Showing posts with label මතක. Show all posts
Showing posts with label මතක. Show all posts

Friday, August 10, 2012

මගේ මතක - මං කියවූ බ්ලොග්.....


කාලෙකින් මේ පැත්තට එන්න බැරි උන නිසා අද ඇවිත් බලන්න හිතුනා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියා. කිසිම අවුලක් නැතිව බ්ලොග් එක හොඳට තියනවා. එකම වරද කාලෙකින් පෝස්ට් එකක් දාන් බැරි උන එකයි. මාසයකට පමණ කලින් ඇවිත් අලුත් බැනර් එකක් නම් දාලා ගියා. ඒත් පෝස්ට් එකක් ලියන්න තරම් අවස්ථාවක් ලැබුනේම නෑ. කෙනෙකුට හිතන්න පුළුවන් මොනවාද මූට මෙච්චර තියන වැඩ කියා. 
වැඩත් ගොඩක් තිබුනා. මාගේ සොයුරිය නව නිවසත් සාදා එයට ගෙවැදුනු නිසා එහි විවිධ කටයුතු වලට සහාභාගි වෙන්න උනා. එමෙන්ම පසුගිය කාලයේ බ්ලොග් අවකාශයේ එන්න තරම් ප්‍රියතාවයක් ඇති උනේම නෑ. මහා කුණාටුවටකට පසුව සියල්ල සංසුන් වෙනවා වගේ මේ දිනවල සයිබරයත් හරිම උදාසීනයි.
ඉතින් අද මට හිතුනා බ්ලොග් කියවන්න ආ දවසේ සිට මං ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් ගැන ටිකක් මතකයට නගන්න. හැබැයි අද පෝස්ට් එක නම් ලින්ක් ගොඩක් එක්ක තමා දාන්න වෙන්නේ. ඒ ගැන අමනාපයක් ඇති කරගන්න එපා.
මම මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න එන්නේ අහම්බෙන් හමුවූ කතන්දර අඩවිය හරහා. වසර තුනක් පුරාවට නොකඩවා ලියවෙන කතන්දර මා දකින දක්‍ෂ බ්ලොග් කරුවෙක්. මා එය කියවන්න පටන්ගන්නා කාලයේ එය මාස 9ක් විතර පරණ බ්ලොග් එකක්. එහෙත් එහි ඇති ඔහුට ආවේණික රචනා ශෛලිය නිසා මා බ්ලොග් කියවන්න පෙළඹුනා. එහෙත් දැන් නම් අර මුලින් තිබුන රසය අඩුයි වගෙයි මට දැනෙන්නේ. එමෙන්ම මා කතන්දර අඩවිය කියවන්න ගියාම පත්වන ලොකුම අපහසුතාවය අර දාලා තියන ලින්ක් හැම එකක්ම බලන්න බැරි කම. සමහර විට නෙට් ස්ලෝ වෙලාවක ලෝඩ් කරන්නත් අපහසුයි. එහෙත් ඒ හැම ලින්ක් එකක්ම පාහේ කලින් කියවා ඇති ඒවා. මාතෘකාව තමා අමතක වෙලා තියෙන්නේ. එහෙත් මගේ අදහස කතන්දරට මීට වඩා ගොඩක් හොඳින් ලියන්න පුළුවන්. ඔහු මුල් කාලයේ එක් කතන්දරයක් තුල කතන්දර ගණනාවක් ලීවා. එක් එක් අයගේ බුද්ධි මට්ටමට ගෝචර වෙන ආකාරයට. කතන්දර විසින් ලියන කවි මා එදාත් අදත් ආසාවෙන් කියවනවා.
කතන්දර අඩවියෙන් මා පිවිසෙන්නේ සයිබර් යායටයි. තමන්ගේම සිත්තර සමග ඉදිරිපත් වන සයිබර් යාය හිනාවෙන්නම හොඳ තැනක් උනා. මා තනියම හිනාවෙන විට අපේ ඔෆිස් එකේ අනික් අයත් ඇවිත් ඔවුන්ද මෙය කියවන්න පුරුදු උනා. සයිබර් යායේ මා ප්‍රිය කරන්නේ චූටි මහත්තයාගේ පොඩි කාලේ කතා හා කුරුළු හමුදාවේ කතා වලටයි. එහෙත් පසුගිය කාලයේ වැඩිපුර කාටුන්ම ඇඳම නිසා අර මුලින් තිබුන තැන අඩු උනාද කියාත් මට හිතෙනවා.
මේ කාලයේම මා කියවන්න ගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වූයේ ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස්. ටැබූ යනු ලංකාවේ සිටි දක්‍ෂ බ්ලොක් කරුවෙක්. ඔහුගේ ඇතැම් රචනා ශෛලියන්ට මා ප්‍රිය නොකලත් ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක තාවය මම තවමත් අගය කරනවා. තම මතය පහසුවෙන් වෙනස් නොකරන ටැබූ අවස්ථා කීපයක කවි ලියා තිබුනා. ඒවායින් ඔහුගේ කලාකාමී බවත් මා වටහා ගත්තා. කිසියම් හේතුවක් නිසා එම අඩවිය මැකීයාම අලුතින් ආ අයට වෙනස්ම ආකාරයක ලියවිල්ලක් කියවන්න ඇති අවස්ථාව නැතිවී යාමක්.
මේ කාලය වන විට මා බ්ලොග් කරණයට පිවිසි අතරම බොහෝ බ්ලොග් කියවා කමෙන්ට් දාන්න පුරුදු වී සිටියා. ඒසේ කමෙන්ට් හරහා ගොස් හඳුනාගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ වත් ලියන සොඳුරු සිතයි. කවි, නිසඳැස්, කෙටිකතා ඇතුලත් මෙහි හොඳ නිර්මාණශිලී බවක් දකින්න පුළුවන්. එමෙන්ම එහි රචකයාගේ සිතිවිලි පෙන්වන කැඩපතක් බඳුයි. ලියන්නා තම ජීවිතය තුල ලබන සතුට, දුක ආදී සියල්ල නිර්මාණ තුලත් එලෙසම දකින්න ලැබුනා. එසෙන්ම එහි පළවූ ඇය පිරිමියෙකුගේ චරිතට ආරූඪවී ලියා ඇති කතා මාගේ සිතට හොඳින් දැනුනා. මෙය තවමත් හැකි විටෙක මා කියවන බ්ලොග් එකක්.
මේ කාලයේම මා ආසාවෙන් කියවූ තවත් බ්ලොග් එකක් එකේ වාට්ටුව. හෙද නිළධාරියෙකු තම වෘත්තීය අත්දැකීම් මේ හරහා සයිබරයට එකතු කරන්නේ සිත් ඇදගන්නා වචන විලාශයකින්. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය රසයත් නොඅඩුව විඳින්න පුළුවන්. අවාසනාවකට දැන් එය ලියවෙන්නේ නෑ.
මේ කාලයේම කියවන්න පටන්ගත් මං ආසම කළ කවි බ්ලොග් එක සිඩ්නි ලියූ විහඟ ගීතයයි. මා බ්ලොග් අවකාශයේ දුටු අති දක්‍ෂම කවියෙක් වූ සිඩ්නිගේ කවි ලිවීම නිසා මටත් යම් ප්‍රමාණයකට කවි ලියන්න ශක්තියක් ලැබුනා. මා අද යම් ආකාරයක කවි ලියනවානම් එයින් කොටසක ගෞරවය සිඩ්නිට දෙන්න මා සූදානම්.
   මේ සමග මා කියවන්න පිවිසෙන්නේ පොඩ්ඩිගේ පොඩිකුමාරිහාමි බ්ලොග් එකයි. සොඳුරුසිත බ්ලොග් අඩවිගේදී හඳුනාගත් පොඩ්ඩිගේ බ්ලොග් එක මා දිගටම කියවන තවත් හොඳම බ්ලොග් එකක්. රචකයාට ආවේණික ශෙලියකින් ලියවෙන මෙහි ඇය විසින් කරන නිර්මාණාත්මක කොටස් වලින් ලිපියට අලුත් පණක් දෙනවා. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය ස්වභාවයේ නිර්මාණ වලටත් සරල බවටත් මා වැඩියෙන් ප්‍රිය කරනවා. තම මතයේ තරයේ එල්බ සිටීමටත් ඇයි දක්‍ෂයි. වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් තම ජනප්‍රිය බව එකලෙස රැකගෙන ආ බ්ලොග් අඩවියක් ලෙසත් මෙය මා දකිනවා. එයට ලැබෙන 200 ඉක්මවා යන කමෙන්ට් ප්‍රමාණයෙන්ම ඇයගේ හැකියාව පිළිබඳ අදහසක් ලැබෙනවා.
   මීළඟට මගේ මතකයට නැගෙන්නේ ජීවිතේ මල් ලියන සංසාරේ අපි බ්ලොග් එකයි. එකිනෙකට වෙනස් මාතෘකා ඔස්සේ ඉතාම දක්‍ෂ ලෙස වචන හසුරවමින් ලියන මෙම බ්ලොග් කාරිණිය සතු හැකියාව, දැනුම හොඳින් තේරුම් ගන්න මෙහි පෝස්ට් කීපයක් පමණක් කියවීම ප්‍රමාණවත්. කමෙන්ට් නොකළත් මා මෙය නොකඩවාම කියවාගෙන එන අතර ආරම්භයේ සිට අද දක්වාම ගුණාතිමක බව රැකගනිමින් ගාලා යෑම මෙහි දක්නට ලැබෙනවා.
     මා ප්‍රිය කරන සරලම බ්ලොග් එක හා පැටික්කි බ්ලොග් එකයි. සරල භාශාව, පරිසරය සතුන් වැනි මා ප්‍රිය කරන දේ ගැන වැඩියෙන් ලියවීම, කමෙන්ට කරන සැමට ලෙන්ගතු ලෙස දක්වන ප්‍රතිචාර මා එහි දකින විශේෂත්වයයි. එමෙන්ම මෙහි ලියවෙන බොහෝදේ ලියවෙන්නේ පොඩි ළමයෙක් ලියනා ආකාරයටයි. බොහෝ කාලයකින් මෙහි සටහනක් දක්නට නොලැබීම කණගාටුවට හේතුවක්.
      තවත් මා නිතර ආගිය බ්ලොග් එකක් අතීතයෙන් අහුලන මතක. මා එහි සරල කවි කියවන්න තමා වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ. බොහේවිට තමන්ගේ ජීවන අත්දැකීම් ඇසුරින් ලියවුනු මෙම බ්ලොග් එකත් වසා දැමීම ගැන මට ඇත්තේ කණගාටුවක්.
   මා මෝටර් සයිකල් ලෝලියෙක්. මේ නිසාම ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් එකක් කුශාන් ලියූ සිතැඟි. මා එහි වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ බයික් හා බයික් චාරිකා ගැන ලියවෙන ලිපි වලටයි. එයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා. 
     තවත් මා කියවූ බ්ලොග් එකක් චානක ලියූ මකර රජදහන. තමන්ට හමුවන පින්තූරයක් හෝ තමන් ගන්නා ඡායාරූපයක් ඇසුරින් පෝස්ට් එකක් නිර්මාණය කරන්න චානක දක්‍ෂයෙක්. එමෙන්ම ඒ තුලින් කිසියම් සියුම් උපහාසයක් දෙන්නත් ඔහුට හැකියාව තිබේ. මෙයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා.
    දැන් නිතර ලියවෙන්නේ නැති තවත් මං ප්‍රිය කරන බ්ලොග් එකක් හේමලයා ලියන මංමුලාවූ සිතිවිලි. කවි හා නිසඳැස් පමණක් ලියවෙන මෙහි විශේෂත්වය පද පේලි දෙක තුනක් තුලින් ලොකු කතාවක් කීමයි. ඇතැම් නිසඳැස් එතරම් සරල නොවූවත් පද පේලි කීපය කියවා එහි අරුත මනින්නට යෑම මට සිතට සතුටක් ගේන දෙයක්. මෙය තවම ලියවුන්ත් පෙර මෙන් නිතර ලියවෙන්නේ නෑ. මා දුටු මුල් කාලයේ දිනකට පෝස්ට් එකක් නොවරදවාම ලියවුනත් දැන් ලියවෙන්නේ කලාතුරකින්.
        එදා සිට අද දක්වාම නොනැවතී ගලා එන මා ප්‍රිය කරන තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ මාරයාගේ හෝරාවයි. මා සයිබරයේ දකින් හොඳම අව්‍යාජ ආත්ම කථනය මාරයාගේ හෝරාවයි. තමන්ගේම ක්‍රමයකට, තමන්ගේ වචනයෙන් ලියවෙන එය ඔහුගේ හැකියාව මැනවින් පෙන්වා දෙනවා. ඔහු දකින ලෝකය, ඔහුට අයිති ලෝකය මාරයාගේ හෝරාවේ අපූරුවට සටහන් තබමින් බොහෝ කාලයක් ඔහු සයිබරයේ රැඳි සිටීම මා අගේ කරනවා.
මේ හා සමානවම සිදුකරන තවත් අව්‍යාජ ආත්ම කථනයක් තිබෙනවා. ඒ සඳරු ලියන හිස් අහසයි. අම්පාරේ සුන්දර මිනිසුන් රැඳි සුන්දර ගමකට අපි රැගෙන යන හිස් අහස සඳරූගේ ජීවිතය, ඔහු මුහුණ දුන් විවිධ දුක සැප මිශ්‍ර අත්දැකීම් සයිබරයට මුසු කරන අපූර්ව ස්ථානයක් මේ හිස් අහස. පසුගිය කාලයේ සම්මාන කීපයක්ම ලැබීමෙන්ම ඔහුගේ හැකියාවන් පිළීබඳ හොඳ තක්සේරුවක් ගන්න පුළුවන්.

