියන සංසාරේ අපි බ්ලොග් එකයි. එකිනෙකට වෙනස් මාතෘකා ඔස්සේ ඉතාම දක්‍ෂ ලෙස වචන හසුරවමින් ලියන මෙම බ්ලොග් කාරිණිය සතු හැකියාව, දැනුම හොඳින් තේරුම් ගන්න මෙහි පෝස්ට් කීපයක් පමණක් කියවීම ප්‍රමාණවත්. කමෙන්ට් නොකළත් මා මෙය නොකඩවාම කියවාගෙන එන අතර ආරම්භයේ සිට අද දක්වාම ගුණාතිමක බව රැකගනිමින් ගාලා යෑම මෙහි දක්නට ලැබෙනවා.

     මා ප්‍රිය කරන සරලම බ්ලොග් එක හා පැටික්කි බ්ලොග් එකයි. සරල භාශාව, පරිසරය සතුන් වැනි මා ප්‍රිය කරන දේ ගැන වැඩියෙන් ලියවීම, කමෙන්ට කරන සැමට ලෙන්ගතු ලෙස දක්වන ප්‍රතිචාර මා එහි දකින විශේෂත්වයයි. එමෙන්ම මෙහි ලියවෙන බොහෝදේ ලියවෙන්නේ පොඩි ළමයෙක් ලියනා ආකාරයටයි. බොහෝ කාලයකින් මෙහි සටහනක් දක්නට නොලැබීම කණගාටුවට හේතුවක්.

      තවත් මා නිතර ආගිය බ්ලොග් එකක් අතීතයෙන් අහුලන මතක. මා එහි සරල කවි කියවන්න තමා වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ. බොහේවිට තමන්ගේ ජීවන අත්දැකීම් ඇසුරින් ලියවුනු මෙම බ්ලොග් එකත් වසා දැමීම ගැන මට ඇත්තේ කණගාටුවක්.

   මා මෝටර් සයිකල් ලෝලියෙක්. මේ නිසාම ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් එකක් කුශාන් ලියූ සිතැඟි. මා එහි වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ බයික් හා බයික් චාරිකා ගැන ලියවෙන ලිපි වලටයි. එයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා. 

     තවත් මා කියවූ බ්ලොග් එකක් චානක ලියූ මකර රජදහන. තමන්ට හමුවන පින්තූරයක් හෝ තමන් ගන්නා ඡායාරූපයක් ඇසුරින් පෝස්ට් එකක් නිර්මාණය කරන්න චානක දක්‍ෂයෙක්. එමෙන්ම ඒ තුලින් කිසියම් සියුම් උපහාසයක් දෙන්නත් ඔහුට හැකියාව තිබේ. මෙයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා.

    දැන් නිතර ලියවෙන්නේ නැති තවත් මං ප්‍රිය කරන බ්ලොග් එකක් හේමලයා ලියන මංමුලාවූ සිතිවිලි. කවි හා නිසඳැස් පමණක් ලියවෙන මෙහි විශේෂත්වය පද පේලි දෙක තුනක් තුලින් ලොකු කතාවක් කීමයි. ඇතැම් නිසඳැස් එතරම් සරල නොවූවත් පද පේලි කීපය කියවා එහි අරුත මනින්නට යෑම මට සිතට සතුටක් ගේන දෙයක්. මෙය තවම ලියවුන්ත් පෙර මෙන් නිතර ලියවෙන්නේ නෑ. මා දුටු මුල් කාලයේ දිනකට පෝස්ට් එකක් නොවරදවාම ලියවුනත් දැන් ලියවෙන්නේ කලාතුරකින්.

        එදා සිට අද දක්වාම නොනැවතී ගලා එන මා ප්‍රිය කරන තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ මාරයාගේ හෝරාවයි. මා සයිබරයේ දකින් හොඳම අව්‍යාජ ආත්ම කථනය මාරයාගේ හෝරාවයි. තමන්ගේම ක්‍රමයකට, තමන්ගේ වචනයෙන් ලියවෙන එය ඔහුගේ හැකියාව මැනවින් පෙන්වා දෙනවා. ඔහු දකින ලෝකය, ඔහුට අයිති ලෝකය මාරයාගේ හෝරාවේ අපූරුවට සටහන් තබමින් බොහෝ කාලයක් ඔහු සයිබරයේ රැඳි සිටීම මා අගේ කරනවා.

මේ හා සමානවම සිදුකරන තවත් අව්‍යාජ ආත්ම කථනයක් තිබෙනවා. ඒ සඳරු ලියන හිස් අහසයි. අම්පාරේ සුන්දර මිනිසුන් රැඳි සුන්දර ගමකට අපි රැගෙන යන හිස් අහස සඳරූගේ ජීවිතය, ඔහු මුහුණ දුන් විවිධ දුක සැප මිශ්‍ර අත්දැකීම් සයිබරයට මුසු කරන අපූර්ව ස්ථානයක් මේ හිස් අහස. පසුගිය කාලයේ සම්මාන කීපයක්ම ලැබීමෙන්ම ඔහුගේ හැකියාවන් පිළීබඳ හොඳ තක්සේරුවක් ගන්න පුළුවන්.

අභීත ලියන ටිකක් හිනාවෙන්න හා රංග ලියන මගේ ලෝකය කියවන්න හේතු උනේ ඔවුන් දෙදෙනා දෙදෙනාට මඩ එල්ලකරගනිමින් ලියූ පෝස්ට් නිසාවෙන්. 

බ්ලොග් කාරිණීයගේ දිනපොත බඳු බ්ලොග් එකකි මා නිතර කියවූ සිහින තවලම. මෙහි සරල කවි/ නිසඳැස් කෙටි කතා ලියවෙනවා. එහෙත් ලියාගෙන ආ කෙටි කතාව එක්වරම වෙනත් පැත්තකට යන්නේ බ්ලොග් කාරිනියගේ ජීවිතයේ සිදුවන වෙනස්වීම් සමගයි. මෙහි මා දකිනා ආකාරයට බොහෝ පෝස්ට් ඇත්තේ සෘණාත්මක ආකාරයෙන්. මෙයද මෑතක සිට වසා දමා තිබෙනවා.

          කාලයක්ම මා කියවු තවත් හාස්‍යය කැටිවුන පාසල් සමයේ අත්දැකීම් පෙළ ගැස්වූ බ්ලොග් එකකි බ්ලොග් ගඩොල්. ගම්පහ ප්‍රදේශයේ සුන්දර ගමක ඉපදුන පූසන් පිරිසක් ලියන මෙය තවමත් පුරුදු ලෙසින්ම ගලා යනවා. මෙය කණ්ඩායමක් එක්වී ලියන බ්ලොග් එකක් වුවද ලියන කෙනා කවුද නොකියා එකම ගිණුමකින් පවත්වාගෙන යයි. ගැටවර වියේ කියුම් කෙරුම් පිළිබඳව වැඩිපුර ලියවෙයි.

ඉහතින් සඳහන් කළේ මා කියවූ හා දැනටත් කියවන පරණ එනම් මගේ බ්ලොග් ආගමනයා හා සමගාමී හෝ ඊටත් පෙර සිට පැවති මා නිතර ආගිය බ්ලොග් කීපයක් ගැනයි. මෑතකදී පැමිණි හා මා මෑතක සිට කියවන්න ගත් බ්ලොග් ගණනාවක් වෙනවා. මේවායින් මා නිතර යන එන තැන් ගැනත් කීවොත් හොඳයි කියා සිතුවා ලිපිය අවසන් කරන්න කලින්.

අධ්‍යාපනික වටිනාකමත්, ලිවීමේ ශෛල්‍යයත් නිසා මා කියවන්න ගත් හොඳ බ්ලොග් එකක් වෙද ගෙදර. අපේ දේශිය වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය, එහි එදා හා අද මෙන්ම හොඳ අධ්‍යාපනික අපදෙස් එහි ඇතුලත්. මෑත කාලයේ මෙම බ්ලොග් කරුවා ලියන්න ආරම්භ කළ ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳ ලිපි පෙළත් හොඳින් කරුණු හදාරා ලියන බවට පැහැදිලිව මා දකිනවා. මා මෙහි දකින අඩුපාඩුව නම් හිටි වනම ටික කාලයක් කිසිවක් නොලියා සිටීමයි.

             සොඳුරු සුව අසපුව යනු එදිනෙදා ජිවිතයේ අප මුහුණ දෙන විවිධ රෝග හා ඒවා වලක්වා ගැනීම, රෝග මුලින් හඳුනා ගැනීම, රෝග වලට කරනා විවිධ ප්‍රතිකාර පිළිබඳව සිතට දැනෙන ලෙස කතාබහ කරනා බ්ලොග් අඩවියකි. මෙහි පෝස්ට ආරම්භ වන්නේ එදිනෙදා සිදුවීමක් අනුසාරයෙනි. ඉන්පසුව කතාවක් ලෙසින් පෝස්ට් එක ගලායන අතර රෝගය හා සම්බන්ධ දේ ක්‍රමාණුකූලව විස්තර කරයි. බ්ලොග් කරුවා සෞඛ්‍ය ක්‍ෂේත්‍රෙය් ප්‍රවීණයෙකු බව ලියන ආකරයෙන්ම පැහැදිළි වේ. එමෙන්ම ඔහු හොඳින් අධ්‍යයනය කර පෝස්ට් ලියනා බවක් ලිපි තුලින් පෙනේ. 

සයිබරයේ කුඩාම බ්ලොග් තරු දෙකක් ලියන පුංචි හිතට දැනෙන දේ දිනිති හා මිතිලි දියණියන් දෙදෙනා ලියනා බ්ලොග් එක මා වැඩියෙන්ම ප්‍රිය කරන ළමා බ්ලොග් කරණයයි. තමන් දකින දේ තමා ප්‍රියකරන දේ දක්ෂ ලෙසින් බ්ලොග් එකක් තුලින් ලියනා මේ දෙදෙනා මා දකින ආකාරයට අනාගතයේ තම පියා මෙන් සයිබර් අවකාශයට වටිනා දැනුම එක් කරනු ඇත.

මෑතක සිට මා ගොඩක් ආසාවෙන් කියවන තවත් බ්ලොග් එකකි අස්වැන්න. මේම බ්ලොග් කරුවා ගීත සංගීතය වැනි විශයන් ගැන හොඳ දැනුමක් ඇති ලේඛකයෙකි. කාලයක සිට ලේඛන කටයුතු වල නිරත වෙන ඔහු දක්ෂ ගීපද රචකයෙක්ද වේ. ඔහු සංගීත කලාව හා එයට සම්බන්ධ ශිල්පීන් ගැන තමා සතු දැනුම, තමාගේ ආකල්ප නොමසුරුව බෙදා දෙයි. මීට අමතරව පොත පත පිළිබඳවද ඔහුගේ දැනුම අතිමහත්. ඒ සියල්ල කැටි කරගත් අස්වැන්න මා ප්‍රිය කරන මෑත කාලයේ ඇරඹුන බ්ලොග් අඩවියකි.

මේ මා නිතර යන එන නැතිනම් පෙර නිතර ඇවිද්ද බ්ලොග් කීපයක් ගැන මට නිදහසේ සිටිනා හෝරාවක සිතට නැගුන අදහස් කැටි කර දැක්වීමකි. තවත් අයෙකු මෙය වෙනස් ආකාරයකින් දකින්නට පුළුවන්. ඔබේ අදහසත් කැමතිනම් කෙටියෙන් සටහන් කර යන්න.

සුභ දවසක්....!!!

මට දැන් කෝපි කෝප්පයක් බොන්න වේලාව හොඳයි වගේ. කෝපි එකක් බොමුද?

(පින්තූර අන්තර්ජාලයෙනි)

Good Morning.......ඉතින් මට මොකෝ.......:P

අපි කවුරුත් ආසයි උදේම කාගෙන් හරි සුභ පැතුමක් ලබන්න. ඔයාල ගැන මං දන්නේ නම් නෑ. හැබැයි මම නම් ආසයි. මේ අද උදේ උන දෙයක් නිසයි මෙහෙම පෝස්ට් එකක් ලියවුනේ. වෙනදටත් මේ වගේ දේවල් වෙනවා. ඒත් තියන කලබලේ නිසා සමහර දේවල් ඒ සැනින් අමතකම වෙනවා. එහෙත් අද සිදුවූදේ ගැන නම් ලියන්නම හිතුනා. අද කීවාට මං මේ කියන්නේ සිකුරාදා වැඩට එද්දී සිදුවූ දෙයක්. මේක පබ්ලිශ් කරන්නේ නම් 14 වෙනිදා උදේ තමා. ඒකෙන් ප්‍රශ්නයකුත් නෑනේ. එහෙනම් අපි කතාවට එමු.

මේකයි සිද්ධිය. අපි කවුරුත් උදේම හමුවන අයට සුබ පතන සිරිතක් තියනවා ගුඩ් මෝනින් කියා. එය අපේ සිංහල ක්‍රමයනම් නෙවෙයි තමා. ඒත් එය අපිට සුද්දාගෙන් ලැබුන හොඳ සිරිතක්. අවශ්‍යනම් අපිට උදේම ආයුබෝවන් කියා සුබ පතන්නත් බැරි කමක් නම් නෑ. ඔන්න ඉතින් ට්‍රැක් පනිනවා. යමු කතාවට. 

අපි බොහෝ දෙනෙක් උදේට හමු වෙන අයට මේ ආකාරයට සුබ පතනවා. විශේෂයෙන්ම එකට සේවා ස්ථාන වල සේවය කරන අයට සුබ පැතීම සාමාන්‍ය දෙයක්. මටත් ඔය පුරුද්ද තියනවා. ඒත් මම ටිකක් වෙනස්ද මන්දා. මං නම් දන්නේ නෑ ඔයාලත් හිතන්නේ මං හිතන විදියටද කියා. කොහොම නමුත් මම ඉදිරියට හමුවන හැම දෙනාටම වගේ තරාතිරම නොබලාම ගුඩ් මෝනින් කියා සුබ පතනවා. සමහරු නම් මුව පුරාම සිනාසී ගුඩ් මෝනින් කියාම පෙරලා සුබ පතනවා. සමහර අය ඒකත් වර්ගීකරණය කරලා. තමන්ට ඉහලින් තනතුරක ඉන්න අයෙක් නම් ගුඩ් මෝනින්. සමාන අයට මෝනින්, පහලින් ඉන්න අයට යන්තම් හිනාවක්. බලන්නකෝ ඒකේ ඇති තේරුම මොකක්ද කියා. නිකන්ම නිකන් මෝනින් කීවා ඇති වැඩක්ද?

