Showing posts with label හිතුනා ලීවා. Show all posts
Showing posts with label හිතුනා ලීවා. Show all posts

Monday, December 31, 2012

ලෝක විනාසෙන් පසු.......

හරියටම දෙසැම්බර් 21 වෙනිදා කලින් දන්වා තිබූ පරිදිම ලෝක විනාසය සිදුවිය. ඒත් කළ පවු ඉවර නැති නිසා මට මැරෙන්නට නොහැකි විය. පොඩ්ඩක් මිදුලේ ඇවිදලා ගෙට එනවිට අම්මා උදේම තේ සාදමින් සිටියාය. ඒ කියන්නේ අම්මත් බේරිලාය. ටිකකින් අප්පච්චිත් ආවා. පූමාත් දුවගෙන ඇවිත් ඇඟට පැන්නා. වටේ ගෙවල් වල අයත් ලෝක විනාශයට අසුවී නැත. විනාස වූ ලෝකයක ජීවත් වෙන්න ලේසි නැත. ලෝක විනාසයට ගමේ කඩටික අසුවෙලානම් කන්න දෙයක් වත් ගන්න තැනක් නැත. එහෙත් පොඩ්ඩක් ඇවිදලා බැලුවම කඩ සියල්ල හොඳින් පවතී. ඇති යාන්තම්. මොනවා හරි කාලා ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. 
ටිකකින් ජංගමය නාද විය.....

අම්මෝ ලොකු දෙයක් ෆෝන් වැඩ කරන එකනම්. නැතිනම් ලෝක විනාසෙනුත් බේරිලා පාළුවෙන් තමා මැරෙන්න වෙන්නේ. කෝල් කල මගේ යාළුවත් බේරිලානේ. දන්න අය හැමෝම වගේ බේරිලා. ලයිට් තියෙන නිසා කොම්පියුටරේ පොඩ්ඩක් ඕන් කරලා බලන්න හිතුනා. 

අම්මේ ඇති යාන්තම් ඉන්ටර්නෙට් වැඩ. කට්ටියම ඔය ෆේස්බුක් එකේ පිස්සු නටන්නේ. බැලුවාම නෙට් ඉන්න අයත් ලෝක විනාසෙන් බේරිලානේ. 
දන්න කියන හැමෝම වගේ ලෝක විනාසෙන් බේරිලා. ඒත් අති සාර්ථකව ලෝක විනාසේ නම් වෙලාලු. විනාස වෙනවා කියන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාස වෙලාලු. දැන් ඉතින් මොනාවා කරන්නද. බේරුනානම් ජීවත් වෙන්නත් වෙනවානේ. සික් අපරාදේ මැරෙන්නනේ හිතන් හිටියේ. දැන් ඉතින් මැරෙනකල් ජීවත් වෙන්නත් වෙනවා. ආපසු වැඩට යන්න වෙනවා. කන්න, නාන්න, අඳන්න හැමදේම කරන්න වෙනවා. අපොයි කලාතුරකින් උදාවුන අනගි අවස්තාවෙන් ප්‍රයෝජනයක් අරන් මැරෙන්න බැරි උන නිසා වෙච්ච කරදර.
මෙච්චර දවසක් කලේ උදේම නැගිටලා සතියේ දවසක් නම් වැඩට යනවා. වැඩ ඉවර කරලා ගෙදර එනවා. පොඩ්ඩක් එහෙට මෙහෙට කැරකිලා පොඩි වොශ් එකක් දාගෙන තියන දෙයක් කාලා නෙට් එක පැත්තේ රවුමක් දාලා නිදාගන්න එකනේ. නිවාඩු දවසක්නම් සමහර විට දවසම ගෙදර. නැතිනම් පොඩි රවුමක් ගහලා ඇවිත් මොනවා හරි වැඩක් කරලා රෑට දොයි. 
ඔය විධියට ගිහින් මේ අවුරුද්දත් ඉවර උනා. ඔන්න අද අවුරුද්දේ අන්තිම දවස. අදින් 2012ත් ඉවරයි. ලබන අවුරුද්දත් ආවා. ඒ අවුරුද්දේ ලෝක විනාසයක් තියනවාද දන්නේ නම් නෑ.

 ඒ මොනවා උනත් ලබන අවුරුද්ද හැමෝටම වාසනාවන්ත සුභම සුභ නව වසරක්ම වේවා....!!!