අභීත ලියන ටිකක් හිනාවෙන්න හා රංග ලියන මගේ ලෝකය කියවන්න හේතු උනේ ඔවුන් දෙදෙනා දෙදෙනාට මඩ එල්ලකරගනිමින් ලියූ පෝස්ට් නිසාවෙන්. 
බ්ලොග් කාරිණීයගේ දිනපොත බඳු බ්ලොග් එකකි මා නිතර කියවූ සිහින තවලම. මෙහි සරල කවි/ නිසඳැස් කෙටි කතා ලියවෙනවා. එහෙත් ලියාගෙන ආ කෙටි කතාව එක්වරම වෙනත් පැත්තකට යන්නේ බ්ලොග් කාරිනියගේ ජීවිතයේ සිදුවන වෙනස්වීම් සමගයි. මෙහි මා දකිනා ආකාරයට බොහෝ පෝස්ට් ඇත්තේ සෘණාත්මක ආකාරයෙන්. මෙයද මෑතක සිට වසා දමා තිබෙනවා.
          කාලයක්ම මා කියවු තවත් හාස්‍යය කැටිවුන පාසල් සමයේ අත්දැකීම් පෙළ ගැස්වූ බ්ලොග් එකකි බ්ලොග් ගඩොල්. ගම්පහ ප්‍රදේශයේ සුන්දර ගමක ඉපදුන පූසන් පිරිසක් ලියන මෙය තවමත් පුරුදු ලෙසින්ම ගලා යනවා. මෙය කණ්ඩායමක් එක්වී ලියන බ්ලොග් එකක් වුවද ලියන කෙනා කවුද නොකියා එකම ගිණුමකින් පවත්වාගෙන යයි. ගැටවර වියේ කියුම් කෙරුම් පිළිබඳව වැඩිපුර ලියවෙයි.

ඉහතින් සඳහන් කළේ මා කියවූ හා දැනටත් කියවන පරණ එනම් මගේ බ්ලොග් ආගමනයා හා සමගාමී හෝ ඊටත් පෙර සිට පැවති මා නිතර ආගිය බ්ලොග් කීපයක් ගැනයි. මෑතකදී පැමිණි හා මා මෑතක සිට කියවන්න ගත් බ්ලොග් ගණනාවක් වෙනවා. මේවායින් මා නිතර යන එන තැන් ගැනත් කීවොත් හොඳයි කියා සිතුවා ලිපිය අවසන් කරන්න කලින්.
අධ්‍යාපනික වටිනාකමත්, ලිවීමේ ශෛල්‍යයත් නිසා මා කියවන්න ගත් හොඳ බ්ලොග් එකක් වෙද ගෙදර. අපේ දේශිය වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය, එහි එදා හා අද මෙන්ම හොඳ අධ්‍යාපනික අපදෙස් එහි ඇතුලත්. මෑත කාලයේ මෙම බ්ලොග් කරුවා ලියන්න ආරම්භ කළ ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳ ලිපි පෙළත් හොඳින් කරුණු හදාරා ලියන බවට පැහැදිලිව මා දකිනවා. මා මෙහි දකින අඩුපාඩුව නම් හිටි වනම ටික කාලයක් කිසිවක් නොලියා සිටීමයි.
             සොඳුරු සුව අසපුව යනු එදිනෙදා ජිවිතයේ අප මුහුණ දෙන විවිධ රෝග හා ඒවා වලක්වා ගැනීම, රෝග මුලින් හඳුනා ගැනීම, රෝග වලට කරනා විවිධ ප්‍රතිකාර පිළිබඳව සිතට දැනෙන ලෙස කතාබහ කරනා බ්ලොග් අඩවියකි. මෙහි පෝස්ට ආරම්භ වන්නේ එදිනෙදා සිදුවීමක් අනුසාරයෙනි. ඉන්පසුව කතාවක් ලෙසින් පෝස්ට් එක ගලායන අතර රෝගය හා සම්බන්ධ දේ ක්‍රමාණුකූලව විස්තර කරයි. බ්ලොග් කරුවා සෞඛ්‍ය ක්‍ෂේත්‍රෙය් ප්‍රවීණයෙකු බව ලියන ආකරයෙන්ම පැහැදිළි වේ. එමෙන්ම ඔහු හොඳින් අධ්‍යයනය කර පෝස්ට් ලියනා බවක් ලිපි තුලින් පෙනේ. 
සයිබරයේ කුඩාම බ්ලොග් තරු දෙකක් ලියන පුංචි හිතට දැනෙන දේ දිනිති හා මිතිලි දියණියන් දෙදෙනා ලියනා බ්ලොග් එක මා වැඩියෙන්ම ප්‍රිය කරන ළමා බ්ලොග් කරණයයි. තමන් දකින දේ තමා ප්‍රියකරන දේ දක්ෂ ලෙසින් බ්ලොග් එකක් තුලින් ලියනා මේ දෙදෙනා මා දකින ආකාරයට අනාගතයේ තම පියා මෙන් සයිබර් අවකාශයට වටිනා දැනුම එක් කරනු ඇත.
මෑතක සිට මා ගොඩක් ආසාවෙන් කියවන තවත් බ්ලොග් එකකි අස්වැන්න. මේම බ්ලොග් කරුවා ගීත සංගීතය වැනි විශයන් ගැන හොඳ දැනුමක් ඇති ලේඛකයෙකි. කාලයක සිට ලේඛන කටයුතු වල නිරත වෙන ඔහු දක්ෂ ගීපද රචකයෙක්ද වේ. ඔහු සංගීත කලාව හා එයට සම්බන්ධ ශිල්පීන් ගැන තමා සතු දැනුම, තමාගේ ආකල්ප නොමසුරුව බෙදා දෙයි. මීට අමතරව පොත පත පිළිබඳවද ඔහුගේ දැනුම අතිමහත්. ඒ සියල්ල කැටි කරගත් අස්වැන්න මා ප්‍රිය කරන මෑත කාලයේ ඇරඹුන බ්ලොග් අඩවියකි.

මේ මා නිතර යන එන නැතිනම් පෙර නිතර ඇවිද්ද බ්ලොග් කීපයක් ගැන මට නිදහසේ සිටිනා හෝරාවක සිතට නැගුන අදහස් කැටි කර දැක්වීමකි. තවත් අයෙකු මෙය වෙනස් ආකාරයකින් දකින්නට පුළුවන්. ඔබේ අදහසත් කැමතිනම් කෙටියෙන් සටහන් කර යන්න.
සුභ දවසක්....!!!
මට දැන් කෝපි කෝප්පයක් බොන්න වේලාව හොඳයි වගේ. කෝපි එකක් බොමුද?
(පින්තූර අන්තර්ජාලයෙනි)

Friday, May 25, 2012

ආයෙත් එහෙම වෙනවානම්......


හන්තාන කඳු වැටිය මතින් රන් කිරණ විහිදුවමින් හිරු නැගී එන එක අරුමයක් නම් නොවේ. මීදුම් නැති දවසට පහල ඇති පොල් ගස් වල දළු අතු මතට තමා මුලින්ම හිරු එළිය වැටෙන්නේ. මං ගෙදර ඉන්න දවසක නම් ඉර පායන්නත් කලින් පටන් ගන්නා මේ දසුන දෙස සෑහෙන වෙලාවක් බලන් ඉන්න එක පුරුද්දක්. ටික වේලාවකින් මිදුලටත් ඉර එළිය වැටෙනවා. මේ වෙලාව තමා දවසේ මං ආසම වේලාව. මුලු පරිසරයම පුදුමාකාර සුන්දරත්වයකින් පිරී ඉතිරී යනවා. ඒත් සවස රාස්සිගේ අවුව හන්තානෙන් මිදී ගොම්මන් කලුවර මිදුලට එව වෙලාවටනම් ඇති වෙන්නේ කියා ගන්න බැරි දුකක්.

නිවාඩු දවස් වලට වහිනවාට මං එච්චරම ආස නෑ. ඒත් වැස්සේ තෙමි තෙමී කඩදාසි ඔරු යැව්වේ නැති ළමයෙක් මේ රටෙන් හොයන්න කොච්චර අමාරුද. අම්මා කොච්චර බැන්නත් ඒ වැඩේ මම නෙවෙයි නැවැත්වූවේ. ඒත් ඒ දවස්වල වැස්සට තෙමුනාම හෙම්බිරිස්සාවක් උණක් නම් වරදින්නේම නෑ. 