මම කීවානේ මම ටිකක් වෙනස් කෙනෙක් කියා. මම කෙනෙකුට සුබ පත්නනේ හිත සතුටින්. ඒ වගේම හිත තවත් සතුටු කරගන්නයි. අපි කෙනෙකුට දෙයක් දීලා, උදව්වක් කරලා ආපසුවට ප්‍රතිඋපකාරයක් බලාපොරොත්තු වෙන එකත් වැරදියි. එහෙත් ගුඩ් මෝනින් කීවාම ආපසු ගුඩ් මෝනින් කියන්න තරම් කෙනෙකුට බැරිනම් ඇත්තටම හිතට ඇති වෙන්නේ දුකක්. අර සුබ පැතූ එකෙන් ලැබූ සතුටත් නැති වෙලා යනවා. මෙහෙම කීවේ මම දින කීපයක්ම සුබ පතන විට එය සැලකිල්ලට නොගෙන ගිය කෙනෙක් හිටියා. මම හිතුවේ ඔහුට කිසියම් ප්‍රශ්නයක් ඇති කියා. ඒත් අද බලන විට මම සුබ පතන විට නිහඬව සිටි කෙනා වෙනත් අයෙකුට මුව පුරා සිනාසී සුබ පතනවා. සොයා බැලූ විට අර දෙවෙනි පුද්ගලයාගෙන්  උපකාරයක් ගන්න වෙලා. ඒ නිසයි මේ හිනාව. ඉතින් මම තීරණය කලේ නැවත ඔහුට සුබ පතන්නේ නෑ කියා.

ඕකයි අද කතාව. ඇත්තටම උපකාරයකට ප්‍රතිඋපකාරයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න නම් මම කිසිදා කැමතිම නෑ. එහෙත් සිනාසී සුබ පතන්නේ මමත් අඩුම වශයෙන් සිනාවකින් සංග්‍රහයක් ලබන්නයි. එය නොලැබෙන විට සිතට කණගාටුවක් නම් ඇති වන්නේ එය නොකර අනවශ්‍ය දේ දාගන්නේ නැතිව ඉන්න එකයි හොඳ.

මේ වගේ තව බොහෝ අවස්ථා අපිට එදිනෙදා හමුවෙනවා නේද. බලන්න අපි විශේෂ අයට සුභ පතනා ආකාර. දුරකථන ඇමතුම් වලින්, SMS වලින්, ෆේස්බුක් වැනි සමාජ ජාල හරහා, ඊ මේල් වලින් තව නම් කොච්චර දේ ඇතිද? මේ හැම දේම කරන්නේ එය ලබන්නා අපිට විශේෂ කෙනෙක් නිසයි. යාළුවෙක් වෙන්න පුළුවන්, ඥාතියෙක්, පෙම්වතා/පෙම්වතිය, සැමියා/බිරිඳ මේ වගේ කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. එහෙත් එම තැනැත්තාට අපි විශේෂ නැතිනම් සුබ පැතීමෙන් ඇති පලක් තියේද කියා මට හිතුනා.

ඔයාලගේ අදහස් මීට වෙනස් ඇති. හැමෝම එක වගේ හිතන අය නෙවෙයිනේ. මට හිතුන දේයි මම අද ලියා තැබුවේ. ඔයාලටත් මේ ගැන කියන්න දෙයක් ඇතිනම් කමෙන්ට් එකක දාලම යන්නකෝ.

ගිහින් එන්නම්.

සුබ දවසක්...!!!

අප්පච්චිට..........

ඔබේ පා වල ශක්තියෙන් අද අපි ඇවිදිනවා.....
ඔබේ අත් වල ශක්තියෙන් අද අපි වැඩ කරනවා...
ඔබේ හිතේ ශක්තියෙන් අද අපි සිතනවා...
ඔබ නිසා අද අපි මිනිසුන්ව ජීවත්වෙනවා...


අද 24 වෙනිදා...
හෙටයි මාසේ පඩිය...
අද තමයි අතේ සල්ලි නැතිම දවස..
අනේ මට ඔයාට මොනවත්...
තෑග්ගක් අද දවසේවත්...
අරන් දෙන්න බැරි වෙයි වගේ...
ඒත්....
මම දන්නවා අප්පච්චි තරහ නෑ කියා...
මගේ අප්පච්චිට ...
සුභ උපන්දිනයක් වේවා..!!!!

ආදරණිය නිශාන්තය...........

ආදරණීය හිත්වලට ආදරයෙන් ගොඩ වෙන්න බස් රේඩියෝ අපි අදහස් කලා, ඉතින් එකතු වන්න මේ ඉරිදා රාත්‍රී අට වෙනකොට නිශාන්තය සමඟින්.. 

ආදරණීය නිශාන්තය නමින් සෑම ඉරු දිනක රාත්‍රී අටේ කනිසමට බස් රේඩියෝ මගින් ප්‍රේමණිය ගී එකතුවක් ගෙන එන්න අපි අදහස් කලා‍ ඉතින් එකතු වන්න බස් රේඩියෝව සමඟින් 

ආදරණිය නිශාන්තය වෙන්වන්නේ ආදරණිය ඔබ වෙනුවෙන්මයි ...  බස් රේඩියෝ බ්ලොග් අඩවියේ නිශාන්තය වෙනුවෙන් එම සතියේ වෙන්වන පොස්ටුවට කමෙන්ටුවක් වශයෙන් ඔබගේ ආදරණීය සටහන් තබා යා හැකියි.. ඒ සමඟම ඔබට අවැසි ගීතයත් සටහන් කරන්න.. ගීතය මෙන්ම අදහසද බස් රේඩියෝ අපි ඔබ වෙනුවෙන් සයිබර් ගුවනට මුසු කරන්නම්...

ඉතින් එක්වන්න  ආදරණිය නිශාන්තය සමඟ 

ගීතය හා ගායකයා සමග ඔබ එකතු කරගන්නා අයත් කමෙන්ටුවක ලියා යන්න. එදාට අපි එනවා ඔබේ ගී සමග

බස් රේඩියෝ සින්දු කෝටියයි...ජොකියො රාශියයි...

සතුටුයි සතුටුයි ගොඩාක් සතුටුයි......

රෑ උනත් කමක් නෑ මගේ මතකයට ආ ඔබ සැම දෙනාම ඔන්න පිළිගත්තා සුපුරුදු ආදරෙන් සෙනෙහසින්...

සයිබර් අවකාශයේ අවුරුදු ගණනාවක් ගත කළා. මම මුලින්ම සයිබරයට ආවේ කොයි කාලෙද? මට මතක විධියට නම් 1998 වෙන්න ඕන. සෑහෙන්න පරණ කෙනෙක් නේ. ඒත් මම ඉතින් ජාලය භාවිතා කරන්නේ driver software, AV Updates download කරන්න තමා. ඒ හැර ඊ මේල් බලන්න යවන්න විතරයි. මුලින්ම එකතුඋනේ බුකිය නැතිනම් මූණු පොත හෙවත් ෆේස්බුක් එකට. එයින් සෑහෙන පරණ මිතුරන් පිරිසක් හමුඋනා. මට මතක විධියට නම් මම බුකියට එන්නේ දැනට අවුරුදු 3කට පමණ පෙර. පසුව අහම්බෙන් බ්ලොග් අවකාශයට ආ පසුව,  ගුගල් බස් එකට ආ පසුව කිසිදිනක නොසිතූ මිතුරු පිරිසක් මට ලැබුනා. 

මම මේ කියන්න ගියේ වෙන දෙයක්නේ. ඔය මිතුරු සමාගමේ උපරිමය අද දැනුනා. අම්මේ ඊයේ රෑ 12 සිට එන සුභ පැතුම්. මට සුභ පතා ගුගල් බස්ම කීයක් ගියාද මතක නෑ. ඇයි මේ...

පුංචි සාදයක් වගේ නේද?

නෑ ලොකු සාදයක් තියනවා මේ බලන්න....

ඔව් ඔව් අද මගේ උපන්දිනය. මොකට මේ උපන් දිනයට මේ පෝස්ට් දානවද කියල හිතන්න පුළුවන්. ඒත් අද මට කිසිදා නොලැබුන සුභ පැතුම් කන්දරාවක් ලැබුනා අන්තර්ජාලය හරහා. මට සුභ පතා බස්ම කීයක් ගිහින්ද? මේ වන විට ෆේස්බුක් වෝල් එකේ සුභපැතුම් 46ක්. අම්මෝ ඊමේල් තොගය. ඇයි දුර ඇමතුම්. කිසිදා නොලැබුනු කෝල් ගොඩක්. විදෙස් ඇමතුමකින් සුභ පතා තිබුනේ මේ වනවිට මගේ සොයුරා පමණයි. ඔන්න පළමු වරට අද එය වෙනස් උනා. 

රෑ මැදක් වනතුරු නිදිමරා ගෙන සිට සුභ පැතුම් එක්කළ අය, තම බ්ලොග් වල සුභ පැතූ අය කොතරම් සතුටක්ද?

වෙන් වෙන්ව නම් කියන්න ගියොත් එක නමක් හෝ අමතක වන්න පුළුවන්. ඒ නිසා සැමටම ස්තූති කරන්න මෙන්න පෝස්ට් එකක්ම දැම්මා.

යාළුවනේ මා සතුටු කළාට ඔයාල සැමටම ගොඩක්ම ස්තූතියි. ඔන්න දැන් තමා ලියන්න විවේකයක් ලැබුනේ.

මේ තෑගිත් ලැබුනානේ. ඒවාටත් ස්තූතියි....

ප/ලි

තව විශේෂ දෙයක් මගහැරෙනවා තව වෙලාවට මතක් උනේ.

අපේ බස් රේඩියෝව අද සිට අපේ අළුත් ඩොමේන් එකේ. අපේ බස් රේඩියෝ බ්ලොග් එකත් එහි ඇති.

http://www.buzzradio.lk

http://blog.buzzradio.lk 

සතුටුයි නේද?

Computer Hardware පාඩමට මොකද උනේ......?

Computer Hardware පාඩමට අදාල අන්තිම පොස්ට් එක ලියවුනේ පසුගිය ජූනි 22නේ. මම දිගටම සතියකට පොස්ට් දෙකක් හෝ දුන්නත් එක් වරම දින 10 කින් පමණ පොස්ට් එකක් නැති උනාම කවුරුත් හිතන්න ඇති ප්‍රියන්තටත් ලියන එක ඇති වෙලා කියල. පොඩි පොඩි ගැටළු ජීවිතේ මතුවෙනවනේ. ඒ අතරතුර කලින් භාර ගෙන අවසන් කරන්න නොහැකිවූ කර්තව්‍යයක් අවසන් කර දෙන්න තිබුනා. පසුගිය සතියෙන් දින පහක් පමණ වැය වූයේ ඒ සඳහායි. ඔය හැමදේම බ්ලොග් එකේ ලියන්න බෑනේ. සමීප බ්ලොග් මිතුරන් දෙතුන් දෙනෙක් නම් දන්නවා මට පසුගිය දිනවල තිබුන කරදර.  ඒ විතරක් නොවේ මම හොඳටම ලෙඩ උනානේ. තවම සම්පූර්ණ සුවය නම් ලැබුනේ නෑ. තාම ඇඳේ ඉඳන් මේ ලියන්නේ. එහෙත් පසුගිය කාලෙ පුරාම මම ඊළඟ පොස්ට් සඳහා අවශ්‍ය සූදානම නැවැත්වූවේ නෑ. බොහෝදේ එකතු කළා ඔබ වෙනුවෙන් ලියන මේ සටහන් වෙනුවෙන්. අද මේ ආ අතුර තුර ඒවා ගැන පොඩි දැනුවත් කිරීමක් කරලම යන්නම්කෝ.

මේ පොස්ට් සඳහා හොඳ ෆොටෝ අවශ්‍ය බව ඔයාල දන්නවනේ. ඒ සඳහා කැමරාව අත්‍යාවශ්‍ය බව කියන්න ඕන නෑනේ. මේසඳහා හොඳ කම්පැක්ට් කැමරාවක් මට මගේ සොයුරාගෙන් ලැබුනා. Panasonic Lumix DMC-FX520 මෙය තරමක් පරණ එකක්. 2008 මාදිලියක්. එහෙත් මට හොඳටම ගැලපෙනවා. ඊළඟ අවශ්‍යතාවය සෑම ෆොටෝ එකක්ම අතේ කැමරාව තබාගෙන ගන්න බෑ. විශේෂයෙන් ඉදිරි ලිපි වල කොටස් ගැලවීම් සවිකිරීම් වලදී ආධාරකයක් හෝ සහයකයෙක් අවශ්‍ය වෙනවා. ඒ නිසා මම ට්‍රයිපොඩ් එකක් (Tripod) එකක් මිළදී ගන්න තිරණය කළා. Ebay එකෙන් ගත් මෙය ගිය සතියේ තමා මට ලැබුනේ. අපරාදේ කියන්න බෑ. අපේ කස්ටම් එකේ මහත්වරු වෙන්න ඕන අණ්ඩක් කඩලයි එය එවල තියෙන්නේ. ඔන්න මගේ කැමරාවයි ට්‍රයිපොඩ් එකයි.