Wednesday, August 29, 2012

දෙවෙනි ගමන (S-12 Test trial to Nanuoya).....

කලින් පෝස්ට් එකෙන් මම කීවේ ලංකාවට අලුතින්ම ගෙන්වූ S-12 වර්ගයේ බලවේග කට්ටලයේ නුවර ගමන ගැනනේ. ඇත්තටම වසර 100කට වඩා පැරණි ලංනාවේ දුම්රිය සේවයේ පැරණිම මාර්ගයක් වෙන්නේ ප්‍රධාන මාර්ගය (Main line) එහෙමත් නැතිනම් උඩරට දුම්රිය මාර්ගය. මෙම මාර්ගය කොළඹ සිට පේරාදෙණිය හරහා බදුල්ල දක්වා වැටි තිබෙනවා. දුම්රිය සේවයේ මැණිකෙලා ගමන් ගන්නේ මේ මාර්ගයේ පමණයි. මෙහි කොළඹ බදුල්ල අතර ප්‍රධාන දුම්රිය වන්නේ උඩරට මැණිකේ (UM), පොඩි මැණිකේ (PM) හා රාත්‍රි තැපැල් දුම්රියයි(NM). මේ හැම දුම්රියක්ම දිනකට වාර දෙක බැගින් එනම් එකක් කොළඹින් හා එකක් බදුල්ලෙන් දෙස ගමන් අරඹනවා. අධික කඳු බෑවුම් හා වැඩි වංගු ප්‍රමාණයක් සහිත මෙම මාර්ගයේ ගමනා ගමනය දුම්රිය එන්ජිමකට ඉතා වෙහෙසකර ගමනක්. එනිසාම මේ සඳහා දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව සතු බලසම්පන්න එන්ජින් යොදවා තිබෙනවා. එහෙත් අධික ආනතියක් ඇති කඳු තරණය කරන්න නම් එන්ජින් දෙකක සහාය අවශ්‍ය වෙනවා. අනෙක් සීමාව අඩු අරයක් සහිත වංගු නිසා රෝද අතර පරතරය අඩු එන්ජින් යොදවන්න අවශ්‍යයි. එමෙන්ම වැඩි දිගකින් යුතු මැදිරි ධාවනය කරන්නත් බෑ. මේ නිසා පසු කාලීනය දුම්රිය සේවයට ගෙන්වූ M4, M8, M9 හා මැතකදී ඉන්දියාවෙන් ආනයනය කළ අධික බලයක් (අශ්වබල 2200) සහිත M10 වැනි එන්ජින් මෙම මාර්ගයේ ධාවනය කරන්න අපහසුයි. 
            මේ සියලු බාධක නිසයි මෙම මාර්ගයටම ආවේණික දුම්රිය කට්ටල පැවතුනේ. 2008 දී පමණ ආනයනය කළ S-10 වර්ගයේ චීන බලවේග කට්ටලය සාර්ථක ලෙස මහනුවරට ධාවනය කළ නිසා නැවත එම සමාගමෙන්ම දුම්රිය කට්ටලයක් සාදවාගන්න අපේ දුම්රිය සේවය හිතන්න ඇති. මේ අනුව ගෙන්වූ S-12 කට්ටලයේ මුල්ම පරීක්‍ෂණ ගමන පසුගිය 19 වෙනිදා නුවරට සිදුවූ බව මා කලින් ලිපියේ විස්තර කළානේ. එහි දෙවන ගමන සිදුවූයේ නානුඔය දක්වායි. ඒ මාර්ගයේ වැඩිම කඳු හා වංගු සහිත කොටසේ ධාවනය පරික්‍ෂා කරන්න. එය සිදුවූයේ පසුගිය 23 වෙනිදායි. පණිවිඩය දුන්නේ අපේ චන්දික මල්ලිමයි. මෙවරත් සහායට මා සමග ආවේ මන්දාලක මල්ලි. අපි මෙදින ඡායාරූප ගන්න හොඳ වංගුවක් සහිත ස්ථානයකට යන්න හිතුවා. මේ සඳහා හොඳම තැනක් ලෙස අපි සොයා ගත්තේ උලපනේ දුම්රිය ස්ථානයයි. මහනුවර සිට නාවලපිටිය බලා ධාවනය වන දුම්රියෙන් අපි උලපනේට ආවා. 
මේ කෝච්චියෙන් තමා අපි ආවේ...
නුවර නාවලපිටිය දුම්රිය ගෙන ගිය W3 669 එන්ජිම