මං පෙර පාසැල් ගිය කාලේ මට ටිකක් මතකයි. ඒවායින් හොඳටම මතක පෙර පාසලේ මිදුලේ කෝටු කෑලි වලින් චිත්‍ර ඇන්ද හැටි. මං වැඩියෙන්ම අඳින්න ආස වාහන. ඒ මම පිරිමි ළමයෙක් නිසා වෙන්න ඇති. දවසක් අඳින්න උනේ පෙරපාසල ඉදිරියේ විදුලි රැහැනක එල්ලී ජීවිතය අවසන් කල වවුලෙකුගේ චිත්‍රයක්. මට අදවගේ මතකයි මං තමා ඒ චිත්‍රය ලස්සනටම ඇන්දේ. පාසලේදිත් සාමාන්‍යපෙළට චිත්‍ර කලාව හදාරා ඇතත් මම කිසි දිනක චිත්‍ර තරඟයකට ඉදිරිපත් වෙලා නම් නෑ. 

පාසැල් කාලේ සිදුවීම උනත් ගොඩක් දේ මතකයි. එකක් මතක් කළ විට එක පෙළට සිදුවීම් ගණනාවක් සිහියට එනවා. දවසක් පාසල් නිමවී ගෙදර එන විට පූස් පැටියෙක් අරන් ආවා. ඌ රෑ එළිවෙනතුරුම නොනවත්වාම කෑ ගැසුවා. එක දවසින් පූසා එපාම වුවත් මට කරන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ. එහෙත් පසු දින මා පාසල් ගොස් එනවිට අසල ගෙදරක ගැහැණු කෙනෙක් පූසා දැකලා අම්මාගෙන් ඉල්ලන් ගිහින්. කොපමණ උත්සාහ කළත් ඒ පූස් පැටියාගේ පාට නම් මට මතකයට ගන්න කිසිසේත්ම බැහැ. 

පොඩිකාලේ ඉඳන්ම මං ගොඩක් ආස කළ දෙයක් තමා වැස්සකට පසුව හොඳින් ඉරපායා ඇති උදෑසනක යන්තම් සුළඟක් ඇතිනම් තනියම ඇවිදින එක. පාරේ ඇති ගල් කැට වලට පයින් ගසමින්, සිංදුවක් මුමුණමින්, වරෙක උඩ පනිමින් ඇවිදින්න මම හැමදාමත් ගොඩක් ආසයි.

පොඩි කාලේ කළ තවත් වැඩක් තමා බත්කූරන් අල්ලාගෙන උන්ගේ තටු සතරම එකට සිටිනාසේ අල්ලාගෙන කුඩා ගල් කැටයක් අසලට ලං කළ විට ඌ එය අල්ලා ගන්නවා. ඉන්පසු එය ඔසවාගෙන ගොස් වෙන තැනකට දානවා. දැන් නම් ඒ ගැන ඇති වන්නේ ලොකු කණගාටුවක්. 

ගේ පසුපස ඇල්ලේ කුඩා පාරවල් කපා සෙල්ලම් වාහන පැදවූ හැටි තාමත් මතකයි. පස් කපා පාරවල් හදන්න කුඩා බුල්ඩෝසරයක් හා කපන පස් පසෙකට ගෙනයන්න කුඩා ලොරියක් කැඩුනු සෙල්ලම් වාහන වලින් ගත් කොටස් වලින් මම සාදා ගත්තා. ත්‍රස්තවාදී කලබල ඒකාලයේත් නිතරම පැවතුනා. ත්‍රස්තවාදීන් වාහන බෝම්බ වලින් විනාශ කළ දර්ශන රූපවාහිනියෙන් නිතර දකිනවා. දවසක් ඒක බලන්නම මගේ සෙල්ලම් කාර් එකක් රතිඤ්ඤයක් දමා පුපුරවා හැරියා. එහෙත් උනේ එය උඩ ගොස් නැවත බිම වැටුන එක විතරයි. 

මම ගොඩක් ආසාවෙන් කල දෙයක් තමා පාසල් යන එක. කිසිදාක පාසල් නොගොස් බොරු කියා ගෙදර ඉඳලා නෑ. සමහර විට අසනීපයෙන් පවා පාසල් ගියා. පාසලේ අද මට සයිබරයේ ඉන්නවා වගේම හොඳ යාළුවන් පිරිසකුත් හිටියා.

උඩ ඉඳන් පහලටම කියවන් ආවා නේද. කිසිම පිළිවෙළක් නැතිව ඔහේ ලියවුන මතකයන් කීපයක ආවර්ජනයක් පමණයි නේද. අපේ ජීවිතත් එහෙම තමා. අපි කොයි තරම් සැලසුම් කළත් එදිනෙදා සිදුවීම් වෙන්නේ අපට අවශ්‍ය ආකාරයට නොවේ. ඒවායින් අපට අවශ්‍ය දේ වෙන්කරගෙන අනවශ්‍ය දේ ඉවත් කිරීම තමා අප ජීවිත කාලය පුරාම කරන්නේ.

ආයෙම මුලින් කීව දේවල් මතක් කරනවානම් ඒ කළ හැමදේම වගේ දැන් කරන්න බෑ. කරන්න පුළුවන් උනත් කරන්න හිතෙන්නේම නෑ. එහෙම කලොත් දකින අය කියයි අන්න අරකා පොඩි එකා වෙන්න යනවා කියලා. ඇත්තත් ඒකනේ. අපි පාසල් අධ්‍යාපනය අවසන් කරලා සමාජයට එන්නේ වැඩිහිටියන් වශයෙන්. අපි කොතරම් පොඩි එකා වගේ පෙන්වුවත් සමාජය අප දෙස බලන්නේ නෑ එහෙම. ඒ කියන්නේ මම දැන් පොඩි එකෙක් නෙවෙයි.

අදට අවුරුදු දෙකක් සපිරෙන මගේ බ්ලොග් එකත් දැන් පොඩි ළමයෙක් කියන්න බෑ. ඒත් ඉතින් මෙතනදී නම් මට කැමති විධියට ලියන්න පුළුවන්. මට විතරක් නෙවෙයි ඕනිම කෙනෙක්ට බ්ලොග් කලාවේදී එහෙමයි. ඒකනේ මේවායේ කිසිම තේරුමක් නැති අමුතුම වචන වලින් පවා පෝස්ට් ලියවෙන්නේ. මොනවා උනත් පටන් ගත් වැඩේ මෙච්චර දුරට ඇදන්න එන්න පුළුවන් උන එක ගැන අවංක සතුටක් දැනෙනවා. ඒ පසුපස නම් සඳහන් නොකළත් ගොඩක් අය ඉන්නවා. ඒ සැම දෙනාටම මගේ ස්තූතිය.....
තවත් සටහනකින් හමුවෙමු. සුභ දවසක්...!!!!

Monday, May 9, 2011

වසර 120ක්.. මගේ පාසල ගැනයි මේ..(KCK)


පේරාදෙණිය නුවර පාරේ යන අයෙකුට නම් ඔය ගේට්ටුව නුපුරුදු දසුනක් නොවේ. මමත් නිතරම දකිනවා. ඒත් ඔය ගේට්ටුව හා බැඳුනු රසවත් අමතක කළ නොහැකි මතකයක් හදපතුලේ තැම්පත් වෙලා. ඔය ගේට්ටව දෙපසින් තව පොඩි ගේට්ටු දෙකක් තියනවා. අවුරුදු ගණනාවක්ම ඔය ගේට්ටු දෙකෙන් ගිහින් තියනවා. ඒත් ඔය පින්තූරේ ඇති ලොකු ලස්සන ගේට්ටුවෙන් ගිහින් තියෙන්නේ වසරකට දෙතුන් වරක් විතර වෙන්න ඕන. 
කිංස්වුඩ් විද්‍යාලය (Kingswood College). ඒ තමා මගේ පාසල. හදිස්සියේ ඇයි මේ පාසල මතක් වෙලා කියල කෙනෙකුට හිතානවා ඇති. අද මගේ සුරක්‍ෂිත පොත් ගොන්න අතරින් එක් පොතක් මගේ අතේ නැවතුනා. ඒ පොත තමා මේ සුන්දර අතීතයට මාව අරන් ගියේ. ඒ සුන්දර මතක අද මම ලියන්න යන්නේ නෑ. පාසල් කාලේ ගැන මම ලියා ඇත්තේ කතා කීපයයි. ඒවායිනුත් පාසලේ සිදුවීම් ඇත්තේ එකම එකයි. ඒත් අද කියන්න යන්නේ ඒ පාසල ගැන මිස ඒ හා බැඳි මතකයන් නම් නොවේ. ඒවා ඉදිරියේ ලියන්නත් හිතන් ඉන්නවා. 
ඇත්තටම මහනුවර කිංස්වුඩ් විද්‍යාලය කියන්නේ තරමක් වෙනස් පාසලක්. ලංකාවේ සෑම පාසලකම මෙන් මෙහි කරන්නෙත් උගන්වන එක තමා. ඒත් තරමක් වෙනස්. ඒ කියන්නේ තනිකරම විභාග ඉලක්ක කර ගත් ක්‍රමය මෙහි කිසියම් අභායොගයකට ලක් වෙනවා. මෑතක නම් මම විස්තර හොයන්න ගියේ නෑ. පටන්ගත් දා සිට අපි ඉන්නා කාලෙ දක්වාම මෙයින් බිහි වන්නේ සම්පූර්ණ මිනිසුන්. ඔවුන් විභාග වලින් වගේම වෙනත් සමාජ සබඳතා, ක්‍රීඩා ආදී බොහෝ දෙයින් ඉදිරියෙන් සිටියා. ඒ වගේම ආවේණික සම්ප්‍රදායන් තියනවා. සිසුන්ට මහත්වරුන් (Gentleman of Kingswood) යනුවෙන් අමතන එකම පාසල මෙයයි. අපිට හැමදාම උදේ විදුහල්පති තුමා අමතන්නේ ඔය විධියට තමා. කවදාවත් පුතා, ළමයා, දරුවා වැනි නමකින් අමතන්නේ නෑ. තවත් ඔය වගේ සම්ප්‍රදායන් රැසක්. ඒත් මම කියන්න ගියේ අර මැගසින් එකක් ගැන කතාවක් නේද?
ඔය සඟරාව 1991 මුද්‍රණය කරන ලද්දක්. ඒ පාසලේ 100 වෙනි සංවත්සරය සඳහා. ඒ කාලේ අපි එහි අභිමානවත් කිංස්වුඩ් මහත්වරුන්. ඒ දිනය යෙදී තිබුනේ 1991 මැයි 4 වෙනිදාට. ඒ සඳහා පැවති ප්‍රදර්ශනය තමා මම සහභාගිවූ පළමු ප්‍රදර්ශනයත්. 
ඉතින් ඔය පොත බලන විට මට සිහියට ආවේ ලුවී එඩ්මන්ඩ් බ්ලාසේ (L. E. Blaze) මැතිතුමා ඇරඹූ අප පාසල මේ මැයි 4 වෙනිදා සිය 120 වෙනි ජන්ම දිනය සැමරූ බව. මට නම් දවස් ගාණකින් ඒ පාරෙන් යන්නත් බැරි උනා. ඒත් එය එදින සමරන්න ඇති උත්සවාකාරයෙන්. 
ගොඩක් දේ කියන්නේ නෑ. හෙට අළුත් පොස්ට් එකකට මුල පුරන්න තියනවා.
ඒත් මට ආලෝකය දුන් විදුහල් මාතාවට තවත් දිරාත් කාලයක් සිසුනට දිවි මග ආලෝකමත් කරන්න අවස්ථාව ලැබේවා කියා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා. ආදරණිය කිංස්වුඩ් මහත්මයෙක් විධියට..!!!