තනි කැමරාවෙන් හැම දේම කරන්න බෑ නේ. අමතර සහාය මගේ ෆෝන් එකෙන්. (එයත් මල්ලිගෙන් ලැබුන තෑග්ගක් තමා)

මේ ගන්න ෆොටෝ මගේ නෝට්බුක් එකට ගන්නත් ඕනනේ. අනික මේවා ගබඩා කරන්න කැමරාවේ මෙමරිය මදි. ඒනිසා මම ගත්තා කාඩ් රීඩර් එකක් හා අමතර MicroSD එකක් SD Adapter එකක්. ඒත් ඉතින් ebay තමා.

අළුතින් Tools කීපයක්ම ගෙන්වා ගත්තා. ඒවා ඉදිරි ලිපිවල දක්නට ලැබෙයි. තව කීපයක් ඉදිරියේ ගන්නත් තියනවා. මේ මම ගෙන්වාගත් Wrist wrap වලින් එකක්. 

මීට අමකරව තවත් Hardware අමතර උපාංග  ගොඩක් මම එකතු කළා. මේවා බොහොමයක් ක්‍රියාකාරි තත්වයේ පවතින්නේ. මේ සාමාන්‍ය IDE Hard Disk එකක් හා Laptop  IDE Hard Disk එකක්.

Memory හා Expansion Cards කීපයක්.

Desktop Computers නම් ගෙදර දෙකක් තියනවා. තව සේවා ස්ථානයේ දවසකට එකක් අළුත්වැඩියාවට ගලවන නිසා ඒවා ඕන තරම් ෆොටෝ ගන්න පුළුවන්. ඒත් ලැප්ටොප් ගලවා සවිකරන අළුත් වැඩියා කරන ආකාරය කීප දෙනෙක් විමසා ඇති නිසා ඒවා කීපයක් ගලවන්න හිතුවා. ඒත් හොඳ ක්‍රියාකාරී එකක් ගැලවීමේදී මම අනුගමනය කරන ක්‍රම නිසා ෆොටෝ ගන්න තරමක් අපහසුයි. එබැවින් ගත හැකි ඡායාරූප සීමිතයි. මගේ නෝට් බුක් එකත් තාම අන්ඩර් වොරන්ටි නිසා දැන්ම මේක ගලවන්න බෑනේ. ඒ නිසාම මම පරණ PII ලැප්ටොප් එකකුත් ගෙනාවා. මෙය තාම ක්‍රියාකාරි එකක්. අවුල හාඩ් ඩිස්ක් එක ක්‍රියා නොකිරීම.

මේ හැර තවත් ලැප්ටොප් දෙකක් තියනවා හොඳ ක්‍රියාකාරී. ඒවා එකක් දැනටම ඡායාරූප එකතුවේ තියනවා ගලවන අවස්ථාවේ ලබාගත්. මේ ලිපි ලියාගෙන යන විට මගේ නෝට් බුක් එකත් වොරන්ටි ඉවර වෙලා තියෙයි. එහෙම උනොත් අපි ඒකත් ගලවමු.

අවසානයේ කියන්න ඇත්තේ මගේ මේ මොබයිල් බ්‍රෝඩ් බෑන්ඩ් එකත් එක්ක මේක කරන්න බෑ කියල. ඒ නිසා මම ADSL වලට මාරු වෙන්නයි යන්නේ. ඇප්ලිකේෂන් දීලයි ඇත්තේ. හෙට කනෙක්ෂන් ලැබෙයි. මම බොහෝකල් බලා සිටියා ADSL ලබා ගන්න. දැන් තමා අපේ ලයින් අප්ඩේට් කරල තියෙන්නේ. අවශ්‍ය රවුටර් එක ගෙනත් ප්‍රොග්‍රම් කර අවසන්. ඒ නිසා කනෙක්ෂන් එක ලැබෙන්න විතරයි තියෙන්නේ.

(ADSL Routers config කර දෙනු ලැබේ)

එහෙනම් ලෑස්ති වෙන්න ඊළඟ පාඩම් එක්ක. මීළඟ පොස්ට් එක දැන් ලියමින් පවතිනවා. එය හෙට හෝ අඟහරුවාදා වෙන විට දාන්න පුළුවන් වෙයි. 

ප්‍රමාදය ගැන මගේ කණගාටුව.

ගිහින් එන්නම්.

සුභ දවසක්..!!!

දින 365හේ ගමන....

යාන්තමින් අවුරුද්දක් ඉවර කළා. ඔව් ඉතින් කේක් වෙනුවට කැවුම් කිරිබත් දීලා ආයේ මොන කතාද කියලත් හිතෙනවා ඇති. දැන් ඉතින් ආයෙම පුරුදු පොස්ට් ලියන්නේ නැතිද? තාම උපන්දිනේ ගැන පුරසාරම්ද කියා ඔයාලට හිතෙනවා ඇති. එහෙමමත් නෑ. මේදවස්වල ලියන හාඩ්වෙයාර් පෝස්ට් වල මීළඟ පෝස්ට් එක තාම සූදානම් නෑ. ඒවා හිතුනා ලිව්වා කියන තත්වයෙන් ලියන්න බෑ. කලින් සැලසුම් කළ පිළිවෙළකට ලියන්නේ. පෙර  සූදානමක් ඕන. අදාල පොස්ට් එකේ දල සටහනක් හිතේ ඇඳගන්න ඕන. ඒනිසයි මේ ප්‍රමාදය. ඉලංදාරියාගේ වියෝව සමග සටහන් ලිවීමත් නතර කළා. ඒ නිසාම සැලසුම් කීපයක් වෙනස් කරන්නත් උනා. 

ඒ වගේම අපේ අනාගතය තීරණය වන්නේ අතීතයේ අප කළ කී දෑ අනුවනේ. ඒ නිසයි මම ආපසු හැරී බලන්න හිතුවේ මගේ වසරක බ්ලොග් කරණය ගැන. තනියම නොව ඔයාලත් එක්කමයි.

මම මුලින්ම ලියන්න තීරණය කළේ තාක්‍ෂණික දේ පමණයි. අමතරව විනෝදාස්වාදයට අදාල සටහන්. සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ ලියාපදිංචි වූයෙත් ඒ ආකාරයට. මූලිකත්වය තාක්‍ෂණ සටහන් වලට දීලයි. ලාංකීයේ නම් එහෙම කලේ නෑ. නමුත් පසුව වෙනත් දේ පවා මෙහි ලියන්න පටන් ගත්තා. පසුව කවිත් ලීවානේ. දැන් නම් ඒ සඳහා වෙනම බ්ලොග් එකක් ලියනවා. ඒකේ නම් මාස දෙක තුනකට කවි පෙලක් ලියවෙන්නේ. 

කෙසේ වෙතත් මම ප්‍රධාන පෝස්ට් මාලා තුනක් දැනට ලියා තිබෙනවා. අනුපිළිවලටම ගත්තොත් මුලින්ම ලීවේ අපේ වැඩ අපිම කරගමු ලිපි පෙළයි. මෙය තවම අවසන් නෑ. ඉදිරියේ තවත් මෙවන් දෙයක් කළොත් මේ ලිපි පෙළටම ඒවාත් එකතු වේවි. මෙයට හොඳ ප්‍රතිචාරත් තිබුනා. ඒනිසාම ඇතිවූ දිරියෙන් මම කුඩා කල සිට එකතු කළ දැනුම උපයෝගි කරගෙන ශ්‍රී ලංකාවේ සර්පයින් ගැන සටහන් පෙළක් ලියා තිබෙනවා. අන්තර්ජාලයේ තවමත් සිංහලෙන් සර්පයින් ගැන ලියවී ඇති විස්තරාත්මක සටහන් පෙළ මෙයයි. තවමත් Google Search එකේ දෙවනුව ඇත්තේ මෙම ලිපි පෙළයි. එහෙත් මම තවමත් මේ ලිපි පෙළට වැඩි කැමැත්තක් නෑ. එයට හේතුව මම මේවා ලියා ඇත්තේ විවිධ පොත් පත්, අන්තර්ජාලයේ ඇති තොරතුරු (විශේෂයෙන් විකිපීඩියාවෙන්) හා කුඩාකල සිට පුවත්පත් ඇතුළු මාධ්‍යයන්ගෙන් එක්කළ කරුණු වලින්. ඉතින් මෙහි ඇත්තේ එකතු කළ තොරතුරු සංසන්දනය කර නිවැරදි කරුණු වෙන්කල පිළිවෙලකට පෙළ ගැස්වීමක් විනා මගේ නිර්මාණයක් නොවේ. මම කොහොමත් බ්ලොග් කරණයේදී විකිපීඩියාව ඇතුළු මුලාශ්‍රවලින්, විවිධ සඟරා පුවත්පත් වැනි මාධ්‍ය වලින් එකතු කරන කරුණු සටහන් තැබීම එතරම් මනාප නැති දෙයක්. ස්වනිර්මාණ වලයි වැඩි වැදගත් කමක් ඇත්තේ. මක් නිසාද යත් එසේ ලියන දේ කියවන්නාට කොහෙන් හෝ කියවන්න පුළුවන්. නමුත් අපේ අත්දැකීම්, පළපුරුද්දෙන් ලත් දේ ගැන ලියනා දේ තවත් කිසිම තැනකින් ගන්න බෑ. තුන්වෙනි පෝස්ට් පෙළ Computer Hardware පාඩමයි. දැනට මට වැඩිම හිට්ස් ලැබෙන්නේ මේ තුලින්. මේ නිසාමද කොහේද වසරක බ්ලොග් කරණයේ මසක් ඇතුලත උපරිම හිට්ස් ප්‍රමාණය මේ මාසයේ ලැබුනා. මේ සටහන් මාලාව තරමක දීර්ඝ එකක් වනු ඇත. අවම වශයෙන් මාස හතරක් පමණ ලියන්න කරුණු තිබෙනවා. එතනින් නවතින එකකු නෑ. නමුත් ඔබෙන් ලැබෙන ප්‍රතිචාර මත තමා සටහන් පෙලේ ගමන තීරණය කරන්නේ. වැඩිය බර වෙන්න ඕන මොන පැත්තටද යන්න වගේ දේ.

මෙම ප්‍රධාන ලිපි වලට අමතරව විවිධ සමාජීය වශයෙන් වැදගත් කරුණු, චාරිකා පිළිබඳ සොඳුරු මතකයන්, කෙටි කතාවක් මගේ සටහන් අතර ලියවුනා. ලියා ඇති කිසිම සටහනක් ගැන පසුතැවිල්ලක් නම් නෑ. හැම දෙයක්ම ලීවේ හිතට එකඟවයි. කිසිවෙකුට හානි කරන්න නෙවේ. මේවා අතර කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුන සටහනක් තියනවා. දැන් බ්ලොග් එකට වසරක් අවසන් නිසා එම සටහනට මින්පසු ප්‍රතිචාර ලැබුනත් පළ කරන්නේ නෑ. :D 

දැන් මේ අනුව දෙවන වසර සඳහා කිසියම් සැලසුමක් සිතේ ඇඳෙමින් පවතිනවා. මීට අමතරව මගේ හාඩ්වෙයාර් සටහන් සඳහා ප්‍රධාන පෙලේ පරිගනක සඟරාවකින් ඉල්ලුමක් ලැබුන බව මම කලින් පොස්ට් එකේ කීවානේ. එහෙත් ඔවුන් සටහන් ඉල්ලන්නේ මුදලටයි. ඒවායේ අයිතිය සමගින්. නමුත් මට මෙම දැනුම ඔබට දෙන්න අවශ්‍ය නොමිලේ. ඒ නිසා මම ලියන සටහන් කිසිවෙකුට පළ කරන්න දෙන්නේ නොමිලේ වන අතර ඒවායේ මගේ නම හා මෙම බ්ලොග් අඩවියේ ලින්ක් එක පළකළ හැකිනම් පමණක් දෙන්න කැමතියි. ඒ වගේම ඒයාගේ සියලු අයිතිවාසිකම් මා යටතේම තබාගෙන. ඒ වගේම අනුග්‍රහයක් ලැබුනොත් ඉදිරි කාලයක මේවා මුද්‍රණය කර නොමිලේ බෙදාහරින්නත් කැමැත්තක් තියනවා. ඒ අපේ අත්දැකීම් දැනුම ඉදිරි පරපුරට වැදගත් බවක් දැනෙන නිසා මට ලැබෙන ප්‍රතිචාර වලින්. 

එහෙමනම් සඳුදා සිට සුපුරුදු සටහන් සමග හමුවෙමු. අද ටිකක් ඇවිදින්න යන්නයි හිතන් ඉන්නේ.

සුභ දවසක්..!!!

පින්තූරය https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiHY3asY_MhVz8ZZxFZ1FGhXK0Uv7p1zr1cFOmWjUIJ2caxSiZRCZmN7pmw5eM8J2K2q_jWz2m-TpuqpE0rn2U3KhVa5v_5-mTlhD29BUCvzrpvLt7BBrBtTresPdjFMoMMwZmtHeXKnZu/s1600-r/title.jpg

දින 365ක් පොස්ට් 100ක් එන්න අපි කැවුම් කිරිබත් කමු.....

ඔන්න අද මගේ මතකයට ගොඩ වැදුන ගමන් කිරිබත් කෑල්ලක් කාල ඉන්නකෝ. හරිනේ කිරිබත් කෑවනම් මේ කැවුම් තියනවා. පහලින්. ඒවත් කමුකෝ.

මොකද මේ අද හදිස්සියේ කැවිලි බෙදන්නේ කියා දැන් කට්ටිය බලනවා ඇති නේද? බලන්නකෝ ඔය උඩින් දකුණු පැත්තේ තියන මුළු පෝස්ට් ගණන. ඒක 100 ක් වෙලානේ. 

ඔව් ඇත්තටම බ්ලොග් එකක පොස්ට් 100ක් දානවා කියන්නේ තරමක අපහසු දෙයක් තමා. ඒත් ඇතැම් අය නම් ඔය වැඩේ මාස දෙක තුනක් ඇතුලත කරනවා මම දැකල තියනවා. තවත් අය අවුරුදු කීපයක් ලියනවා ඒත් තාම 100ට ඇවිත් නෑ. ඒත් ඉතින් මම අද 100 වෙනි පොස්ට් එක දාන්නේ ඉතාම සතුටින්. ඒ අදට මගේ මතකය පටන් අරන් හරියටම අවුරුද්දයි. බොහෝ දෙනා උපන් දිනය සමරන්න කේක් බෙදන නිසා මම මගේ මතකයේ පළමු උපන්දිනය සමරන්න සිංහල ක්‍රමයට කැවුම් කිරිබත් උයාගෙනම ආවා.