මේ තමා උලපනේ දුම්රිය ස්ථානය. මෙය පිහිටා ඇත්තේ පේරාදෙණිය බදුල්ල මාර්ගයේ ගම්පොල හා නාවලපිටිය අතරයි. මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 600ක් පමණ උසින් පිහිටා තිබෙනවා.
උලපනේ දුම්රිය ස්ථානය..
අප එහි ලඟාවන විට අපේ අමුත්තා පේරාදෙණියට ළඟාවෙලා. එහෙත් අපට උලපනේ ටික වේලාවක් ඉන්න සිදුවුනා. ඒ පහලට එන නගරාන්තර සීඝ්‍රගාමී දුම්රිය යන තෙක්. ඉන් පසුව උඩරට මැණිකේ පහලට එන වේලාව ලඟාවුනා. මේ වන විට අපේ අමුත්තා ගම්පොලට ඇවිත්. අප යන දුම්රියේ පින්තූර ගන්න ආවත් අපට බෝනස් චාන්ස් එකක් ලැබුනේ මේ වෙලාවේ. එනම් නාවලපිටියේ සිට එන උඩරට මැණිකේ හා ගම්පොලින් පිටත්වූ S-12 විශේෂ පරීක්‍ෂණ දුම්රිය මාරුවෙන්න තිබුනේ උලපනේදී. කලින් ලඟාවන අපේ අමුත්තා දෙවන ලයින් එකට දමා නවත්වා UM එකට ඉඩදෙන බව දුම්රිය ස්ථානාධිපති තුමාගෙන් අපි දැනගත්තා. බලන්න උඩ පින්තූරේ පෙනෙනවා ගම්පොල පැත්තට ඇති සිග්නල් කණුව. සිල්පර පැහැදිලිව නොපෙනෙන ලයින් එක තමා දෙවෙනි ලයින් එක. එය මතින් තමා එන්න නියමිත.
මෙන්න ඈතින් එනවා අපේ අමුත්තා. අමුත්තා කීවාට මේ අපි එයාව හමුවෙන දෙවන අවස්ථාව.
S-12 උලපනේට ළඟා වෙමින්.
මේ දෙවන වේදිකාව මතින් එන දුම්රිය. දුමිරිය ස්ථානාධිපතිතුමා, ටැබ්ලට් ගන්න සූදානම් වූ සේවත මහතා හා මන්දාලක මල්ලි පින්තූරේ ඉන්නවා.
මේ ගම්පොල සිට රැගෙන ආ ටැබ්ලට් භාර දෙන අවස්ථාව. මෙය නැවත UM එකට පහලට යන්න දෙන්න නියමිතයි.
උලපනේට පැමිණ බවට සටහන් කිරීම

මෙන්න මේ සද්දන්තයා මා පසුකර යන අවස්ථාව. පහලින් ඇති වීඩියෝවත් පසුව බලන්න. ඉතාම අඩු ශබ්දයක් ඇසේවී. මා අතේ ඇති කැමරාවේ ශටර් ශබ්දය පවා පැහැදිලිව වීඩියෝවේ ඇසෙනවා. ඒ තරම් මෙහි ශබ්දය අඩුයි. අනෙක් හේතුව මෙහි පෙනෙන 922 එන්ජිම පණගන්වා නෑ මේ අවස්ථාවේ.
ඉදිරිපසින් පැමිණි CLASS S-12 922 එන්ජිම

මේ පසුපස එන්ජිම. 921 දරණ එන්ජිම තමා අදත් පසුපසින් බලය සපයන්නේ. මෙය පමණයි අප හමුවන අවස්ථාවේ පණ ගන්වා තිබුනේ.
පසු පසින් පැමිණි CLASS S-12 921 එන්ජිම

පේනවාද මෙහි දකුණු පස හෝස් දෙක රැඳවුමෙන් ගැලවී පහලට එල්ලා වැටී ඇති බව. මේවා සවිකර නැවත පිටත් වන්න පොඩි වෙලාවක් නවත්වා ඉන්න සිදුවූවා. ඒ නිසා මට ෆොටෝ ගොඩක් ගන්ට වෙලාව ඉතිරි උනා. පේ 921 එන්ජිමේ පැති පෙනුමක්.
CLASS S-12 922 එන්ජිම පැති පෙනුමක්

මේ වායුසමනය කළ පළමුපංතියේ මැදිරිය
AFC (Air-Conditioned First Class) 16403


මේ භෝජන රථයේ පින්තූරයක්. මේක ඇතුලට ගියාට තාම නම් කන්න දෙයක් මෙහි නෑ. අඩුම තරමේ වතුර වීදුරුවක් නෑ....:D
Buffet Car

මේ  මැදිරියක අසුන් පනවා ඇති ආකාරය.