Hill-throned, where Nature is gracious and kind,
Home of our early youth, grant us the love of truth,
Health for the body, and light for the mind.
KINGSWOOD, O may we be loyal and true to thee,
Holding what'er betide, Virtue and Faith our guide.

Loyally, Manfully
All of us true to thee,
'No room for trimmer, coward, or fool;
Word and will true and clean,
Work and play strong and keen,
'None for himself, but all for the school!
School! School! None for himself, but all,
All for the school!
Nor shall the world destroy our love and pride,
For both, we know, the stronger shall grow,
And whatever thy fortunes, we stand at thy side.
Present and Past shall be one in the heart, all for thee,
Holding what'er betide, Virtue and Faith our guide.

Then in all things, whatever Duty's voice many call
Ready we follow and spring to our work;
Country or School may call; play the game, Forward, all!
Shoulder to shoulder, disdaining to shirk!
Duty we dare not flee, heavy the cost may be,
Holding what'er betide, Virtue and faith our guide.
(හැමදාම උදේට කියන පාසල් ගීතය. තාම ඇහෙනවා වගේ මේ අකුරු දකින විට)

Saturday, February 12, 2011

හාමුදුරුවනේ රෑට කන්නේ......?

ඔන්න අළුත් පොස්ට් එකක් අරන් අදත් ආවා හැමෝම බලල යන්න. වැඩත් එක්ක මේ දවස්වල ඔලුවත් හොඳටම අවුල් වෙලා. මොකක්ද කීවේ. පනාවකින් පීර ගන්න. මේක පීරලා හරියන්නේ නෑ. එහෙනම් ?
සර්විස් එකක් කරන්න වෙයි වගේ.....
හරි කමක් නෑ එහෙනම් කට්ටියට මතකද දන්නේ නෑ ඒකාලේ කියපු ජෙනරේටරයක් කර තියාගෙන මීමුරේ ගිය කතාව. මතක නැති අය කැමති නම් මෙතනින් ගිහින් බලන්නකෝ. ඔය ගමන පුරා රසවත් සිදුවීම් නම් බොහොමයි. ඒත් දැන් ඒ හැම එකක්ම මතකත් නෑ. අවුරුදු 16කට විතර කලින් උන සිදුවීම්නේ. ඒත් ඔය ඉන්න ගමන් මතකයට එන ඒවා ලියන්න ඕන. මේ තවත් ඒ කාලේ මතකයක්.
ඔය ගමන ගිහින් අපි ආපසු එන එක තරමක් වෙහෙසකර වැඩක්. ඒ වගේම සවස 2.30ට පමණ (මගේ මතකය අනුව) තංගප්පුව සිට නුවර එන බස් එක අල්ලන්න බැරි උනොත් ආයේ පසුදා වෙනකල් එන්න විධියක් නෑ. ඒ නිසා මීමුරේ සිට එක දිගට එන්න ගියොත් එන්න වෙන්නේ මහරෑම මීමුරෙන් පිටත් වෙලා කියන එක අපට තේරුනා. ඒ නිසා ආපසු එන ගමන කයිකාවල සිට (මාතලේ කයිකාවල නොවේ) එන්න පුළුවන් නම් හොඳයි කියන එක අපට වැටහුනා. අනික එහි සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථානයක් ඇති අතර එහි නවතින්න පුළුවන් බව එහි සේවය කරන සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් අපට යන ගමනේ කියා තිබුනා. එම නිසා එහි ඇවිත් රාත්‍රිය එහි ශාලාවේ ගත කර පසුදා උදෑසනම පිටත් වෙන්න අපි තීරණය කළා. 
මේ අනුවයි අපි දෙවන දවසේ රෑ වෙන්න කිට්ටුව මීමුරෙන් පිටත් වී කයිකාවලට ආවේ.

මේ ගමනේ හොඳටම පිස්සු කෙලිය එකෙක් තමා ඉරුබබා. පොර තවත් කට්ටියක් එක්ක කෑම හදන්න තැනක් හොයනවා. සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථානයේ ඒකට ඉඩක් නෑ. ඊට මදක් එපිටින් තමා කයිකාවල පන්සල තියෙන්නේ. එහි වැඩ වාසය කරන ස්වාමීන් වහන්සේ පන්සලේ පුළුතැන්ගේ ආහාර සකස් කර ගන්න අපට ඉඩ දුන්නා. දැන් කට්ටිය එකතුවෙලා රෑ කෑමට නූඩ්ල්ස් හදනවා. හාමුදුරුවන් වහන්සේ ආවිත් අපිත් එක්ක කතා කරමින් හිටියේ. අපි කොහේ ඉඳන්ද ආවේ. මොනවද කරන්නේ? මොකටද මේ විස්තර හොයන්නේ වගේ කරුණු විමසූ උන් වහන්සේ අපිට කෙටියෙන් පළාත ගැනත් විස්තර කරනවා. ඒ අතර අපිත් නූඩ්ල්ස් උයා අවසන් කළා.
  දැන් අපේ ඉරු බබාටත් නිකන් ඉන්න බෑ කට වහගෙන. පොර එකපාරට හාමුදුරුවන්ගෙන් අහනවා හාමුදුරුවනේ රෑට කන්න නූඩ්ල්ස් දෙන්නද? කියල. හාමුදුරුවෝ පුදුම වෙලා වගේ මූ දිහාම බලන් ඉන්නවා. අපිත් අපිසෙට් එක පාරට මූ මේ කියපු එකට. ඒත් හාමුදුරුවන්ට තේරුනා මෙතන මොකක් හරි පටැලවිල්ලක් කියා. ඒත් හාමුදුරුවෝ යමක් කියන්න පෙරම මූ ආයෙම කියනවා සමාවෙන්න හාමුදුරුවනේ රෑට වළඳන්න නූඩ්ල්ස් හොඳද කියල. ඒ අවස්ථාවේ හාමුදුරුවෝ කියනවා නෑ දරුවා අපි ස්වාමීන් වහන්සේලා රෑට වළඳන්නේ නෑ කියල. සමාවෙන්න හාමුදුරුවනේ කියල ඉරුබබා ඉක්මනට එතනින් මාරු උනා. හාමුදුරුවෝ අපෙන් අහනවා අර දරුවා බෞද්ධ දරුවෙක් නෙවේද? කියල. අපිත් වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසා එහෙමයි හාමුදුරුවනේ කියල යන්තම් වැඩේ ගොඩදාගත්තා. පසුව ඉරුබබා කියනවා හාමුදුරුවෝ රෑට වළඳන්නේ නෑ කියල මට මතක් උනේ නෑනේ බන් තව ටිකෙන් මාර දේශනාවක් අහන්න වෙන්නේ කියල. අපිත් කීවා අවුලක් නෑ අපි උඹේ ආගම මාරු කළා කියල. කරන්න දෙයක් නැති නිසා මූත් කිසිදෙයක් කියන්නේ නැතිව හිටියා.
එහෙනම් අදට ගිහින් එන්නම්.
සුභ දවසක්..!!!

Friday, January 28, 2011

හා පැංචා....

එක දිගටම සර්පයින් ගැනනේ කීවේ. දැන් දවස් දෙකකට කලින් මම අහම්බෙන් හාවෙක් දැක්කා. මේ නම් එයාගේ පින්තූරයක් නෙවේ. එයා පැනල දුවපු වේගයට මට මගේ ෆෝන් එක හරව ගන්නත් බැරි උනා. ඒත් සමගම මතකයට ආවේ මීට වසර ගණනාවකට පෙර සිටි මගේ සුරතලා.
ඒ 1991 විතර. මම පොඩියි. හිමිදිරි උදයේ නුවර සීතල මැදින් පාසල් යනවා. බස් නැවතුමේ ඉන්න වෙලාවේ මා සිටින දිශාවට කුඩා දෙමලිත්තෙක් වැනි සතෙකු දුවගෙන එනවා. ඈතින් පෙනුනා ඒ පසුපස එන බල්ලෙකුත්. ලංවන විට බැලුවම පොඩි හා පැංචෙක්. හරියටම ඔය උඩ පින්තූරේ ඉන්නවා වගේ කෙනෙක්. හැබැයි ප්‍රමාණයෙන් ලේනෙකු තරමි ඇති. මෙයා කිසියම් හේතුවක් නිසා මවගෙන් වෙන් වෙලා. බල්ලන් හඹා එන නිසා බේරෙන්නයි මේ දුවගෙන එන්නේ. පැංචට දුවන්නත් බෑ. මම ගිහින් අල්ලන්න හැදුවා. එයා අනික් පැත්තට දුවන්න ගත්තා. දැන් තව ටිකක් ගියොත් මේ පැංචා අර රුදුරු බල්ලට ගොදුරු වෙනවා. එවිට ඒ අසල සිටි අයෙක් කුඩයක් හරහට දැමු විට බයවූ හා පැංචා කුඩයට පැන්නා. ඔහු එයාව කන් දෙකෙන් අල්ලා මට දුන්නා. මම දැන් මෙයාට මොකද කරන්නේ. කැලේට යවන්නයි ඕන. නමුත් එතන සිටි වැඩිහිටියන් කීවේ මෙයා අම්මාගෙන් වෙන්වුන පොඩි පැටවෙක් නිසා අම්මා හොයාගන්න බැරිව බල්ලන්ට ගොදුරු වෙනඑක නවත්වන්න බැරි බවයි. අනික තාම හරියට දුවන්නත් බැරි කිරි බොන වයසේ පටියෙක්ලු. 
ඉතින් මම කලේ මෙයා ඥාති ගෙදරක තබා පාසල් ගොස් එන විට ගෙදර ගෙන ගියා. ගෙදර අය එකතු වෙලා මෙයාට පැංචා කියල නමකුත් තැබුවා. විවිධ කොළ වර්ග දුන්නත් පැංචා ඒවා කන්නේ නෑ. පසුව කිරි සදා දුන්නා. එයා ඒවා බොන්න දන්නෙත් නෑ. පසුව අම්මාගේ උපදෙස් මත පහන් තිරක් කිරෙන් පොඟවා එයාට සපන්න දුන්නා. එයා බයටම වගේ එය සැපුවා. කිරි රස දැනුනම උරා බොන්න ගත්තා. ටික දිනක් ගතවන විට පිරිසියෙන් කිරි බොන්න එයාට පුළුවන් උනා. සෙමෙන් තණකොළ ඇතුළු දළු කොළ කන්නත් අපි කන බත් වැනි කෑම කන්නත් එයා පුරුදු උනා. 
රෑ එළි වෙනකල් නිදහසේ ගේ ඇතුලේ එයාට ඉන්න ඉඩ තිබුනා. අපි පාසල් ගොස් පැමිණි සෑම විටමත් එයා සිටියේ ගේ ඇතුලේ. මේ ආකාරයට මෙයා වැඩිල ලොකු හාවෙක් උනා. අපි තීරණය කළා මෙයාව මුදා හරින්න. ඒත් මෙයා උදේ ගියත් රෑ ආපසු ගෙදරට ආවා. දැන් මෙයා යන්නෙම නෑ. ඉතින් දිගටම මෙහෙම අපි එක්ක ඉනනවා. රෑට අපි ටීවී බලන විට මෙයත් ඇවිත් ඉදිරියෙන්ම ඉඳගෙන ටීවී එක දෙස බලා ඉන්නවා. අපේ ළඟට ඇවිත් නිදා ගන්නවා.
උදේට නම් මෙයාට වෙලාවට කිරි බොන්නම ඕන. නැතිනම් කිරි දෙන කෝප්පය පෙරලනවා. ඉන්පසු එය වීසි කරමින් ශබ්ද කරනවා. පළතුරු, බත් වගේ කෑම කෑවත් වැඩියෙන්ම කන්න කැමති බතල දළු. එයා වෙනුවෙන් අපි  ගෙවත්තේ බතල පාත්තියක් සිටුවා තිබුනා.
මෙසේ වසර දෙකක් පමණ අප සමග සිටි පැංචා දිනක් වත්තේ ඇවිදින අවස්ථාවක බල්ලන් දෙදෙනෙකු විසින් සපා කෑම නිසා මිය ගියා.  ඌ මිය ගියත් අපට තවම අමතක කරන්න පුළුවන් කමක් නෑ. දැනට අවුරුදු 18ක් වුවත් තාමත් අප නිවසේ අය හාවෙකු දුටු විගස අපේ පැංචා වගේ නේද කියනවා.
අද මම පෝස්ට කළේ ආදරණිය සතෙකු පිළිබඳ මතකයක්. ඒ මතකය අළුත් වෙන්නදෝ මගේ ගමන් සගයාටත් පැංචා කියල නම වැටුනා.
කියන්න දෙයක් නැතිවට පරණ මතකයක් ඔහේ ලියා දැම්මා. දැන් කට්ටියට සර්පයින් ගැන කියවලා එපාවෙලා ඇතිනේ.
එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.
සුභ දවසක්..!!!