පුරා වසරක්, පොස්ට් සීයක්, කමෙන්ට්ස් 1550ක් හා හිට්ස් 35000 ක් පමණ කියන්නේ එතරම් ලොකු දෙයක් නොවන්න පුළුවන් මට බ්ලොග් කරණයට හේතුවූ කතන්දර වැනි බ්ලොග් සමග සංසන්දනය කලොත්. එහෙත් එක්තරා දිනක දැන් බ්ලොග් අවකාශයේ නැති ටැබූ මට දුන් කමෙන්ට් එකක කීවේ අද ලක්‍ෂ ගණන් හිට්ස් ලැබෙන බොහොමයක් බ්ලොග් කුඩා හිටිස් ගණනකින් පටන් ගත් ඒවා බවයි. එනිසා දිගටම ලියන්න පටන් ගත්තා. 

ඉතින් ලියන්න නම් කියවන්න කෙනෙක් ඉන්න ඕන නේ. ඒත් දිනෙන් දින දැබෙන කමෙන්ට් හා පෞද්ගලිකව ඊමේල් වලින් ලැබෙන ප්‍රතිචාර නිසා තමා අද වෙනකල් ලියන්නේ. ඉතින් සෑම පොස්ට් එකකටම පැමිණ කියවන, කමෙන්ට් මගින් දිරිමත් කරන ඔබ නොසිටින්න මෙය අතරමග නවතින්න ඉඩ තිබුනා. මගේ ලිවීම ගැන පසු විපරමක් මීළඟ පොස්ට් එකෙන් කරනවා. ඒ නිසා ඒගැන වැඩිය කියන්න කැමති නෑ. 

ඒ කෙසේ වෙතත් මගේ පොස්ට් අතරින් මෑතකදී ලියන්න ගත් Computer Hardware පාඩම නම් බොහො දෙනා ආසාවෙන් කියවන්නක් බව දැනටම ලැබෙන හිට්ස් වලින් තේරෙනවා. ඒ අතරම සතුටින් කියන්න කැමතියි ලංකාවේ පළවන පරිගණක සඟරා කීපයකින්ම මගේ පොස්ට් ඔවුන්ගේ සඟරාවල පල කරන්න කැමැත්ත පළ කර තිබුනා. ඒවායින් එකක් මම දැන් තෝරාගෙන සිටිනවා. ඔවුන්ට මෙහි පළවන දේ ඔවුන්ගේ සඟරාවේ පළ කරන්න. එහෙත් මම මෙයින් ඔබ වෙත ලබාදෙන කිසිම පාඩමක් නවත්වන්න හිතන්නේ නෑ. ඒවා එලෙසින්ම මගේ මතකය සමග එනු ඇත. 

කලින් නම් මම මෙහි පැමිණි අය නම් වශයෙන් පෙන්වා දුන්නත් දැන් එන පිරිස නම් වශයෙන් කියන්න ගියොත් කීප දෙනෙක් හො මගහැරෙන්න පුළුවන්. එයාලට කණගාටුවක් නොදැනෙන්න වෙන වෙනම නම් නොකියා සිටින්නම්. එහෙත් ඔබ සියලුදෙනාම මෙහි කොටස් කරුවන්. ඒ වගේම තිරය පසුපස සිටිමින් මා දිරි ගන්වන කීප දෙනෙක් ඉන්නවා. මට මෙය නවත්වන්නම සිතුනු විටක එය නැවත ලියන්න දිරි දුන් ඔබටත් මගේ ප්‍රණාමය මෙයින් පළ කරනවා. 

අද දිගට ලියන්න හිතුවේ නෑ. එදා සිට මා සමග සිටි අය වගේම ගමනේ අතර මගදී මා සමග යන්න ආ අයත් වරින් වර ඇවිත් යන අයත් කිසි වෙනසක් නැතිව මගේ මතකයට හෙටත් පිළිගන්නවා. ආගිය සැමට නැවතත් මගේ හද පත්ලෙන්ම නැගෙන අවංක ස්තූතිය පිරිනමමි.

සැමට ජයෙන් ජය වේවා..!!!

වෙසක් ලබනවා, තොරණ් බඳිනවා, තැන තැන දන්සල් ඉදිවෙනවා....

අප තිලෝගුරු සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ බුදුවී මෙම වෙසක් පොයට අවුරුදු 2600 ක් ගතවී ඇති බව පැවසෙනවා. එය බෞද්ධ සැමටම ඉතා වැදගත් අවස්ථාවක්. ඒ නිසාම මෙවර වෙසක් උත්සවයට වෙනදාට නැති උනන්දුවක්. හැම දෙනාටම අවශ්‍ය උපරිම අයුරින් වෙසක් සමරන්න. ඒ සඳහා වෙසක් කූඩු, තොරණ්, දන්සල් ආදිය දැන්මම සූදානම් වෙනවා. දැන් නම් ඒවායේ මූලික ඉදිකිරීම් අවසන් බවක් පේන්න තියනවා. වෙසක් කූඩු, තොරණ් ආදියේ සැකිලි සාදා අවසන්. මේ ලියන සෙනසුරාදා දවසෙත් මම එන විට එවැනි දේ දුටුවා. එසේ එද්දී සිදුවූ දෙයක් නිසා තමා මෙය ලියන්න අවසන් වරටත් හිතුනේ. නැතත් මේක ලියන්න හිතෙන් ඩ්‍රාෆ්ට් කරලයි තිබුනේ.

පසුගිය මාසේ ඉඳන්ම අපේ බලුපැටියට රෑට නොසෑහෙන්න බුරන්න වෙලා. ඒ ආධාර පත්තර කාරයෝ නිසයි. අවුරුද්දට බත්මහ උළෙලවල් තියන්න සල්ලි එකතුකරන්න කට්ටිය එනවනේ. ඊට පස්සේ වෙසක්. කට්ටියක් එන්වා තොරණට සල්ලි හොයන්න. ඊළඟට මහා පහන් කූඩු රාජයාට මුදල් හොයන්න තව පිරිසක්. ඊළඟ දවසේ දන්සලට ආධාර හොයන්න. ආධාර ගත්ත හැමෝම කීවේ අපි අහවල් තැන දන්සල දෙනවා. ඔක්කොම එක්ක ඇවිත් කාල යන්න කියල.

එහෙනම් දන්සලෙන්ම පටන් ගමු. කා වෙනුවෙන්ද දන්සල් දෙන්න ඕන. පෙර පැවති ක්‍රමය, බුද්ධ දේශනාව අනුව නම් දන්සලක් දෙන්නේ දුගී, මගී, යාචකාදීනට. දැන් බලමු අපේ ගම් පළාත්වල දෙන දන්සල් ගැන. දන්සල දවසේ කලින් දන්වා ඇති වෙලාවට ආරාධනා ලැබූ හැමොම එම ස්ථානයට එක් රොක් වෙනවා. ඒ දන්සලෙන් කන්න. ඔවුන් දුගියෝද? දුප්පත් ඇති. ඒත් එදින කෑම වේල කන්න බැරි තරම් දුප්පත් අය නොවේ. ආරාධනා ලබන්නේ දන්සලට සල්ලි දුන් අයනේ. සල්ලි දෙන්නේ එහෙම කරන්න පුළුවන් නිසානේ. එහෙනම් ඔවුන් කෑම වේල හොයාගන්න බැරි දුගියෝ නොවේ. මගීන්ද? ඔවුන් එන්නේ දන්සලටම නිසා ඔවුන් මගීන් වන්නේද නෑ. යාචකයො කියන්න නම් කොහොමත් බෑනේ. ඉතින් එහෙනම් දන්සල දුන් එකේ සම්පූර්ණ ආනිසංස ලැබේද?. මම දන්න කීප දෙනෙක් ඉන්නවා. ඔවුන් නම් වෙසක් දවසේ පන්සල් යන අයට තමන්ගේ පුළුවන් මට්ටමින් තේපැන්, කිරි කෝපි වැනි දෙයක් දන් දෙනවා. පන්සලට යන පාරේ. එය නම් දන්සලක් තමා. පන්සලට පාරේ යන අය මගීන් නේ.

තොරණ් මහා පහන්කූඩු ගත්තොත් දෙකම එක සමාන නිසා වෙන් වෙන්ව කියන්නේ නෑ. ඔය දෙකම කරන්න මුදල් එකතු කරනවා. අද මම සවස බෝධිපූජාවකට ගොස් තරමක් රෑ බෝවී එන විට තරුණ පිරිසක් පාරේ ඉන්නවා. ඈත දීම දුටු ආකාරයෙන් මොවුන් කරන්නේ පාරේ යන වාහන බලෙන් නවත්වා බලෙන්ම තමන් ඉදිකරන තොරණට ආධාර ගන්නවා. විශාල පිරිසක් නිසා ඔවුනට අසුවන අයට මුදල් නොදී යන්නත් බෑ. මම නම් ඉතින් රෑට හරි හෙමින් යන නිසා ඔවුන් ඉක්මනට පාරෙන් අයින් උනා නවත් වන්න. ඒක වෙනම කතාවක්. ඒත් මෙහෙම ගන්න සල්ලි වලින් කරන තොරණෙන් ලැබෙන පින මොකක්ද?. ඊටත් ඔය එකතුවන මුදල් ඔය වැඩේට ඕනැවටත් වැඩියි. ඉතිරිවායින් වෙන්න ඕන තොරණ පසුපස වෙනම රවුමට කට්ටිය ඉඳගෙන විදුරු සොලවන සද්ද ඇහෙන්නේ. ලයිට් දාන තොරණේ පසුපසින් දුම් යන්නේ කොහොමද කියන එකත් කාලයක්ම මට නොතේරුන දෙයක් නේ. 

ඊළඟ දේ තමා තොරණ හො වෙසක් කූඩුවේ වර්ණනාව. මෙහිදී ආධාර දෙන අයගේ නම් මහ හයියෙන් පීකර් බැඳල කියනවනේ. ගමටම ඇහෙන්න. ඉතින් මුදල් යහමින් ඇති අය නම කියවා ගන්න වැඩියෙන් ආධාර දෙනවා. දෙන ගාණත් කියනවානේ. දැන් තොරණ හදල ඉවර නම් ආයේ මොනවටද ආධාර. ඒඅයට ගෙවල් වලට ගෙනියන්නද? නැතිනම් පසුව මත්පැන් වලටද?. ඉතින් පන් සිල් වලින් සිල් පද කීයක් මේ උතුම් දවස වෙනුවෙන් කඩ කරලද? 

නුදුන් දෙයක් අරන්. වැඩි දෙනෙක් පුළුවන් කමකට, කැමැත්තකින් නොවේනේ දෙන්නේ.

බොරු කියල.

මත්පැන් පාවිච්චි කරල.

ඊට වඩා හොඳ නැද්ද කිසිම දෙයක් නොකර හිටියනම්. අඩුම වශයෙන් පින් නැතත් පවු සිද්ධ වෙන්නේ නෑ නේද?. 

බුද්ධ දේශනාවේ ආකාරයට වඩා උතුම් ආමිෂ පූජාවද? ප්‍රතිපත්ති පූජාවද?

ඔය අයගෙන් කවුද වෙසක් දවසේ එක පැයක් ධර්මානුකූලව ගත කරන්න ඇත්තේ. මම හිතන්නේ නෑ වැඩි දෙනෙක් ඒ ආකාරයට ඉන්න ඇති කියා.

මේ මගේ අදහසයි. වෙසක් කූඩු, තොරණ් දන්සල් දෙන්න ඕන. එහි වැරැද්දක් නෑ. ඒ වගේම ඒවා උතුම් පින්කම්. ඒත් කැමැත්තෙන් නොදෙන ආධාර වලින් නොවේ. තමන්ට පුළුවන් ආකාරයට. එහෙම නැතිනම් එවැනි දේ කරන අයට සොයා ගොස් ආධාර දෙන්න කැමති අය තාම මේ ලෝකේ ඉන්නවා. ඔවුන් සතුටින් දෙන ආධාර වලින් මේවා කරන්න. මම දැකල තියනවා ඇතැම් ගම්බල ළමයි බඩවැටි වල ඇවිදිමින් මල් කඩා ගෙනැවිත් පන්සල් යන අයට මල් දන් දෙනවා. බලන්න කොතරම් උතුම් දෙයක්ද? මුදල් ඉල්ලුවාද?.

මේ 2600 වෙනි බුද්ධ ජයන්තිය වෙනුවෙන් මම ඉල්ලන්නේ එකම දෙයයි. පින් රැස් කරන්න. ඒත් එහෙම බැරිනම් පවු නොකර ඉන්න. කාගේවත් සිත් රිදවන්න එපා. තමාටත් වෙනත් අයටත් වැඩදායි නොවන දේ කරන්න එපා.

ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි..!!!

කවුද වෙසක් දවසේ එක පැයක් භාවනා කරන්න හිතන් ඉන්නේ. බැරි නම් පැය බාගයක් හෝ??
පින්තූරය http://www.employees.org/~sammuthu/images/vesak.jpg

ආයෙත් වැස්ස වහිනවා....