Tuesday, December 21, 2010

රෝද දෙකෙන් කිතුල්ගලට...

ආයෙමත් මාතෘකාවෙන් එළියට. මේදවස් වල ලියමින් හිටියේ අපේ වැඩ අපිම කරගනිමු ලිපි පෙලක්නේ. ඒකට පොඩි බ්රේක් එකක්. අද ලියන්නේ සති අන්තයේ ගිය චාරිකාවක මතකයක්. මේ බ්ලොග් ලියන එකෙන් ඇරඹුනු හිතවත් කම් නිසා දැන් යාළුවෝ ගොඩක්. පුදුම සතුටක් මේ අයත් එක්ක කතාකරන විට ඇතිවෙන්නේ. ඉතින් මේ යාළුවන් පිරිස සංවිධානය කළ ට්‍රිප් එකට මටත් එකතු වෙන්න ලැබුනා. ඒ කිතුල්ගලට. ඒත් මේ චාරිකාව සැලසුම් කර තිබුනේ කොළඹ සිට කිතුල්ගල දක්වා. ඉතින් මම නුවර ඉඳන් කොළඹ ගිහින් එතනින් ආයෙම කිතුල්ගල යනවා කියන්නේ පහසු වැඩක් නම් නෙවේ. අනික 19 බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදයේ සුහද හමුවට යන්නත් හිතාගෙන හිටියේ. ඒ නිසා මගේ චාරිකාව ගෙදර ඉඳන් කිතුල්ගලට යන්න හිතුවා. ඒ අනුව මම මගේ රෝද දෙකේ ගමන් සගයා එක්ක යන්න තීරණය කළා. කිතුල්ගලින් අපේ මිතුරුකැළ හා එකතු වන්න.
ඒඅනුව මට පළමුවෙන්ම කළ යුතු උනේ මගේ ඉටු මිතුරු ගමන් සගයාගේ සුළු අළුත්වැඩියා කරන්න. මොකද මම සැහෙන කාලයකින් මෙහි දුර ගමනක් ගියේ නෑ. මෙන්න බලන්නකෝ මෙයා ගමනට පෙර සූදානම් වන ආකාරය.

සියල්ල අවසානයේ 18වනදා උදේ මම ගෙදරින් පිටත් උනා. හරිම ලස්සන දවසක්. හොඳින් ඉර පායා තිබුනා. ලා හිරුරැස් සෙමෙන් පොළව මත පතිතවන විට යන්තමින් හමනා සිසිල් සුලං ඇඟ දැවටෙනවා. කොහේදො සිට සුළඟට මුසුව මල් සුවඳක් හමා එනවා. මා පරිසරයේ සෞන්දර්යය විඳිමින් නුවර හැටන් මාර්ගයේ ගිනිගත්හේනට ගමන්ගත්තා. කොළ පැහැයෙන් පිරි තුරුමුදුනින් වැසුන කඳුගැට, කඳුමතිනි ගලනා දිය දහරා, කඳුමත කොළ පැහැති පලසක් අතුරා ඇතිසේ ඈතට පෙනෙන තේ වතු මැදින් ගමනේ කිසිම වෙහෙසක් නෑ. මට තිබුනු එකම ප්‍රශ්නය මේ දසුන් කැමරාවට හසුකරගන්න සගයෙකු නොමැති වීම පමණයි. ඒත් වෙලාවට කිතුල්ගල ඉන්න ඕන නිසා නවත්වා ෆොටෝ ගන්න අපහසුනේ. ඒත් ෆොටෝ කීපයක් නොගත්තාමත් නොවේ. මේ ඒ අතරින් කීපයක්
ඈතින් පෙනෙන කඳුවැටි..
මේ තවත් එකක්. බලන්න කඳුකරයේ මීදුම උදේ 10:30 ටත් අඩු නැති තරම.
දකුණු පසට වන්නට ඈතින් සුදු පැහැයෙන් දිය ඇල්ලක් පේනවා.
මෙහි පහලට වන්නට පෙනෙන ඉරි දෙක ලක්‍ෂපාන බලාගාරයේ සිට ඇති විදුලි රැහැන් පද්ධතියේ කොටසක් වෙන්න ඕන.
මේ අසිරිය විඳිමින් මම කිතුල්ගලට එන විට උදේ 11:00 පමණ වූවා. එවිටම කොළඹ සිට පැමිණි පිරිස එහි ළඟා වූයේ. 
කිතුල්ගල යනු ලංකාවේ ඇති කුඩා නගරයකි. නිතර වැස්සට හසුවන තෙත් දේශගුණික තත්වයක් මෙහි පවතිනවා. මේ අවට ඇති නිවර්තන සදාහරිත වනාන්තර පද්ධතිය හා තෙත් වැසි සහිත දේශගුණික තත්වය නිසා මෙහි සිසිල් පරිසරයක් පවතින්නේ. ඇකඩමි සම්මාන කීපයකට හිමිකම් පෑ ලෝක ප්‍රකට චිත්‍රපටයක් වන The Bridge on the River Kwai රූගත කර ඇත්තේ මෙම කිතුල්ගල ප්‍රදේශයේ. මේ අසලින් ගලා යන්නේ සුන්දර කැළණි නදියයි. මෙම පෙදෙස white water rafting සඳහා වැඩි ප්‍රසිද්ධියක් උසුලනවා. ගලිපර මැදින් ගලායන කැළණි ගඟ දෙස දවසම උනත් බලන්න පුළුවන්. පසුගිය දිනවල ඇද හැලුන මහ වැසි නිසා ගඟේ ජල මට්ටම වැඩියි. ඒනිසා සුදෝසුදු පෙණ කැටි නංවමින් ගලා බසින්නේ එන සැමගේ සිත තමා වෙතම රඳවා ගනිමින්.
බලන්නකෝ කැළණි ගඟේ ලස්සන...
ඔය ඈතින් රාෆ්ටින් කරනවා පේන්නේ අපේ අය තමා

බලන්නකේ වලා වියන යටින් කැළණි ගඟට හිරුරැස් පෙරී එන අපූරුව...
වලාකුළු අතරින් පෙරී එන හිරු කිරණ...
ඉතින් අපිත් water rafting කරල, සිංදු කියල නටල විනෝද වෙලා කැළණි ගඟෙන් නාලම අවසන් හිරු කිරණ බිඳ කිතුලගල වන පෙතෙන් නික්මෙන මොහොතේ තවත් සුන්දර මතකයක් සිතේ ඉතිරි කරගෙන, සුන්දර හදවත් ඇති පිරිසක් දැන හඳුනාගෙන මනරම් කිතුල්ගලින් සමුගත්තා.
අහම්බෙන් ගත් තීරණයක් මත මෙම චාරිකාව සිදු කලත් අපි නොසිතූ තරම් සාර්ථක බවක් තිබුනා. 
ඉතින් මට කියන්න තියෙන්නේ ගිහින් නැතිනම් දවසක කිතුල්ගල පැත්තේ යන්න. පුළුවන්නම් මෝටර් සයිකලයක යන්න ආශ්වාදය කියන්න බැරිතරම් ඉහලයි. මතක ඇතිව water rafting කරන්න.
මේ ඉන්නේ අපේ කාණ්ඩෙ. නම් අහන්න එපා. කියන්නෙත් නෑ. ඔක්කොම නම් ඔතන නෑ....
එහෙනම් ගිහින් එන්නම්. 
සුභ දවසක්...!!!!

Friday, August 27, 2010

දූවිලි කඳුද? computer ද?