වසා තිබූ ජනේලයේ වීදුරුව අතරින් ඈත බැලූ නමුත් ඒ තරම් දුරක් පේන්නේ නෑ. ඒ හොඳටම වහින නිසා. මිදුල මැදින් මහා ජල කඳක් ගලාගෙන යනවා. අදත් පාරේ කාණුව උතුරනවා ඇති. මේ වැහි කාලෙට හැමදාම වැස්ස වෙලාවට කවුරු හරි ගෙදරට එන පාරට වැලි මලු දමා වතුර පාර අවහිර කරන්න ඕන. නැතිනම් ගෙදරට ඉහලින් ඇති පාරේ කාණු උතුරන නිසා ගලා යන මහා වතුර කඳෙන් කොටසක් ගලා යන්නේ අපේ මිදුල මැදින්. ඉතින් වැස්සකින් පසුව අපේ මුළු මිදුලම හේදිලා ගිහින්.

http://www.freefoto.com

ඒ විතරක් නම් තව කමක් නෑ කියමුකෝ. රොන් මඩ එකතු වෙලා. තව ප්ලාස්ටික් බෝතල්, යෝගට් කප්, පොලිතීන් ඇතුළු අප ද්‍රව්‍යයන්ගෙන් මිදුල පිරිල. සුළු පටු කාර්යයක් නෙවේ පිරිසිදු කරන එක. ඉතින් මේවා ඉවත් කරල මුලු මිදුලම පිරිසිදු කරන්න ඕන. මෙහෙම වෙන්නේ පාරේ කානුව උතුරන නිසයි.
ඉස්සර ඉඳන් තිබුනු කානු උතුරන්න ගත්තේ ඒවා ගොඩවීම නිසයි. ගොඩ වෙන්නේ නිකම්ම නොවේ. ඒ අවට සිටින අය තම නිවෙස් වලින් ඉවත් කරන බොහෝ දේ පාරට හෝ කාණුවට දැමීම නිසයි. මේ ප්‍රදේශය ප්‍රාදේශිය සභාවෙන් පාලනය වන අතර ඔවුන් වරිපනම් එකතු කිරීමට හැර කුණු ඉවත් කිරීමට නම් කවදාවත් එන්නේ නෑ. තවද මෙහි බොහෝ දෙනා. විශේෂයෙන් පාරට ඉහලින් සිටින අය තම ඇල්ලෙන් හෝ ආරක්‍ෂක බැම්මෙන් පහලට කුණු අපදුව්‍ය, කඩා වැටෙන පස් ආදිය හැලීම නිසා කානු පිරී යනවා.
අවසානයේ වන්නේ විශාල විනාශයකි. තවද උතුරායන වතුර, ඒවායේ ඇති ප්ලාස්ටික් භාජන පොල්කටු ආදියේ එකතුවන වතුර නිසා මදුරුවන් බෝවීම ඩෙංගු වැනි රෝග වලට අත වැනීමකි. ඒ වගේම මේ කාණු සුද්ධ පවිත්‍ර කිරීම ප්‍රාදේශීය සභාවේ වගකීමක් වේ. නමුත් මගේ ජීවිත කාලය පුරාම කවදාවත් ප්‍රාදේශීය සභාවෙන් නම් මේවා සුද්ධ කරනවා දැක නැත. කරනා එකම දේ වරිපනම් එකතු කිරීමයි. තවත් කියන්න ගියොත් වෙන්නේ හිතේ කෝපයක් ඇතිවෙනවා මිස වෙනත් කිසිම වාසියක් නම් නොවේ. සියල්ල අමතක කර වැස්සේම තෙමි තෙමී ගොස් අර උඩ පින්තූරේ තියනවා වගේ වැලි ගෝනි දමා ජලය අවහිර කර නැවත ආවෙමි.
අපිරිසිදු ජලයෙන් තෙමුන ඇඟ සෝදා ඇඳුම් මාරු කළ මම උනුසුම් කෝපි කෝප්පයක් බොන්නට ගත්තේ අපේ අය කවදා හැදෙයිද සිතමිනි. කිසිත් නොදන්නා වැස්ස තවමත් එලෙසම වසිනු කෝපි කෝප්පයෙන් නැගෙන දුම් රොටු අතරින් බලා සිටියෙමි.
කම්මැලි කමට ලියවුනු දෙයක්. ගිහින් එන්නම්.
සුභ සැන්දෑවක්..!!!

ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා... To my Mother......

මේ කතාව කොතනින් පටන් ගන්නද? මට හිතාගන්න බෑ. මම මේ බ්ලොග් එකේ දැනට පොස්ට් 85කට වඩා දාල තියනවා. හැමදාම මාතෘකාවක් ගත්තම පොස්ට් එක කොහොම හරි ලියවෙනවා. ඒත් අද නම් මේ වැඩේ කරන්න හරි අමාරුයි. වෙනදා වගේම පුරුදු ලෙස අම්මාට වඳින්න ගියාමත් මට තේරුම් ගන්න බැරි දෙයක් හිතේ තෙරපෙනවා වගේ දැනුනනා. 

මේ ලෝකේ ඕනෑම කෙනෙකුට තම දෙමාපියන්ට වඩා වටිනා වස්තුවක් නැහැ නේද?. ඒ වටිනා වස්තූන් දෙකෙන් අම්මාට ඇති වටිනාකම කියන්න පුළුවන්ද?

මගේ අම්මා මට දක්වන ආදරය මට මතක දවසේ ඉඳන් කිසි වෙනසක් නෑ. පුංචිම දවස්වල මම ඇඳෙන් නැගිටිනකොට වඩාගෙනයි අරන් යන්නේ. මූණ කට සෝදවා කුස්සියේ බංකුවේ ඉන්දවා කිරි සදා දී බොනකන් ලඟටම වී ඉන්නවා. අම්මා ආදරෙන් සාදා බොනකන් ඔලුව අතගාමින් ඉන්න නිසාදෝ ඒ කිරි එක පුදුමාකාර රසයක් ගෙන දුන්නා. පාසල් යන්න ගත්තමත් උදේ වඩාගෙන ගොස් මුහුණ කට සොදවා සූදානම් කරන්නේ. ඉන්පසු අම්මාද සූදානම් වී නංගිවත් සූදානම් කරගෙන මා පාසලට ගෙනයනවා. සවස ගෙදර ආවම බත් බෙදාදී කා අවසන් වනතුරුම දවසේ පාසලේ විස්තර අසමින් ළඟින්ම ඉන්නවා. කෑම කන්න බෑ කියනා දවස්වල කිසිවක් නොකියාම කන්න කැමති කෑමක් සාදා කෑම එක කවනවා. ඒ පුරුද්දනම් අම්මාට තවම තියනවා. මොනවා නැතත් මාසයකට වරක්වත් අම්මා අතින් බත් පිඟාන කවා ගන්න වාසනාව තාම මට තියනවා. මට එදිනදා කන්න පුළුවන් බත් ප්‍රමාණය හරියටම දැනගෙන අම්මා පිඟානට බෙදන්නේ කොහොමද කියන එකනම් මට තවමත් ප්‍රශ්ණයක්. සාමාන්‍යෙයන් අපි හැමදාම එකම ප්‍රමාණය කන්නේ නෑනේ. කෑමට ඇති රුචිය, සහ තවත් විවිධ හේතු නිසා අද කන ප්‍රමාණය හෙට වෙනස් වෙනවා. ඒත් මගේ ඒ වෙනස් වන ප්‍රමාණය අම්මා හරියටම දන්නවා. ඇත්තටම මම බෙදා ගත්විට වැඩියි, නැතිනම් මදි. අම්මා බෙදූ බත් පත හරියටම ප්‍රමාණවත්.

රෑ නින්දට යන විට ළඟට තුරුල් කරගෙන කතන්දර කියමින් ආදරයෙන් හිස හෝ පිට පිරිමදිනවා. එවිට නින්ද යන්නේ නොදැනීමයි. තවමත් මා රෝගාතුර වී නම් නින්ද යන තුරු ළඟට වි හිස පිරිමදින පුරුද්ද අම්මාට තියනවා. ඒ දවස්වල අම්මාගේ මුහුණේ ඇති අඳුරු දුක්බර ස්වභාවය මේ ලියන මොහොතේ උනත් පරිගනක තිරය අතරින් මැවී පේනවා. 

අම්මා මං පුංචිම කාලේ රැකබලා ගත් විධිය නම් මට මතක නෑ. ඒත් මලක් වගේ බලාගන්න ඇති කියා කියන්න පුළුවන් මල්ලිව රැක බලාගත් ආකාරම මම දන්න නිසා. මා කුඩා කල මා අතින් වූ වරදකට අම්මා ගහන්න හදන විට මම අතින් අවහිර කරන්න ගොස් අතට අම්මා සිතුවාට වඩා තදින් පහරක් වැදී තිබෙනවා. ඒ අවස්ථාවේ එම ස්ථානය රත් පැහැ ගැන්වී තිබෙනවා. එය දැක අම්මා දවසම හඬා තිබෙනවා. ඒ වගේම ඒ ගහන්න ඇදූ අත දොරකට හසු කරන් අම්මාත් වේදනාවක් ලබල. ඒ සිද්ධිය මතක් වන විට අදටත් අම්මාගේ ඇස් වලට කඳුළු එනවා. මට සිරීමක් වත් නොවුනත් යන්තම් රත් පැහැවූ එම අවස්ථාව අම්මාට අදටත් දුකක්. 

මම හිතන්නෙ නෑ මගේ අම්මා විතරයි මෙහෙම කරන්නේ කියා. අනෙක් අම්මලාත් මේ වගේ ඇති. ඒත් අම්මා කීවම මම දන්නේ මගේ අම්මා විතරයි. ඒක ආත්මාර්ථකාමි අදහසක් කියා හිතන්න එපා. මම අනික් අම්මාලා තුලිනුත් ඒ මගේ අම්මා ළඟ ඇති ගුණවත් බව දකිනවා කියා කියන එකයි මම අදහස් කරන්නේ. තව .. මගේ මුල්ම ගුරුතුමිය උනෙත් අම්මානේ. තවමත් හැමදාම ඇයගෙන් මම මොනවා හෝ පාඩමක් ඉගෙන ගන්නවා. පාසල් කාලයේ නම් අපි පාඩම් ඉගෙන ගත්තේ පාසල් වේලාව ඇතුලත විතරනේ. ඒත් අම්මාගේන් ඉගෙන ගන්නෙ දේ හැමදාම මම ලබනවා.

අම්මා ගැන කියන්න ගියාම දහස් ගනන් මකතයන් සිත තුල තෙරපෙනවා. මොනවා කියන්නද කියා හිතා ගන්න බෑ. අදනම් මගේ හිත වැඩ කරන්නේ මට ඕන විධියට නෙවේ වෙන්න ඇති. ඇස් දෙකත් බොඳ වෙලා කඳුළුත් ඇවිත් ඒ සතුටු කඳුළු වෙන්න ඇති. මට වගේම අම්මාටත් මගේ සතුටේදී සතුටු කඳුළු හා දුකේදී දුක් කඳුළු එන බව මේ මොහොත් ආයෙම මට සිහි වෙනවා. සමහර විට තව ටිකකින් ඇවිත් මේ රෑ මොනවද නිදි මරාගෙන කරන්නේ. දැන් ඉතින් ඕක වහල නිදා ගන්න කියයි. නිදි මරල ඇවිත් මට අමාරුව කියන්න එපා කියයි. ඒ තරහකට නම් නෙවේ. තියෙන ආදරේ වැඩි නිසයි. කඩෙන් කනවා නෙවේ. ඔය කඩ කෑම වලට ලෙඩ වෙනවා. එහෙම කියල උදේ පාන්දරින් අවදි වෙලා මට කෑම සාදා දෙන්නේ. සමහර විට නීති දාන්නෙත් ආදරේටනේ. සැර වැඩි කෑම කන්න එපා, වැඩිය සෝස් කන්න එපා, වැඩිය තෙල් කන්න එපා. මතක් වෙන කොටත් හිතේ අම්මාට ඇති ආදරේ දෙගුණ තෙගුණ වන්නේ ඒ හැම දේම කියන්නේ මගේ හොඳට නේද කියා සිහිවෙන විටයි.

තවමත් නිවාඩු දවසට පැදුරක් බිම එලා එහි වාඩිකරවා හිසේ තෙල් ගානවා. ඉන්පසු හිස සම්බාහනය කරනවා. නවත්වන්නේ ඇගේ ඇඟිලි රිදෙන්න ගත් විටයි. දැන් නම් දුකත් හිතෙනවා එහෙම කරන්න ඉඩ දෙන එක ගැන. ඒත් ඒ තුලින් ඇය ලබන සතුට අනන්ත අප්‍රමාණයි.

මම මේ අම්මා ගැන ලියන පළමු පොස්ට් එක. මම හිතන්නේ හැම බ්ලොග් කරුවෙක්ම තම මැණියන් ගැන එක් වරක්හෝ ලියන්න ඕන කියලයි. නැතිනම් බ්ලොග් කිරීමෙන් ඇති පලක් නෑ කියා මම හිතනවා. ඒ කෙසේ වෙතත් මගේ අද පොස්ට් එක මෙතෙක් මා ලියා පළ කළ පොස්ට් අතරින් කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව ලියවුනු එකම පොස්ට් එක වෙන්න ඕන. එහෙම උනේ කියන්න තියන කරුණු ගොඩ අතරින් සොනවා කියනවාද කියා සිතාගන්න බැරි කමයි. ඒ වගේම ලියන් යන විට තව තව දේ එකතු කරන්න මතක් වෙනවා. ඒවා සමග හැම දේම අවුල් වෙලා. ඒත් අම්මා හෙටත් උදේම මම නැගිටින විට මගේ අවුල් සිතුවිලි නිරවුල් කරන්න බලන් ඉන්නවා. මුහුණ කට සෝදන්න වතුර විදුරුවත් අතින් අරන්. ඉතින් දරුවෙකුට ඊට වඩා දෙයක් කොයින්ද?

දැන් විස්තර කිවා ඇති. මම කියන්න ආ දේ දැන් කියන්නම්. 

අදයි මගේ අම්මාගේ උපන් දිනය. වෙනදාට නම් අපි සියලු දෙනා එදාට නුවර දළදා මාළිගාවට යනවා. ඒත් මම අද රැකියාවට යන්න තිබෙන නිසා ඒ ගමන යන්න වෙන්නේ නෑ. එත් අම්මයි අප්පච්චියි පුරුදු ලෙස එහි යාවි. මම එහි නොගියත් අද සතුටින්. ඒ මගේ අම්මාගේ උපන්දිනය සයිබර් අවකාශයේ මගේ මිතුරන් සමග බෙදා සුභ පතනා පළමු දවස අද නිසා.