ඔය වගේ දූවිලි වලින් වැහුන කොම්පියුටර් එහෙම දැකල තියනවද? මම නම් ඕන තරම් දැකල තියනවා. ඔව් ඉතිං කොම්පියුටර් එක්ක හැමදාම හැප්පෙන කොට ඔවා දකින්නේ නැත්තන් නේ පුදුම නේද?.
ඔන්න ඔහොමයි අද කතාව පටන් ගන්නේ. ඔහොමයි කිව්වට තාම පටන් ගත්තේ නෑ. පටන් ගන්න හදනවා. මට නිතරම වගේ ඔය දූවිල්ලෙන් වැහුන කොම්පියුටර් එක්ක හැප්පෙන්න වෙන නිසා මට නම් මේවා අමුතු දේවල් නොවේ. එත් මම දන්නවා කොම්පියුටර් භාවිතා කළාට කවදාවත් ඒක ඇතුලේ තියෙන්නේ මොනවද කියල දන්නේ නැති අයත් ඉන්න පුළුවන් බව. හැබැයි මතක තියාගන්න දන්නේ නැත්නම් මේක ගලවලා බලන්න යන්න එපා. එතනින්ම කොම්පියුටරේ අවසානේ වෙන්න පුළුවන්.
මෙහෙම දූවිලි පිරෙන එක කොම්පියුටර් එකකට ප්‍රශ්නයක්ද? නැතිද?. කවුරු මොන විධියට කිව්වත් එක හොඳනෑ. මොකද කියනවා නම් ඔය දූවිලි නිසා ලෙඩ ගොඩක් එන්න පුළුවන්. මොනවද දූවිලි විධියට එකතු වෙන්නේ?. පස් අංශු, ඉදිකිරීම් ආදිය සිදුවන බිමක් හො අවට නම් සිමෙන්ති, හුණු කුඩු, පාර අයිනේ ස්ථානයක නම් කාබන් අංශු ආදී විවිධ දේ මේ දූවිලි වෙන්න පුළුවන්. තවද විවිධ රසායන ද්‍රව්‍ය මේ දූවිලි එක්ක තිබෙනවා. මේවා නිසා තමා අපේ පරිගනකයට හානි වෙන්නේ. මේ මගින් වෙන හානි මම කීපයක් දක්වන්නම්.
පරිගනකයේ කනෙක්ටර් වල මේව තැම්පත්වීම නිසා නිසි ලෙස සම්බන්ධතා නොවීමෙන් නිතර ක්‍රියා විරහිත වෙන්න පුවවන්. System Board හෝ වෙනත් cards (Memory, Sound card, Video card) ආදියේ තැම්පත් වන දූවිලි වලින් එම පරිපථ වලට වන හානි රැසකි. මෙම දුහුවිලි අංශු හා වාතයේ ඇති වාෂ්ප හා එක්වී විවිධ රසායන ද්‍රව්‍ය හැදෙනවා. ඒවායින් Board එක දිරා පත් වන්න පුළුවන්. ඒ වගේම අග්‍ර අතර තැම්පත් වන මෙම දූවිලි හා ජලය එක්වී සන්නායක ලෙස ක්‍රියා කිරීම නිසා අළුත් පරිපථ සෑදී වැරදි ධාරාවන් නිසා mother board (system board) ඇතුළු අනෙකුත් Board වලට හානි වීමෙන් පරිගනකය නැවත භාවිතා කරන්න බැරි ආකාරයට හානි වෙන්න පුළුවන්. ඒවගේ අවස්ථා මට ගනනාවක් ලැබිල තියනවා. තවත් මෙවන් ලෙඩ ගොඩක් කියන්න නම් පුළුවන්. එත් එකෙන් වෙන්නේ පොස්ට් එක අනවශ්‍යය ලෙස දික් වෙන එක.
දැන් ඉතින් මේකට මොකද කරන්න පුළුවන්. ඔන්න මෙතෙන්දි තමයි අපිට වැඩක් තියෙන්නේ. මොකද අපේ පරිගනකය වෙලාවට සර්විස් කරන්න ඕන. එ සඳහා ප්‍රමාණවත් දැනුමක් හැකියාවක් තමන්ට තිබෙනවනම් තමා විසින්ම කර ගන්න එකේ වරදක් නෑ. හැබැයි වොරන්ටි තියෙනවනම් ඒක වෙනම ප්‍රශ්ණයක්. ඔය වොරන්ටි හා අළුතින් පරිගනක ගන්න එක ගැන වෙනම දවසක කතා කරමු. දැන් ඉක්මනට මේක කියල ඉවර කරන්නම්.
වෙලාවට සර්විස් කරනවා කියන්නේ සාමාන්‍යයෙන් මාස 6කට වරක් වත් කරනවනම් තමා හොඳ. තමන් ඉන්න පරිසරය දූවිලි අධික නම් ඊට වඩා අඩු කාලයකින් කරන් වෙයි. ටික කලක් යනකොට තමාටම ඒ ගැන තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ඒ වගේම සර්විස් කරන වෙලාවට සර්විස් එකට කලින් ඇතුල කොහොමද කියල පෙන්නන්න කියන්න. එහෙම පෙන්නන්න අකැමති ටෙකිනීෂියන් කෙනෙක් ඉන්නවානම් මම හිතන්නේ ඔහු එතරම් හොඳ අයෙක් වෙන්න බෑ. මම සෑම විටම අයිතිකාරයා ඉන්න තැන කොම්පියුටර් එකක් ගලවන්න මැලි වන්නේ නෑ. ඒ වගේම මම මේ ක්‍ෂේත්‍රයේ ඉන්න අනෙක් අයත් එහෙම කරයි කියල හිතනවා. තවද ඔය කීබෝඩ් එක මවුස් එක මොනිටරේ එහෙමත් දූවිලි ඇතුළු අපද්‍රව්‍ය තියෙන්න පුළුවන්. එවත් සර්විස් එකේදිම ඉවත් කරවා ගන්න. මතකනේ මගේ පරණ ලිපිය.
එහෙනම් අදට ගිහින් එන්නම්. මේක හදිස්සියෙ ලියල ගිය එකක්.
සුභ දවසක් හැම දෙනාටම!!!
ප/ලි
දැන් කතන්දර නිසා මමත් ප.ලි. කෑල්ලක් දාන්න පුරුදු වෙලා. කොහොමත් කසූ මගේ බ්ලොග් ගුරානේ. මේ පොස්ට් එක පබ්ල්ෂ් වෙන කොට මම බස් එකේ මග යනවා ඇති. මම අද අකුරැස්සේ යනවා (මාතර) නිල්වලා පීඨයේ අපේ AGM එක තියනවා. මාතර පැත්තේ අය ඉන්නවානම් උදව්වක්
එහෙම කරන්නනකෝ. කොමෙන්ට් ටික සඳුදා approve කරන්නම්. තරහ වෙන්න එහෙම එපා ඒ ගැන.

Tuesday, August 24, 2010

බලෙන් පෙන්නපු පෙරහැර

මේ පාර පෙරහැර බැලුවද?. නැත්නම් ඔන්න අද රෑ අවසන් රන්දෝලි පෙරහැර මහනුවර වීදි සංචාරය කරනවා. ලංකාවේ පවත්වන අලංකාරම සංස්කෘතික මංගල්‍යය නුවර පෙරහැරනේ. එකෙනුත් ලස්සනම අවසන් රන්දෝලි පෙරහැර. මම ඉස්සර බැලුවෙම දවල් පෙරහැර විතරයි. ඔය කියන්නේ මම හුඟක් පුංචිකාලේ. ඒ කාලේ අද වගේ රෑට පෙරහැර බලල ගෙදර එන්න ප්‍රවාහන පහසුකම් අඩුයි. අනික අපේ නංගිත් ඒ දවසවල හුඟක් පොඩි නිසා රෑ ගිහින් ඉන්නේ නෑ. ඔය නිසා මට රන්දෝලි පෙරහැරක් පළමු වරට බලන්න උනේ අවුරුදු 12 දී විතර. එදා තද වැස්ස දවසක්. හරිම අමාරුවෙන් කොහොම හරි නොතෙමී බලන්න නම් ලැබුනා.
ඔය වගේ කොහොමත් අපට පෙරහැර ලේසියෙන් බලන්න ලැබෙන්නේ නම් නෑ. එහෙනම් වැඩි මුදලකට කලින් සීට් එකක් ගන්න ඕන. නමුත් අපට කවදාවත් එහෙම කරන්න හිතුනේ නෑ. පෙරහැර බලන්න ඕන කියල හිතුනොත් යනවා ඉඩක් ඇතනම් බලනවා, නැත්නම් ආපහු එනවා. හැබැයි කවදාවත් නොබල එන්න උනේ නම් නෑ.
වරක් අපේ ඒදවස්වල හිටපු කොම්පැනියේ බොසා පෙරහැර බලන්න මාළගාව ළඟ ඉඳන්ම පුළුවන් එන්න කියල කීවා. අපේ කොම්පැනියේ පෙට් එකත් කියපු වෙලාවට ගියා. පොර අපිව අස්ගිරි පන්සලට එක්ක ගිහින් හාමුදුරුවන් එක්ක කරන වැඩක් ගැන කතාකර අපෙනුත් විස්තර අහල ටවුමට ඇවිත් මට වෙලා ගියා මම යනව ඕය කට්ටිය පෙරහැර බලල යන්න කියල ගියා. අම්බානක තදවුන අපි ආපහු ගෙවල් වලට ගියා. මොකද ඒවෙන විට වීදි සියල්ල පිරිල ඉවරයි.
මෙකෙන් අද කියන්න ගිය දේ කියන්න බැරි වෙනවා. 2003 දවසක ඒදවස්වල හිටියේ කලින් කොම්පැනියේ නෙවේ. සාමාන්‍යයෙන් මම රෑ ගෙදර එන්න පිටත් වෙන්නේ 7ට විතර. එත් එදා වැඩ ගොඩක් තිබුන නිසා ටිකක් ප්‍රමාද වෙලා ආවේ. එනකොට පෙරහැර පටන් අරන්. පොලීසිය හමුදාව දැඩි රැකවල් දාල. මොකද යුද්දේ යන දවස්නේ. කොහොම හරි මම නුවර ආමි කෑම්ප් එක ළඟට ආවා. එතනින් තමා එදා පෙරහැර උඩට හැරෙන්නේ. පොලිසියෙන් ඇහුවා කොහේද යන්නේ කියා. මමත් කිව්වා ගෙදර යනවා කියා. මෙතනින් එහාට පෙරහැර ඉවර වෙනකම් යන්න දෙන්න බෑ කියපි. දැන් මොකද කරන්නේ. මමත් උඩ බිම බලමින් පාර මැද හිටලෙන ඉන්නවා. පෙරහැරත් ඉදිරියෙන් එනවා පේනවා. එතන ඉන්න හමුදා සොයුරන් ටිකක් පාර මැද ඉන්නවා. එ‍තන්න්නේ පෙරහැර හැරෙන්නේ. ඔවුන් ගෙන් කෙනෙක් මට කතා කරල මල්ලි එන්න මෙතන් ඉඳන් හොඳට පෙරහැරත් බලානම යන්න කීවා. මොනව කරන්නද මමත් ඔහේ එතන ඉඳන් කවදාවත් බලල නැත් තරම් ළඟින් ඉඳන් පෙරහැර බැලුවා. ඒ දවස තමා මම කිසිම අමතර මහන්සියක් නැතිව නිදහසේ පෙරහැර බලපු දවස.
පෙරහැර ඉවර වෙනකම් යන්න බස් වලට දෙන්නෙත් නැති නිසා මට පෙරහැර බැලුවා කියල කිසි කරදරයක් උනෙත් නෑ. කවදාවත් නැති තරම් ළඟ ඉඳන් බලන්නත් ලැබුනා. ඒ වෙලේ මට මතක් උනේ අපේ පරණ බොසා පෙරහැර පෙන්වනවා කියල දීපු ලණුව.
මොනව උනත් මේ පෙරහැර මම බැලුව නම් නෙවේ මට බලෙන්ම වගේ පෙන්නුව.
ප/ලි
ඔන්න මම මේ පාර පෙරහැර බලන්න යන්නේ නෑ. ඒ ඉඩ කවදාවත් පෙරහැර බලන්න බැරි වෙච්ච කෙනෙක් ගත්තාවේ.
මොකද කියන්නේ ඇවිල්ල පෙරහැර බලල යන්න.