මගේ රත්තරන් අම්මේ. අම්මාට සුභ උපන්දිනයක්. නිදුක් නිරෝගී සුව ලැබේවා..!!!

"සියක් ආයු ලැබ - මගෙත් ආයු ගෙන

මටත් වඩා කල් - ඔබ ජීවත් වේවා

මෙතේ බුදුන් කල ලොවේ උතුම් ළඳ

විශාකාව වේවා"

මවු ගුණ සිහිකර ගැයෙනා දහසක් ගී අතරින් මගේ හිතට තදින්ම දැනෙනා ගීතය වික්ටර් රත්නායකයන්ගේ ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා. ඔන්න ඔයාලත් මාත් එක්ක ඒ ගීතය රසවිඳින්න එන්න.

රූපය http://de.acidcow.com/pics/20100413/the_most_beautiful_birthday_cakes_11.jpg

අවුරුද්දත් කිට්ටු කිට්ටු. එරබදු මල් පොට්ටු පොට්ටු.

කොහාගේ මිහිරි නාදය ඇසෙන්න පටන් අරන් නම් දැන් සති කීපයක්ම වෙනවා. ඉස්සර අපි පුංචි කාලෙනම් එකෙක් නෙවේ කොහාල කීප දෙනෙක්ම කෑගහනවා. ඒත් දැන් දැන් එක්කෙනයි දෙන්නයි. ඉන්න තැන් නැති වෙන්න ගත්තම එයාලත් කොහේ හරි යන්න ඇති. පොඩි කාලේ අපිත් කොහා එක්ක තරඟෙට කෑගහනවා. ඒ කෑගැසීමත් හරි අමුතු දෙයක්. කොහා ස්වරය උච්ච වෙන විධියට තමා කෑගසන්නේ. අපිත් ඒ විධියටම කෑ ගහන්න ඕන. නැතිනම් එයා සද්දේ නවත් වනවා. කොහොම හරි ඔය කෑගහන විධිය කීප වතාවක් කළාම අපිට නිවැරදිව කොහා අනුකරනය කරන්න පුළුවන් කම තිබුනා. ඕක නම් මොකක්ද ඉස්සර අපේ ලොකුඅප්පච්චිලාගේ ගෙදර හිටිය මොණර එක්කත් මම කෑගහල තියනවා.

යන්තම් පාරේ යන කොට ගහක එරබදු මල් ඉත්තක් පිපිලා තියනවා දැක්කා. දැන් ඉස්සර වගේ එරබදු ගස් දකින්න අඩුයි. ඒවා කපා දාල. වැටවල තිබූ එරබදු ගස් වෙනුවට දැන් කොන්ක්‍රීට් කණු හිටවලා. (ඔය එරබදු මල් නම් ජාලයෙන් ගත්ත එකක්) අපේ ගෙදරත් දැන් දැන් අවුරුද්දට ලෑස්ති වෙනවා. අම්මානම් කැවිලි හදන්න පටන් අරන්. දැන් දවස් කීපයකට කලින් හැම අවුරුද්දෙම කරනවා වගේ අච්චාරුවක් හැදුවා. ඒක දැන්නම් මුට්ටිය පිටින් වහල තැම්බෙනවා. හදපු දවසේ නම් ගේ පුරාම සුවඳයි. ලුණු දෙහි දාලත් දැන් සති කීපයක්. ඒවාත් දැන් නම් කන්න පුළුවන් ගානට ඇවිත් ඇති. මේ පොස්ට් එක ලියන 11 වෙනිදා රෑ නම් මුංකැවුම් හදනවා. දැනුත් මේ කැවුම් සුවඳ ගේ පුරා පැතිරෙනවා. පළ කරන අද දවසේ අතිරස හදන්න සියල්ල සූදානම්. අම්මගේ හොඳම වට්ටෝරුව අලුවා. ඒක නම් හදන්නේ පරණ අවුරුද්ද දවසේ උදේම හෝ අද රෑ. 

ඉස්සර ඉඳන්ම අම්මට මේවා හදන්න අපිත් උදවු කරනවා. කිතුල් පැණි නැතිනම් කැවිලි හදන්න හකුරු වතුර දමා උණු කර පැණි සාදා ගන්නවා. ඒකට හකුරු කැබලි වලට කපන්න නම් හැමදාම බාර ගන්නේ මම තමා. දානයක් නම් අම්මා කලින්ම කියනවා ඔවා කටේ තියනවා එහෙම නෙවේ කියල. ඉතින් අපිත් හරි බයයිනේ පවු සිද්ධ වෙයි කියල. ඒ නිසා වැරදිලාවත් කන්නේ නම් නෑ. හැබැයි කෑල්ලක් අරන් තියා ගන්නවා පස්සේ කන්න. පසු කාලීනව නම් අපි වංගෙඩියේ පිටි කොටන්නත් අම්මට උදවු කළා. නංගි පිටි හලන්න උදවු කළා. මට නම් කවදාවත් පෙනේරයෙන් ඔය පිටි හලන වැඩේ හරියට කරන්න අමාරුයි. ඇත්තම කීවොත් කරන්න පුළුවන්. ඒත් සාමාන්‍ය කෙනෙක්ට යනවා වගේ දෙගුණයකටත් වඩා වෙලාව යනවා. වෙන අවුරුදු වල අම්මා හදන තවත් රසවත් කෑමක් වැලි තලප. ඒත් මේ පාර නම් හදන්න බෑ කීවා. අම්මටත් දැන් කැවිලි හදන්න ඉස්සර වගේ වෙහෙසෙන්න බෑ. ඒ දවස්වල අපි ඉස්කෝලේ යන කාලේ අපේ අම්මා එක්ක කැවිලි හදන්න අපේ අත්තම්මාත් එකතු වෙනවා. අත්තම්මාට අම්මට වඩා ගොඩක් කැවිලි වර්ග හදන්න පුළුවන්. අනික බොහෝ කැවිලි වල නියම පදම ඉක්මනින් ගන්න අත්තම්මා හරිම දක්‍ෂයි. අපේ කලින් මියගිය අත්තම්මා (අප්පච්චිගේ මව) කැවිලි සැදීමේදී පවුලේ හැමදෙනාටම වඩා දක්‍ෂ කෙනෙක් කියා කියනවා. ඒත් අවාසනාවට මට ඒ අත්තම්මා උයන කෑම කන්න වාසනාව තිබුනේ නෑ. මා ඉපදෙන විටත් ඇය මෙලොව හැර ගිහින්. කතාව ටිකක් මාතෘකාවෙන් පැන්නා වගේ නේ.

කුස්සිය පැත්තේ ඔය වැඩ යන අතරතුර බිත්ති වල තීන්ත ගාන එක බිම පොලිෂ් කරන එක වගේ වැඩ අප්පච්චියි මායි මල්ලියි අතින් තමා වෙන්නේ. කොහොමත් අපේ ගෙදර ඒ වැඩ කරන්න අපි දක්‍ෂයි. දැන් නම් මට තනියම වගේ ඒ වැඩ කරන්න වෙලා. කොහොමත් දැන් ඉස්සර තරම් බිත්ති වල කුණු ගෑවෙන්නේ නැ. ඒ නිසාම නිතර තීන්ත ගානන ඕනත් නෑ. සෝදා පිස දැමීම විතරයි මේ පාර කලේ.

වෙනදා වගේම ගේ අවට පිරිසිදු කිරීම මෙවර මට කරන්න නම් පුළුවන් උනේ නෑ. ඒත් අප්පච්චි ඒ ටික තනියම කරල. දැන් දැන් රතිඤඤා එහෙමත් පත්තු කරන්න පටන් අරන්. ඒක නම් ඉස්සරට වඩා වැඩියි වගේ. අපි පොඩි කාලේ තිබුනට වඩා වෙනස් විවිධ වර්ගයේ ගිනිකෙලි නිෂ්පාදන දැන් දකින්න පුළුවන්. 

කැවිලි වර්ග ගත්තත් දැන් බොහොදෙනා අවුරුද්දට ගෙවල් වල කැවිලි හදනවා දැන් අඩුයි. ගොඩක් කැවිලි ගේන්නේ කඩෙන්. දැන් අය කැවිලි හදන්න දන්නේ නැතුවාද මන්දා. අපේ සිංහල කෑම වර්ග අවුරුදු මේසයට එනවාත් අඩුයි. කවුම් වර්ගයක් දෙකක්, කිරිබත් හා විදේශිය කැවිලි වර්ග රැසක් තමා දැන් අවුරුදු මේසේ තියෙන්නේ. ඒත් තාම කෙසෙල් ඇවරිය නම් වෙනසක් නෑ. ඒ කාලේ අපි කෙසෙල් වත්තෙන් කපා ගන්න නැතිනම් තියන තැනකින් කෙසෙල් කැනක් මිළදිගෙන වලේ දමා දුම් ගසා ඉදවන ආකාරය තාම එදා වගේම මතක් වෙනවා. ඇළ අයිනේ ලන්දෙන් කපා ගන්නා කැප්පෙටියා නම් කොළ වර්ගය මත කෙසෙල් ඇවරි තබා එම කොළ වලින්ම වසා තහඩුවක් වැනි යමක් පස් නොවැටෙන්නට තබා වල වසා පසෙකින් සිදුරු කළ මුට්ටියක් දමා ඒ තුලින් උදේ සවස දුම් පිඹින්නේ අපිම තමයි. එසේ ඉදවාගත් කෙසෙල් වල අමුතු නාසය පිනා යන සුවඳක් හමනවා. දැන් නම් කරන්නේ කඩෙන් ගේන කෙසෙල් අවුරුදු මේසයට හා නෑ හිතවතුන්ගේ ගෙවල් වලට ගෙන යන එකයි.

අවුරුද්ද ලංවෙන කොට මම ඒ කාලේ භූමිතෙල් වෙඩිල්ලක් හදනවා. සවස් වරුවේ ඕක පත්තු කරන්න ගත්තොත් රෑ වෙනකොට ඇඟ පුරාම බූමිතෙල් ගඳ. අම්මා ඇවිත් කෑගහන විට තමා ඇඟ සොදාගන්න මතක් වෙන්නේ. මෙවර මගේ සොයුරියගේ දරුවාට පෙන්වන්න බූමිතෙල් වෙඩිල්ලක් හදන්න හිතුවත් උණ බම්බුවක් සොයාගන්න පුළුවන් උනේ නෑ. තිබුන එකම කෑල්ලත් අවුරුදු උත්සවයට ගෙන ගියානේ. 

තවත් ඔය වගේ අවුරුදු කාලේ කරන බොහෝ දෙ මතක් කරන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ අතරින් බොහොමයක් දැන් අපට අමතකව ගිහින්. ඇතැම් දේ කරන්න අවශ්‍ය දේ සොයා ගන්න අපහසුයි.

ඔය මොන දේ උනත් අපේ රටේ තවමත් අවුරුද්දේ සතුට මිනිසුන් බෙදා ගන්නවා. පරණ තරහ අමතක කර සමගි වෙනවා. නවීන කෑම වර්ග හෝ නෑ හිතවතුන්ට බෙදනවා. පරණ දෙවල් නැති නිසා කණගාටුවක් ඇතත්, මෙලෙසින් හෝ අවුරුද්ද ඉතිරිවීම ගැන නම් හිතට සතුටුයි.

සැමට උදාවන අළුත් අවුරුද්ද සාමය සතුට සපිරුන සුභ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා..!!!

ප/ලි

මගේ අවුරුද්ද ගැන පොස්ට් එකක් පසුව දාන්නම්.

සොඳුරු චාරිකාවක් (සොඳුරු හමුවක්.03)

සිතේ ඇතිවන සියලු දේ බිඳී යන්නේ තත්පර කීපයකින්. කාලයක් තිස්සේ හඳුනා ගෙන සිටි ඈ හමුවූයේ මුල් වරට උනත් එදිනම ඇය මා හා ඇවිදින්න යන්න කැමති උනා. මමත් ඒ දිනය එන තෙක් සිටියේ ඇඟිලි ගනිමින්. ඒත් සියලු පැතුම් බිඳී යන බවක් පෙනුනේ බ්‍රහස්පතින්දා උදේ අහස කළු කරන්නට පටන් ගත් නිසා. මේ යන විධියට නම් මේ සුන්දර ගමන යන්න වෙන එකක් නෑ කියලයි සිතුනේ. දවසම වැස්ස අහස රෑ කාලයේත් එලෙසම පැවතුනා. ගෙදර ඉන්නා විට ඇයට ඇමතුමක් දෙන්න නොහැකි නිසා තවත් කම්මැලි කමක් ආවා. සුපුරුදු පරිගනකය වෙත ඇදී ගියේ නොදැනුවත්වම වාගේ. 

ෂාහ්.. ඇගෙන් මේල් එකක්. කාලයක් තිස්සේ සොයමින් සිටි දෙයක් ලැබුනා වගේ දැනුනේ. උදෙත් චැට් කළාට මේ මෙල් එක හොයමින් සිටි එකක් වගේ තමා මට දැනුනේ. රෑ 9 ට විතර ඕන් ලයින් එන්නම්. කතා කරන්න ඕන. එපමණයි.

හරියටම වෙලාවටම ඇගේ චැට් එකක්.

ළමයෝ දැන් මොකද කරන්නේ. දිගටම මෙහෙම වහීද?

ඒක තමා ලමයෝ මමත් මේ කල්පනා කරන්නේ. හරි වැඩේ තමා. 

මටත් හරිම දුකයි අනේ. මොකද කියන්නේ වැස්සත් කමක් නෑ වැස්සෙම යමුද?

මටනම් කමක් නෑ. ඒත් තෙමිල ඔයා ලෙඩ උනොත්. අනික දැන් වැහි වතුර විසයි. ඔයාගේ ලස්සන සමට හානි උනොත්.

අප්පේ කොල්ල හිතන දුර...