Thursday, August 5, 2010

E-mail යවන තවත් ක්‍රමයක්


අද කියන්න යන්නේ අර ලු කතාවක්. මොකද මේක මම දන්න එකක් නෙවෙයි මං අහපු එකක්. අදකතන්දර බ්ලොග් එකේ තියන නොදන්නා බව නොදන්න අය ගැන කතාව තමා මට මේ කතාවට පාර කිව්වේ. ප්‍රධන චරිතය එක්තරා ආචාර්ය තුමෙක්. මෙතුමා මම අහල තියන විධියට තමන්ගේ විෂය පිළිබඳ ප්‍රවීණයෙක් හැබැයි වෙනත් දෙවල් වගේම සාමාන්‍ය දැනුම අතිනුත් නිල් කියල තමා කියන්නේ. ඒවගේම තව අමුතු ලක්‍ෂණයක් තියනවා ලු. ඒ තමා නොදන්න දෙයක් නොදන්න බව පෙන්වන්න අකමැති ගතිය.
ඇත්තටම ඒක මහා භයානක ලෙඩක් කියල කියන්නත් පුළුවන්. මේකෙ හොඳම හරිය එතුමා දන්න කෙනෙක්ගෙන් අහන්නත් අකමැති කම. ඉතින් දන්නේත් නෑ. දන්න කෙනෙක් ගෙන් අහන්නෙත් නෑ.
පරිගණක ගැන ගත්තොත් නොදන්න දෙයක් නෑ වගේ තමා කතාව. එහෙම කිව්වට ලේසියකට කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්නෙත් නෑලු. කාට හරි බැන්නොත් මිස.
දවසක් මොහු කිව්වලු බලන්නකෝ මම යවපු document file එකක් කියවන්න බෑ කියනවනේ කියල. පොර ගැන දන්න අනෙක් කෙනා කිව්වලු print out එක clear මදිද. කියල. නෑ මම file එක mail කරා. දැන් අනික් පොර කරකවල අතහැරියා වගේ. මොකද ලොක්කගෙ තරම දන්නවනේ. අනික වයිරස් එන නිසා ඉන්ටර්නෙට්, ඊ මේල් පාවිච්චි කරන්නෙත් නෑනේ. හැබැයි ඉන්ටර්නෙට්, ඊ මේල් ඕන දෙයක් දන්නවා. අහල බැලුවම මේක සෑහෙන දුරකට යවල තියෙන්නේ. දැන් අපේ පොරට ලොකු ප්‍රශ්නයක් මේ කතාව මොකක්ද කියල. ඉතින් ඇහුවලු මොකක්ද වෙලා තියනවා කියන්නේ කියල. file එක corrupt වෙලා කියනවා කියල.
බැලුවම ඇත්තටම වෙලා තියෙන්න‍නේ corrupt වෙලා තමා. හැබැයි file එක නෙවේ. file දාල ලියුම් කවරෙක දාල තැපෑලෙන් යවපු floppy diskette එක.
ප/ලි
දැන් මෙතුමා ආචාර්යටත් උඩලු

Friday, July 9, 2010

ජෙනියත් රැ‍ගෙන මීමුරේට- පසුවදනක්

මතකනේ අපි ජෙනරේටරයක් කරතියන් මීමුරේ ගියහැටි. අමතක වෙන්න ඒ හැටි කාලයක්ය නේද? කොහොම හරි ඔය කතාවේ සමහරුන්ට පොඩි අපැහැදිලි ගතියක් තබුන බව ආපු comment කීපයකින්ම මට හිතුනා. අර දවසක් comment කරන්න බැරුව තිබුන දවසේ ආපු මේල් එකකත් තිබුනා. ඒ නිසා ඒ ගැන පොඩි පැහැදිලි කිරීමක් මේ.

එකක් ජෙනරේටරය. ඕක ගේන්න භාරගත් අය වැඩේ අනාගෙන තමා කිලෝවොට් 2 ක එකක් ගෙනාවේ. මොකද ඒ දවස්වලත් වොට් 600 විතර පෝටබල් ජෙනරේටර් ඕන තරම් තිබුනා. බැටරි චාර්ජ් කරන්න ඒකක් හොඳටම ඇති. ඒක එක්කෙනෙකුට හෝ දෙන්නෙකුට පහසුවෙන් ගෙනියන්න තිබුනා.

අනෙක වෑන් එකේ කතාව ගැනත් කියන්න එපැයි. අපි දැනගෙන හිටියේ නැති වුනාට ඒ කාලේ මීමුරේ පැත්තේ වෑන් කීපයක්ම තිබුනා. ඒවා මේ පරණ 34ශ්‍රී මොඩල් එකේ කිරි කිරි ඩෙලිකා වෑන්. ඒ කිව්වේ ඔය පරණ මොඩල් එකේ වෑන් එක පාරෙ යනකොට කිරි කරි ශබ්දයක් එනවා. ඔය පහල තියෙන්නේ ටිකක් ඒ වගේ එකක්.

එහෙ කඩ වලට ඕන කරන බඩුබාහිරාදිය ගෙන්නේ ඒවායේ. ඒ ගමන්ම ජෙනරේටරයක් හෙම තිබුනොත් එහෙ මෙහෙ ගෙනියනවා. ඒ ගමෙත් සමහර ගෙවල් වල ජෙනරේටර් තිබුනා. හැබැයි ඔය වෑන් එකක් නගරයට එන්න වෙනම සටනක් කරන්න තියනවා. සාමාන්‍යයෙන් ගමේ ශක්තිමත් තරුණයන් කිප ගෙනෙක් හවුල් කරගෙන, උදලු අලවංගු, කඹ පටවගෙන තමා එන්නේ මොකද මගදි වලකට වැටුනොත් ගොඩගන්න. මඩවෙලා ලිස්සන තැන් වලදි අදින්න වගේ දේවල් කරන්න වෙන නිසා. ඒ පාරෙ නොදන්න කෙනෙකුට නම් ෆෝවීල් ඩ්‍රයිව් නැති වෙන කිසිම වාහනයක් ගෙනියන්න ඒ කාලෙ පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. දැන් නම් පැර හදල කියල පුතා මට comment කරල තිබුනා.

තව ටිකක් තියනවා ඒකත් කියලම අදට යන්න හිතුවා. අපි එහෙ දවස් 3ක් නැවතී හිටියා. අපට ගමේ අය හුඟක් උදව් කරා අපේ අරමුණ කරා යන්න.

ජෙනරේටරේ නිසා නැවතී හිටිය පාසලේ ශාලාවට ලයිට් දා ගන්නත් ලැබුනා. රෙකොඩින් වලට ඕන ආලෝකය ගන්න අපි ලයිට් ඇති වෙන්න අරන් ගියේ. එන දවසට කලින්දා රෑ අතරමග තියන කයිකාවල (මාතලේ කයිකාවල නොවේ) කියන ගමේ නවතින්න තීරණය කලා මොකද උදේම මීමුරෙන් ආවොත් සවස 2ට පිටත්වන අන්තිම බස් එක අල්ලන්න අමාරු නිසා. රෑ එන ගමනටත් ජෙනිය පිහිට වුනා. අපි ඕක ස්ටාර්ට් කරල ෆ්ලෑෂ් ලයිට් පත්තු කරන් ඒ එළියෙන් තමා ආවේ.

කොහොම වුනත් අපේ මහන්සිය අපතේ නොගිය බව දැනුනේ ලබාගත් අත්දැකීම්, සොඳුරු මතක නිසා විතරක් නොවේ. Exebition එකෙන් අපට ෆස්ට් ප්ලේස් එකත් ලැබුන නිසා.
කොහොමද? එල කොල්ලො ටිකක් නේ.
එහෙනම් අදට ගිහින් එන්නම්.

Sunday, July 4, 2010

ජෙනියට කර ගහපු හැටි 2 ජෙනිය කරෙන් යයි

මතකනේ ජෙනියට කර ගහපු කතාවේ පළමු කොටස. ඔන්න කියවපු නැති අයට මෙතනින් බලා ගන්න පුළුවන්.

අද ඉතුරු කොටස.

දැන් අපි උදේ 6.30 ට නුවරින් යන බස් එකට සෙට් වෙන්න කථා කර ගත්තා. අපේ ඥානෙගේ තාත්තා ඩිපෝවේ නිළධාරියෙක් නිසා බස් එක නුවර ගුඩ් ෂෙඩ් එකෙන් පිටත් වන බස් එක ඔර්ලොසු කණුව ළඟ ස්ටෑන්ඩ් එකේත් විනාඩි 10ක් නවත්වගෙන ඉන්න පුළුවන් කියා පොරොන්දු වුනා. (නුවර බස් ස්ටැන්ඩ් ගැන නොදන්න අයට- නුවර ප්‍රධාන බස් ස්ටැන්ඩ් 2ක් තියනවා. එක්ක ගුඩ්ෂෙඩ්, බොහෝ දුර ගමන් බස් පිටත් වනේ මෙතනින්. අනෙක ක්ලොක් ටවර්. ළඟ පාතට යන බස් තමා මෙතැනින් පිටත් වන්නේ. ගුඩ්ෂෙඩ් බස් සාමාන්‍යයෙන් ක්ලොක් ටවර් ස්ටෑන්ඩ් එකට දාන්නේ නෑ) ඒ වෙලාවට ඔක්කොම ඒම ස්ථානයට එන්නත් පොරොන්දු වුනා. දැන් උදේ 6.30 ට බස් එක වෙලාවටම ස්ටෑන්ඩ් එකට දැම්මා. හැමදාම බස් එකේ යන පිරිසට ටිකක් අප්සේට්. ඒත් කොන්දා වැඩේ ෂේප් කරා විනාඩි 5න් යනවා කියා.

කොහොම හරි ඔක්කොම ඇවිත් ජෙනිය ගේන සෙටි එක නෑ. බස් එකේ කට්ටිය සද්දෙ දානකොට යන්තම් විනාඩි 15 ක විතර සුළු ප්‍රමාදයකින් පස්සේ කට්ටිය ආවා. නිකම්ම නොවේ ඔපරේටර් කෙනෙක් සමගම ජෙනරේටරයත් රැගෙනම. ආයේ සුළු පටුනෑ පළාතෙම බැටරි චාර්ජ් කරන්න පුළුවන් කිලෝවොට් 2ක ජෙනියක්. කොහොමද අපේ කට්ටියගෙ වැඩ. ඕක උදේ පාන්දර බස් එකකට දාගන්න ගිහින් තමා විනාඩි 15 ක් පරක්කු වෙලා තියෙන්නෙත්. ඔය පහල තියෙන්නේත් ඒ වගේ එකක්.