කමක් නෑ බලමු තව දවස් දෙකක් තියනවනේ.

වැස්සේ ශබ්දය මැද නින්දට ගිය මට උදේ ඇසුනේ වෙනත් සද්දයක්. එලියට ඇවිත් බලනවිට සිතේ දහසක් මල් පිපුනා. අහස නිල්ම නිල් පාටයි. හොඳට සුලං හමනවා. මෙ විධියට සුලං තිබුනොත් නම් වහින එකක් නෑ දවස් ගාණකට. මට හිතුනේ එහෙමයි.

උදෙන්ම ඇයගෙන් කෝල් එකක්..

අපේ ලෝකෙට අව්ව පායල ලමයෝ...

ඒකනේ ළමයෝ අපි හොඳයි නේ. අපිට කරදර වෙන්නේ නෑ ඒ නිසා...

තියන්නම් .. හෙට උදේ වෙලාවට ඔයා එන්න. මමත් ඇවිත් ඇති එදා තැනටම. හා මට හෙල්මට් එකක් ඕනිනේ..

හරි මම ගේනවා. අළුත් එකක්ම අරන් එන්නම්කෝ 

අවංක හදවත් දෙස දෙවියොත් ආශීර්වාද කරනවා කියන්නේ ඇත්ත වෙන්න ඇති. එදා හොඳට ඉර පායලා. මඳ සුළඟක් හමනවා. හරිම සුන්දර දවසක්.

හරියටම වෙලාවටම අපි පිටත් උනේ.

ඇයට කිසියම් නුහුරු බවක් පෙනුනත් ඇය කිසිත් නොකියා බයිසිකලයට නැගී අසුන් ගත්තා. 

දැන් යමු බබෝ...ඇගේ සුරතල් වෙමින් පැවසූවේ..

ලා හිරු රැස් මැද මඳසුළඟේ පැද්දෙන මල් බලමින් ගමන ඇරඹූ අපේ නාසයට සුමිහිරි මල් සුවඳක් කොහේදෝ සිට එනු දැනුනා. 

කෝ ඔයා හෙමින්නේ යන්නේ. පාරේ වාහන නැති තැන්වලදී ඇය කියන්නීය.

යන්නද හයියෙන්..

හරි යන්...

බය නැද්ද?

අපොයි නෑ... 

හැප්පුනොත්...

එකටම මැරෙමු...

මම වෙගය වැඩි කලෙමි. ටික දුරක් යන විට 

දැන් ඇති හෙමින් යමු. මට වට පිට බලන්නත් ඕන..

ඒකනේ මම හෙමින් ආවේ. මම දන්නවානේ පැනි කිරිල්ලි ආවේ ලස්සන බලන්න කියල...

ලස්සන තේ වත්තක් අයිනේ මම නතර කලෙමි. ඇයි මහන්සිද? ඇගේ හඬ කලින්ටත් වඩා සුමිහිරිය..

එහෙනම් දෙන්න මම ගෙනියන්නම් ඔයාව පොළවට උඩින්.. 

හා හා දැන්ම ඕන නෑ මම දන්නවා කෙල්ල චන්ඩියා කියල. මේ පාර ඔයාට පුරුදු නෑ නේ. මේකේ යන වාහන වලට කිසි පිළිවෙලකුත් නෑ. ටිකක් ඉඳල යමු. බලන්නකෝ අර කඳු තේවතු අර ඈතින් පේන දිය ඇලි වල ලස්සන.

ඔව් අනේ එහෙනම් අපි ටිකක් ඉමු.

බයිසිකලයෙන් බිමට බැස්ස කිරිල්ලිය හෙල්මටය ගලවා තබා පාරේ ඒ මේ අත දුවන්නට වූයේ පොඩි ළමයෙකු මෙනි.

දුවන්න එපා බලාගෙනයි ළමයෝ ඔය වාහන එනවා. බය වෙන්න එපා මම පරෙස්සම්. ඇය ආපසු මා වෙත දිව ආවේ සමනලියක මෙනි..

යමු අර ගල් තලාවේ වාඩි වෙලාම කතා කරමු. මා අතින් ඇදගත් ඇය පාරෙන් මදක් ඔබ්බෙන් ඇති ගල් තලාවක් වෙත දිව ගියා..

කලින් දවසේ මෙන් නොව කිසිවෙක් නැති නිසල තැනක් නිසාදෝ ඇය මට වඩාත් තුරුළුව වාඩි වෙන්න ඇත්තේ.

මම මෙහෙම ළඟින් ඉන්නකොට ඔයාට මොනවද හිතෙන්නේ. මගේ සිතුවිලි බිඳිමින් ඇය අසයි..

ලෝකෙම මගේ කියල හිතෙනවා. කෝ දෙන්න ඔයාගේ අත...

මට බෑ කපටි කොල්ලා.. සිනාසෙන ඇය මගේ අත මෘදු ලෙස අල්ලා ගනියි...

මගේ උරහිසේ ඔලුව තබා ගන්නා ඇය සුරතල් බස් මුමනයි. මම ඇගේ සේද කෙස් කළඹ අතරින් ඇඟිලි ගෙන ගියෙමි. ඇය තවත් ලංවිය. 

මගේ ජීවිතේ පිරිල වගේ දැනෙනවා ළමයෝ..

මටත් එහෙමයි...

සිංදුවක් කියමු.. ඇය දොඩමලු වෙයි.

හරි කියමු..

ඒත් මට සිංදු කියන්න බෑ ළමයා. ඔයා කියන්න මම අහන් ඉන්නම්. මම එදා කෝල් කරල ඔය කටහඬ අහපු දවසේ ඉඳන් සිංදුවක් අහන්නමයි හිටියේ. කියන්නකෝ... කෝ අනේ...

හරි එහෙනම් මම කියන්නම්. ඔයත් එකතු වෙන්න. මට බෑ...

එහෙම බෑ.. නෑ කමක් නෑ මම කියන්නම්කෝ..

බෑ කියූ ඇය මද වේලාවකින් සිංදුවට අත්වැල් අල්ලන්නට විය.. ඔයත් ඔය ලස්සනට කියන්නේ..

හී හී ගල්තලාවෙන් නැගිට ගත් ඇය දුවන්නට විය. මම ඇය පසු පස දිවගොස් අල්ලා ගතිමි.

මම හිතුවේ අල්ලන්න බැරිවෙයි කියල. ඇය සිනාසෙයි.

මම බය උනේ හයි හීල් දාන් දුවල මෙතන වැටුනොත් කියල. නැත්තන් කොහෙද මාත් එක්ක දුවන්නේ. කලින්ම අල්ල ගන්නේ...

ආයේ අල්ල ගන්න දෙයක් නෑ මම ඊට කලින් ඔයාව අල්ලන් ඉවරයි.. ඇය කොඳුරයි.

මං දන්නවා. මමත් ඇගේ කණට මිමිණුවෙමි..

යමුද තව දුර යන්නත් තියනවානේ. 

ඔව් ළමයා අපි යමු..

මතකද පොරොන්දුව.. 

ඇය ඇස් නටවමින් අසයි..

හ්ම් ඇයි නැත්තේ තව යමු. ඉස්සරහ මල් විකුණන ළමයි ඉන්නවා ඇති..

දැන් නම් සීතල තදින්ම ඇඟට දැනේ. ඇයට නම් ඒ ගැන තැකීමක් නැත. තරමක් වේගය අඩු කළ මම ඇය දෙස හැරී මං දන්නවා ඔයා සීතලට කැමතියි කියල. ඒ උනාට ඔය ජැකට් එක දාගන්න. නැතිනම් අසනීප වෙයි ඔයා..

හ්ම් හැම වෙලේම ඉතින් මට උගන්නන්න එනවා. පණ්ඩිතයා කියා කට ඇද කළ ඇය එහෙන්ම් නවත්වන්න මම මේක දාගන්නම්..

අන්න. මගේ උරහිසට උඩින් එබුන ඇය ඈත පාර අයිනේ මල් විකුණන කුඩා දැරියක පෙන්වූවාය..

දැරිය අසල බයිසිකලය නතර කළ මා දැරිය අත වූ ලස්සනම මල් පොකුර ගෙන ඇයට දුන්නේ හද පිරි සතුටිනි. එහි ඇති මල් වලටත් වඩා ලස්සන සිනාවක් ඇගේ මුවග සටහන් විය. ආසාවෙන් නාසයට ලංකළ මල් වල සුවඳ බැලූ ඇය ඒවා මටත් ලංකර සුවඳයි නේද ඇසුවාය..

හ්ම්..

මොකක්ද අනේ හරියට කියන්නකෝ..බොරු නොක්කඩුවකි.

හරියට සුවඳයි...

ඔය ආයෙත් කළේ ඒකමයි. හරි නරකයි.

මම මල් පොකුරෙන් මලක් ගෙන ඇගේ හිසේ ගැසුවෙමි. දැන්නම් හරිම ලස්සනයි. පුංචි සුරංගනාවියක්ම තමා.යමු අතන ඉඳන් ෆොටෝ එකක් ගමු.

කපටියා. කොහොමද ඔච්චර ඉක්මනට මාව ෂේප් කරගන්න ඉගෙන ගත්තේ..

මම සිනාවකින් පිළිතුරු දුනිමි.

කෝ දෙන්න බලන්න ගත්ත ෆොටෝ එක. ලස්සනයි. හැබැයි මේවා එහෙ මෙහේ දානවා එහෙම නෙවේ. බොරු තරහක් මවාගනිමින් පවසයි..

එසේය කුමරිය....

ඇය මහ හඬින් සිනාසෙයි..

කිසි දිනක නොලැබූ සැහැල්ලුවකින් සිත පිරී ගොස් ඇත. ඇයටත් එලෙසම දැනෙනා බවක් පෙනේ. විටෙක තනිවම සිනාසෙයි. බැලුවම මමත් කරන්නේ තනිවම සිනාසෙන එක නොවේද?

එක් විටෙක සිනාවන් දෙක එකිනෙක හමුවිය..

පිස්සු නේද අනේ..

කාටද? කිසිත් නොදත්තෙකු මෙන් මම ඇසුවෙමි..

ඔය ඒකවත් තෙරෙන්නේ නැද්ද. දෙන්නටම.

එක්කන් යන්නම වැඩේ. එතනින් පිස්සියෙක් අල්ල ගත්තොත්..

ඇයි අල්ල ගත්ත පිස්සි මදිවටද..

එන්න එපා මට පිස්සි කියන්න.. පිස්සා පිස්සා.....

එන්නේ නැතිව ඈත ඉඳන් කියන්නද පිස්සි කියල..

දවස ගෙවී ගියේ දෙදෙනාටම නොදැනීය. සවස ආපසු එමින් සිටියෙමු. 

ටිකක් නවතිමු අනේ තව වෙලා තියනවානේ. රෑ වෙන්නකලින් යන්න පුළුවන් වෙයි නේද. පුළුවන් බය වෙන්න එපා. ඇයි බය වෙන්නේ. ඔයා ඉන්නවානේ. ඔව් ඉතින් චන්ඩි කෙල්ලෙකුත් ඉන්න නිසා මමත් බය නෑ..

අර බලන්න. අර කඳු වල මීදුම. අර මල් වල සමනලයින් පැණි බොනවා. අන්න අන්න දේදුන්නක්...

අර බලන්න අර මල් දෙක මල් දෙක ආදරෙන් කතා කරනවා...

දේදුන්නනේ එන සමනලුනේ..ගම්මැද්දේ පොඩි කුරුල්ලනේ..

රෑන් රෑන් ඇවිදිල්ලා...අපේ ළඟින් ඉඳ පල්ලා... සනත් නනිදසිරිගේ ගීතය මම මුමුණන්නට ගතිමි. අත්වැල් ගායනය ඇයගෙන්...

යමුද අර අතන කඳු ගැටය උඩට.. ඇය අත දික්කර පෙන්නවයි.

යමු..

අවට බලමින් සුරතල් වදන් අසමින් බොහෝ වෙලාවක් අපි එතන ඉන්නට ඇත.

දැන් යමු. මම කීවේ රෑ වෙන්නට කලින් ඇයට ගෙදර යායුතු නිසාය. යමු. ඇයට යන්නට සිත් නැත. එහෙත් දවස අවසන් වේගන එයි.

පහලට එන අතර මග ඇති ගල් තලාවක මඳක් නැවතුනු ඇය එහි හිඳ ගත්තාය. මමද කිසිත් නොකියා ඇය ළඟින්ම වාඩි වූයෙමි..

ළමයෝ ආයෙම ඉක්මනට හමු වෙමු. නැතිනම් මට ලොකු පාවවක් දැනෙයි.... මටත් මම මිමිණුවෙමි.

ඇගේ ගෙල වටා අතක් යැවූ මම ඇය තවත් ළං කර ගතිමි.

ඇය මුහුණ මගේ නලලට ලං කරන්නට විය. දැන් පිපුන සමන් මලක සුවඳ මා හද වෙලාගන්නා බවක් දැනේ.

......

සොඳුරු හමුවක්............02

පුදුම වෙන්න එපා මම ඇයට දෙන්න රැගෙන ගියේ සූරියකාන්ත මලක්. ඇයත් මා වගේම සිතන තැනැත්තියක් නිසා මට නම් ගෑණු ළමයෙකුට පළමු වරට සූරියකාන්ත මලක් දෙන එක ගැන කිසිම ආකාරයක අමුතු සිතිවිල්ලක් උනේ නෑ. මගේ අතේ රැඳි මල දෙස ඇය බැලුවේ අපමණ සතුටකින්. ඒත් දෙදෙනාටම ඉන් පසු සිදුවූයේ නොසිතූ දෙයක්. දෙදෙනාටම එක වචනයක් කියා ගන්න බැරිව මූණෙන් මූණ බලාගෙන සිනාසෙනවා හැර කිසිවක් හිතාගන්න බැරි උනා. අවසානයේ මම අමාරුවෙන් කට හඬ අවදි කළේ.

ඉතින්...?

ඇයගේ පිළිතුර නැවතත් සිනාවක්..