ඔන්න ඉතිං ගමන පිටත් වුනා. ආපදාවක් නැතුවම බස් එකේ මගීනගෙත් ප්‍රශංසා මැද ගමනාන්තයටත් ආවා. මොකෝ අපේ උන්ගේ සද්දෙයි කියන සිංදුයි ඇහුවම කාටද ආදරේ හිතෙන්නේ නැත්තේ. බස් නැවතුමේ තේ කඩයෙන් උදේ ආහාරය ඇරන් කඩේ මුදලාලිගෙන් යන පාරේ විස්තරත් අහගෙන කිලෝමීටර් 15 ක විතර දුර පයන්ම යන්නයි කට්ටිය දැන් ලෑස්ති.

දෙන්නෙක් ජෙනිය උස්සලා ‍බැලුවා. ඉස්සුවාට මීටර් 100 ගෙනියන්නබෑ. ඒතරම් බරයි. දැන් මොකද කරන්නේ. ජෙනිය කඩේ ළඟ තියලා ගිහින් වරින් වර ඇවිත් බැටරි චාර්ජ් කරන් යන්ට පුළුවන් තරම් පොඩි දුරක්යැ. ආයෙත් අදහස් ගලනවා. “අපි ඕක ලී දෙකක ගැටගහලා කරේ තියන් යමු.” වැඩේ නම් හොඳයි. කඩේ මුදලාලිගෙන් ලී දඬු දෙකක් හොයා ගන්න අපහසු වුනේ නෑ.

දැන් ජෙනිය මාරුවෙන් මාරුවට අපි හතර දෙනෙක්ගේ කර මතින් උජාරුවෙන් යනවා. මං හිතන්නේ මේ දක්වාම ලෝකේ ජෙනරේටරයක් පාසල් සිසුන්ගේ කර මතින් ගිය වැඩිම දුර වෙන්න ඕන. ඔය තියෙන්නේ අපේ අය ජෙනිය කරමතින් ගෙන ගිය ආකාරය. (මට ලස්සනට අඳින්න පුළුවන් හරිද? ඒකයි ඔහොම තියෙන්නේ)

අතර මග හමුවන කීප දෙනෙක්ගෙන්ම පාර අහන්න අපි අමතක කලේත් නෑ. එහෙට තියෙන්නේ රබර් හැතැප්මද කොහේදෝ. ඇහුවාම තව හැතැප්ම 6ක් විතර ඇති කියනවා. හැතැප්ම 5ක් විතර ගිහින් ආයේ හමුවන කෙනෙක්ගෙන් ඇහුවාම තව 5ක් විතර ඇති කියනවා. ඔහොම හත් අට දෙනෙක්ගෙන්ම අහන්ට ඇති.

අපිට ඇල්ලුවේම නැත්තේ උත්තර දෙන ගමන් අපි දිහාත් අපේ කරමත නැගී අභිමානවත්ව ගමන් කරන ජෙනීරාජයා දෙසත් ඔවුන් අමුතු විධියට බලපු එකයි. අපි හිතුවේ දුෂ්කර ගමක ඉන්න ඔවුන්ට ජෙනරේටරය අලුත්දෙයක් කියයි. ඒත් නියම හේතුව තේරුනේ නැවති ගිමන් හරින විට එතැනට ආ ‍පොරක් අපිත් එක්ක කථා කරමින් ඉන්න විටයි. ඒක වුනේ මෙහෙමයි.

පොර. මේ පුංචි මහත්තුරු කොහේ ඉඳන්ද?

අපි. අපි මේ නුවර ඉඳන්

පොර. මීමුරේ යනවා වෙන්ටෑ මයෙ හිතේ.

අපි. ඔව් මේ ගම ගැන විස්තර හොයන්නට. මේ ඉස්කොලේ තියන ප්‍රදර්ශනයකට.

පොර. මේ ජෙනරේටර් එකකුත් ඇරන් (මළා මුන් ජෙනරේටර් ගැන දන්නවා නේ)

අපි. ඔව් මේ අපේ කැමරා වල බැටරි චාර්ජ් කරන්න. (ඒක නම් තේරුනාද දන්නෑ)

පොර. ඇත්තද (කිංඩියට වගේ සිනාසෙයි)

අපිනම් ජෙනරේටර් එහෙ මෙහෙ ගෙනියන්නේ වැන් එකක පටවගෙන.

ගොහින් ඒඤ්ඤං මහත්තුරුනේ

ප/ලි

මං අන්තිම ටික කීවේ කියවන නෝවරුන්ටත් එක්කයි

Thursday, July 1, 2010

ජෙනියට කර ගහපු හැටි

ආයෙත් වැස්ස පටන් ඇරන්. වැස්සත් එක්ක කූඬැල්ලෝ එලියට බැහැල. පොඩ්ඩක් නගරයෙන් පිටට ගියානම්, අඩි පාරක ඇවිද්දනම් කූඩැල්ලොත් එක්ක ආපහු එන්ටත් පුළුවන්. මම මේ අද කියන්න වනනේ අපි පාසල් ගිය කාලේ වෙච්ච දෙයක් ගැනයි. මම තාම මේ බ්ලොග් එකේ අපේ පාසල් කාලේ මොනවත් ලියලම නැනේ.

ඔන්න එහෙනම් අද පරණ කතාවක්.
මේ 1994 නොවැම්බර් අග වැස්ස කාලෙ, කූඩැල්ලො මැදින් අපි "මීමුරේ" ගිය කතාවක්. අහල ඇතිනේ මීමුරේ ගම ගැන. අහල නැති අයට මම පොඩි හැඳින්වීමක් කරල ඉන්නම්. මීමුරේ කියන්නේ නකල්ස් රක්‍ෂිතයේ (දුම්බර මිටියාවතේ) පිහිටි අති දුෂ්කර ගම්මානයක් හැබැයි හරිම සුන්දරයි. දැන් නම් කොහොමද දන්නේ නෑ. ඒත් ඒ කාලේ එහෙ විදුලිය නෑ, බස් යන්නේ නෑ. හරි හැටි පැරක් නෑ. මං හිතන්නේ කිලෝමීටර් 15 ක් විතර පයින් යන්න තියනවා. සමහර විට ඊටත් වැඩිද මංදා. කූඩැල්ලෝ තොග ගණන් පාරේ ඉන්නවා එල්ලෙන්නේ කාගෙද කියල බලාගෙන. වැස්සට මඩ වගුරු හැදිල ලිස්සනවා, වැටෙනවා. ඒ මදිවට පාරේ කානු හැදිල වතුර ගලනවා. ඔය තියෙන්නේ යන පාරේ මැප් එක. මම නම් ඕක හොරකම් කරා සයිට් එකකින්. මොකද මගේ ලඟ තිබුන පරණ ෆොටෝ ඔක්කොම වගේ විනාශවෙලා.





ඉතිං ඔය දුෂ්කර මගගෙවා අපි මීමුරේ යන්න හිතුවේ නිකං ඉන්න බැරි කමට ‍නම් නෙවේ. ශ්‍රිලංකා යොවුන් ගවේශන සංගමය පවත්වන "ජීව 94" ප්‍රද්ර්ශනයට ප්‍රදර්ශන කුටියක් කරන්න විස්තර එකතු කරන්නයි.

දැන් පාර ගැනයි යන්න හේතුවයි කිව්වනේ. එහෙනම් දැන් කතාවේ ඉතුරු හරිය. මීමුරේ යන්න අපේ පාසලේ යොවුන් ගවේශන සංගම් ශාඛාවේ 17 දෙනෙක් එකතු වුනා. යන්න වාහනයක් හයර් කරන එක ඒ කාලේ හැටියට ලොකු මුදලක් යන වැඩක්. අනික අපට ලැබුන විස්තර අනුව ෆෝවීල් ඩ්‍රයිව් වාහනයක් විතරයි ඒ පාරේ යන්න පුළුවන්. ඒකත් මගට. ඉතුරු ටික කොහොමත් පයින්. ඉතිං 17 දෙනෙක් යන්න වාහන කියක් ඕනද? අනික ගමනට දවස් තුනක් විතර යනවා. අපි ආපහු එනකන් උන් දවස් 3ක් මගට වෙලා බලාගෙන ඉඳියිද? ඔය වගේ කරුණු නිසා අපි ගමන පාරේ බස් එකේ යන්න තීරනය කළා. තංගප්පුව කියන බස් එකේ ගොස් ඉතුරු හරිය පයින් යන්න. ඔය කාලෙ ඔහොම යන එකත් මරු ආතල් වාඩේනේද? කවරු කවුරුත් උඩින්ම කැමති වුනා.

දැන් කරන්න තියෙන්නේ මේ වැඩ ටික. එහෙ ෆොටෝ ටිකක් ගන්න ඕන, විස්තර ලියා ගන්න ඕන, Specimen එකතු කර ගන්න ඕන, ඊට අමතරව වැදගත්ම දේ ප්‍රදර්ශනේ දවසේ පෙන්වන්න හොඳ වීඩියෝ එකක් හදනන්න. එක පොරක් කැමරාවක් ගේනනම් කිවා. හැබැයි ඒ දවස් වල අද වගේ compact කැමරා නෑ. තිබුනේ මේ වගේ ලොකු කැමරා තමා.



දැන් ප්‍රශ්න ගොඩක් එකතු වෙනවා. මොකද කැමරාවට බැටරි 2ක් තියනවා. දෙකම ටික ටික අවුල්. දෙකම එකතු කරත් පැයයි විනාඩි 40 ක් විතර තමා වීඩියෝ කරන්න පුළුවන්. ඕකට අපේ එකෙක් ලඟ සොලුශන් එකක් තිබුනා. මචං අපි බැටරි චාර්ජ් කරන්න ජෙනියක් (ඉලෙක්ට්‍රික් ජෙනරේටරයක්) ගෙනියමු. යෝජනාව සභා සම්මතයි. වෙනත් යොජනා?... නැත. ගම්පොල ඉඳන් එන පොරවල් සෙට් එක ජෙනිය ගේන්න බාර ගත්තා අනිත් ආය එක එක දේ බාර ඇරන්. මොකද මේකට ඉස්කොලෙන් සල්ලි ලැබෙන පාටක් නැති නිසා අපිම හැම දේම හොයා ගන්න හිතුවා.

අද කතාව ටිකක් දික් වෙන පාටයි මට මේක පටන් ගනිද්දි වත් මෙච්චර දික්වෙයි කියලා හිතුනේ නෑ. කරන්න දෙයක්නෑ. කුට්ටි කරන්නම වෙනවා.

ඉතුරු ටික තවත් දවසකින්. එතකං සුභ දවසක්!

ප/ලි
මේ ලිපියෙන් පසුව ඉතිරිවා කියවන්න මෙන්න ලින්ක්
ජෙනියට කර ගහපු හැටි 2 ජෙනිය කරෙන් යයි