ආ මේක ඔයාට..මම අතේ රැඳි මල ඇයට ලංකළා.

මං ආසම මල. ඔයා නම් මාර ලමයෙක් තමා. ඇය මගේ අතින් මල ගන්තා. මා ඇගේ සුමුදු ඇඟිලි යන්තමින් ස්පර්ශ කරමින් එය ඈ අත තැබුවා. නෙත් කොණකින් මා දෙස බලා සිනාසුනු ඇය හොරා..කියා නැවත සිනාසුනා. මේ දැන් පිපුන පිච්ච මල් යායක්ම ඒ සිනාවේ පිරී ගිහින්..

යමු ගිහින් අර බංකුවේ වාඩි වෙමු..මම හඬ ඉස්සර කළා.

ඇය මා සමගම ගොස් බංකුවේ වාඩි උනේ නැවත මාදෙස නෙත් කොනින් බලමින්.

ෂා මම හිතුවේ නෑ ළමයෝ ඔයා මෙච්චර ලස්සනයි කියල. 

ඇයි මම විතරද? ඔයත් හැන්ඩියානේ. බයික් එකේ එන ලස්සන මම ඈත ඉඳන් බලන් හිටියේ..

කොහොමද දන්නේ එන්නේ මම මයි කියල..

ඒක කියන්නේ නෑ...ඇය පොඩි ළමයෙකු මෙන් සුරතල් වෙයි..

හ්ම්ම්...

ඇයි ??

නෑ මුකුත් නෑ..

හිහි එහෙනම් කමක් නෑ..

මොකද කල්පනාව. මම ඇයට තරමක් ලංවෙමින් ඇසුවෙමි..

ඇයත් මට ලංවිය.

මා ලංකල අතට ඇගේ සුමුදු අත තබා සියුම් ලෙස ඇඟිලි මගේ ඇඟිලි අතරින් දවටා ගත්තා..

හිතුවද ඔයා අපි මෙහෙම හමු වෙයි කියල. ඈ කිංකිණි හඬින් අසයි..

හිතුවා. මම කවදාවත් ඔයා අවිශ්වාස කලේ නෑ. 

මං දන්නවා...

මාත් දන්නවා..

කාලය ගෙවී යන්නේ නොසිතන වේගයකිනි. ඇය අත් ඔර්ලෝසුව දෙස බලා මුහුණ ඇද කරගත් නිසා මට දුකක් ඇතිවිය. ඇයි.?  නෑ මුකුත් නෑ.

වෙලා ගියා නේද?

ඔව් වෙලාව නම් යනවා. මේ නිවාඩුවේ ආපු එකේ වැඩ කීයක් කරන්නද? ඒත් අනේ මට යන්න හිත දෙන්නේ නෑ මෙතනින්. 

කමක් නෑ.. අපි යමු ඇගේ සිත මට කියවන්න පුළුවන් උනේ කොහොමද මන්දා. ඔයාට බඩගිනිද? මොනව හරි බොන්න යමුද?

හා ඇගේ මුවේ මඳ සිනාවකි. මට අයිස් කෝපි හොඳයි. 

යමු අතන කැෆේ එකක් තියනවා. මම ඇගේ අතින් අල්ලාගෙනම නැගිට්ටෙමි.

මතකද? ඇය අසයි? මොකක්ද?

ඇයි මම ඔයාගේ බ්ලොග් එකේ කමෙන්ට් එකකුත් දැම්මේ...

ඇයි මතක නැත්තේ. දවසක බයික් එකේ නුවරඑළියේ යමු කියල නේ.. ඉතින් යමුකො ළමයෝ..

කවදද ලමයෝ ඔයාට පුළුවන්... ඇගේ නිල් නුවන් තරු දෙකක් මෙන් බබලයි.

ඔබෙ නිල්නුවන් තලාවේ ගීතය මගේ මුවගට එයි. ඒත් එහි විරහව සිහිවූ සැනින් එය අමතක කළෙමි..

ලමයෝ... ඇයි .. මේ අහන්නකෝ... අහන් ඉන්නේ ළමයෝ. ඇය ළදැරියක මෙන් සුරතල් හඬින් දොඩමලු වෙයි..

ඇය පානය කරමින් සිටි කෝපි වීදුරුව මගේ මුවගට ලං කරයි. ඉන් උගුරක් මම පානය කලෙමි. 

කෝ ඔයාගෙන් මට. මගේ කෝපි වීදුරුවෙන් ඇයත් පොදක් පානය කළාය..

අපි දෙන්නා හමුඋනේ අද උනාට එහෙම දැනුනේ නෑ නේද? ඇය පවසයි..

මම සිනාසුනෙමි. ඒකනේ...

මතකද අපි ඒ දවස්වල කතා උනා එකම දවසක රෑ එකම වෙලාවක හඳ දිහා බලමු කියල. මා ඇය පැරණි මතකයකට ගෙන ගියෙමි..

ඇයි මතක නැත්තේ.. ඇය සිනාසෙයි..

හොඳටම වෙලා ගිහින්. දැන් අපි යමු. එහෙනම් සෙනසුරාදා අපි නුවරඑළියේ යමුද? මම ඇසුවෙමි..

ඔයාට නිවාඩුනේ. මට කමක් නෑ..

ඔයාට ප්‍රශ්නයක් නැද්ද මගෙත් එක්ක මෙහෙම ගමනක් යන්න. අපි හමුඋනෙත් අදමනේ. මම ඇසුවෙමි..

නෑ මට ඔයා විශ්වාසනේ. නැතිනම් මම මෙහෙම ඔයා හොයන් එනවද? 

එහෙනම් මම ගිහින් එන්නම්. ඔයා පරෙස්සමෙන් යන්න. ඇගේ මුහුනේ දුකක් ඇවිත්..

ඔයත් පරෙස්සමෙන් කෙල්ලේ මම සෙමෙන් ඇගේ අත මුදාහරිමින් කීවෙමි..

තරමක් ඈතට ගිය ඇය නැවත හැරී ගිහින් මට කෝල් එකක් දෙන්න. ඔන්න කීවේ නෑ කියන්න එපා ෆාස්ට් රයිඩින් ඔට්ටු නෑ. මහ ලොකු එකියක් මෙන් කී ඇ පසු පස බලමින් නොපෙනී ගියා..

ප/ලි

තවත් කොටසක් සමග හමුවෙමු

සොඳුරු හමුවක්............

උදේම ජංගම දුරකථනය නාද වන්නට විය. මොන කරදරයක්ද සිතමින්ම දුරකථනය අතට ගත්තේ.

හෙලෝ ගුඩ් මෝර්නින්...

හෙලෝ...හෙලෝ...පිළිතුරක් නැත. ඒත් ඒපැත්තෙන් සද්ද ගෝෂා ඇහෙන්නේ කතා කරන කෙනා මාව උදේම රවටනවාද? උදේ පාන්දර තරහ ගන්නේ නැතිව නිහඬවම දුරකථනය විසන්ධි කළෙමි. 

පසුදින දවල් නැවතත් එවැනිම ඇමතුමක්. ම්ම් 111** ඔව් ඒ නොම්මරේම වෙන්න ඕන. කවුද මේ මට මෙහෙම කරන කෙනා. මම කලින්දා වගේම ඇමතුම විසන්ධි කළෙමි.

නැවත දින කීපයකින් ආ ඇමතුමක් සියල්ල වෙනස් කරන බවත් දැනෙන්නට විය.

හෙලෝ....

ආ හෙලෝ කොහොමද? මේ මම ලමයෝ...

මොහොතකට හදවත නැවතුනාදෝ මට දැනුනේ. ඇත්තටම ඔයාද?

ඇයි ඔයාට විශ්වාස නැද්ද?

නෑ එහෙම නෑ. මට අදහාගන්න බැරුව ගියා.

මේ ඒක නෙවේ වැඩිය කතා කරන්න බෑ. හෙට එන්නකෝ අනේ ලමයෝ මාව හමුවෙන්න. මම හෙට උදේට එන්න තැනක් කියන්නම්.. එනවා නේද? ඇය ලයාන්විත හඬින් පවසයි..

හොඳයි මම එනවා. බලන් ඉන්නම් උදේ කතා කරනකල්.

එහෙනම් තියනවා බායි......

බායි....කිව්වාද කියවුනාද මට මතක නැත. ජංගමේ අතකින් ගෙන විනාඩි කීපයක් සමහර විට පැයක් විතර මම එහෙමම ඉන්න ඇති..

පසු දින නිවාඩු දවසක් වුවත් උදේම අවදිවී බලා සිටියේ ඇමතුමක් එනතුරුය. මේක බොරුවක්ද? කවුරුත් මාව රවටනවාද? ටිකෙන් ටික වේලාව ගතවෙද්දී මට නොසිතුනා නම් නොවේ. ඒත් ඒත් පලවෙනි රිං එකටම ආන්සර් කලේ කොහොමද කියන්න මට තාම බැරිය. 

හෙලෝ මම අර පාරේ මල් ගස් පේළිය ළඟට උදේ 10ට එන්නම්. ඔයාට හොයාගන්න ලේසි වෙන්න රෝස පාට ටීෂර්ට් එකක් ඇඳන් එන්නම්. ඔයා එන්නේ කොහොමද?

මම ඉතින් පුරුදු විධියට බයික් එකේ එන්නම්. ..

හා නම්බර් එක කියන්නකෝ බයික් එකේ...

****** හරිනේ..

හරි එහෙනම් මම තියන්නම් ලමයා..

හොඳයි එහෙනම් පරෙස්සමෙන්. බුදු සරණයි..

ඔයාටත්..

මම ඇඳ ගත්තේ කොහොමද කියා මට මතකම නැත. ඒත් වෙනදාට වඩා ඒ සඳහා බොහෝ වේලාවක් ගතවූ බවනම් දැනුනා. කොණ්ඩෙම කීපාරක් පීරන්න ඇතිද? පර්ෆියුම් වැඩි උනාද මන්දා...

මෙච්චර පීරුව කොණ්ඩේ හෙල්මට් එකට අවුල් වෙන බව මතක් උනේ බයික් එකේ යතුර අතට ගන්න වේලාවේ. 

අම්මා මම නුවර ගිහින් එන්නම්. යාළුවෙක් එනවා කීවා. අම්මාට ප්‍රශ්නයක් නොතියාම මම අවසර ගත්තේ. හොඳයි පුතේ පරෙස්සමෙන්. ඒ ඉතින් කවදත් පුරුදු ආශීර්වාදෙනේ.

මම ඇය හඳුනාගෙන ටික කලක් වුවත් අප හමුවන්නේ පළමු වරටයි. තනිකම පිරි සිතට සහනයක් ගෙනාවේ ඇයයි. අද ඇය මා හමුවනවා....

පාරේ දෙපස ගස් වල කවදාවත් නොදුටු ලස්සන මල් පිපිලා තියෙන්නේ. මේවා වෙනදත් තිබුනද?

උදේ පිපුන මල් සුවඳ නාසය පුරා විඳින මට එය දැනුනේ ආත්මය සිඹිනා සුවඳක් ලෙසයි...

පාර අයිනේ නිවසක පිපුන රෝස මල් දෙකක් මද සුළඟේ එකිනෙක වැළඳ ගන්නේ කොතරම් ආදරෙන්ද. මේවා මීට කලින් මේ පාරේ තිබුනාද මට මතක නැත..

කුරුළු ගී හඬ බයිසිකලයේ එන්ජිමේ ගොර ගොර නද අභිබවා හෙල්මට් එකත් සිදුරු කරන් ඇවිත් වෙන්න ඕන මගේ කන් වලට ඇතුල් වෙන්නේ. වෙනදා නම් මට ඇසෙන්නේ බයිසිකලයේත් අනෙක් වාහන වලත් ඒන්ජින් වලින් නැගෙන රළු හඬ හා කරච්චලයක් වන නලා හඬ පමණි. ඒත් අද ඒ හඬ සියල්ල ගොළු වී ගිහින්. ඒ වෙනුවට කුරුළු ගීත, සුළඟ මුමුනන ගීත, පාරේ යන මිනිසුන්ගේ සුමිහිරි වදන්.. මේවා හදිස්සියේ කොහොමද මෙහාට ආවේ..

ඕනෑවටත් වඩා කලින් ගෙදරින් ආවත් නොදැනීම බයික් එකේ වේගය වැඩිවෙනවා. මගේ සිත අද මට අයිති නෑ වගේ. මේ හැමදාම පුරුදු බයික් එක හෙමින් ගෙන යන්න බැරි ඇයි..

අන්තිමට කරන්නම බැරි තැන විනාඩි කීපයක් බයික් එක පාර අයිනේ නවතා නිදහසේ හුස්මක් ගෙන සිත සැහැල්ලු කර ගතිමි. ආයෙම දැන් නම් පරෙස්සමෙන් පදිනවා සිතාගෙන සෙමින් ගමන ආරම්භ කලෙමි.

අහසේ වළා කුලක් පාවී යයි. එයින් වැස්සක් එන් එකක් නම් හිතන්න කොහෙත්ම ඉඩක් නෑ.

ඒත් මට වික්ටර් රත්නායකගේ හිත මිතුරු සුළඟ ළඟ එන වැහි වලාවට කියන්...අද නොපැමිණ අන් දිනයක වැසි රැගෙන එන ලෙසින් සිංදුව මිමිනෙන්නට විය...

අවසානයේ ඈ පැවසූ වෙලාවටම මල් ගස් පේළය ළඟ බයික් එක නතර කළෙමි..

රෝස පැහැ ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී මිහිබට සුරඟනක් මෙන් බංකුවේ වාඩිවී සිටින්නේ ඇයම විය යුතුය. 

මා බයික් එකෙන් බැස හෙල්මට් එක ගලවන විටම බයික් එකේ අංකය බලා නැවත මාදෙස බැලු ඇගේ මුහුනේ ඇතිවූ සතුට...

ඒ සොඳුරු මුව මත කෝපි මල් පොකුරක් පිපී දිලෙන්නට විය..

ප/ලි

(තවත් කොටසක් හෙට)