මේ නාවලපිටියට යන්න ටැබ්ලට් දේනන එන දුම්රිය ස්ථානාධීපතිතුමා...

මේන්න උලපනෙන් පිටත්ව නාවලපිටියට යන අපේ යාළුවා.
පසෙකින් සිටින්නේ මන්දාලකයි.

මෙම පරීක්‍ෂණ චාරිකාව ගොඩක් සාර්ථක වූ බවක් තමා අපට දැනගන්න ලැබුනේ. වෙන දුම්රිය අනෙක් දුම්රිය අපහසුවෙන් යන කඩුගන්නාව කන්ද පවා පැයට කිලෝමීටර් 50ක වේගයෙන් පහසුවෙන් තරණය කළා කියා අපට දැනගන්න ලැබුනා. එමෙන්ම මෙහි මා කලින් කීවා මෙන්ම අශ්වබල 2000ක එන්ජින් දෙකක් ඇතත් අප දකින අවස්ථාවේ පණගන්වා තිබුනේ එක් එන්ජිමක් පමණයි. එයින් නානුඔය දක්වා කිසිම අපහසුවකින් තොරව ගමන්කළ බවයි පැවසෙන්නේ. එයින්ම මෙහි බල සම්පන්න බව සිතාගන්න පුළුවන් නේද.

අනෙක් කරුණ මෙහි ශබ්දය ගොඩක් අඩුයි. පසුපස එන්ජිමෙන් එනවිට ඉතාම අඩු ශබ්දක් ඇසෙන්නේ. ඒ නිසා මෙයා ධාවනයට එක්වූ පසුව නම් රේල් පාරේ යන අය සැලකිලිමත් වන්න වෙයි. මෙහි අඩු ශබ්දය අසන්න පහත වීඩියෝවත් බලන්න.



මේ වර්ගයෙන් දුම්රිය කට්ටල 13ක් ආනයනය කරන අතර කට්ටල කීපයක් උඩරට මාර්ගයටත් අනෙක්වා කැළණිවැලි මාර්ගයටත් යොදවනු ඇත. කැළණිවැලි දුම්රිය දැනට පරීක්‍ෂන චාරිකාවක යොදවා ඇත.

හෙට අනිද්දාම මේවා ධාවනයට එකතු වූ පසුව මෙහි බදුලු යන්නයි මගේ බලාපොරොත්තුව.

ස්තූතිය
ගෙහාන් චන්දික, මන්දාලක ධනසේකර, උලපනේ දුම්රියස්ථානයේ ස්ථානාධිපතිතුමා හා සේවත මණ්ඩලය.

Wednesday, August 22, 2012

අවසානයේ ඇය ආවා.....

ඇය එන තුරු මා බොහෝ දිනක් බලා සිටියේ නොඉවසිල්ලෙන්. එහෙත් ඇය කෙසේ හෝ එන බව මට ඉර හඳ වගේ විශ්වාසයක් තිබුනා. මේ අතරේ තමා ඇය ලංකාවට ඇවිත් යන ආරංචිය ලැබුනේ. ලංකාවට ආවොත් නම් පළවෙනියටම එන්නේ නුවර යන විශ්වාසය මට හොඳටම තිබුනා. 
අවසානයේ මම බලාපොරොත්තුවෙන්ම සිටි ඇමතුම ලැබුනා මගේ හිතවත් මල්ලි කෙනෙක්ගෙන්. 
"අයියේ අරයා අද නුවරට එනවාලු. මම අයියාට හරියටම එන වේලාව කියන්නම්."
ඒ ඇමතුම ලැබුන මොහොතේ සිතේ ඇතිවුනේ පුදුම සතුටක්. 
එයින් පසුව මම ඇමතුමක් දුන්නා මන්දාලක මල්ලිට. මීට කලින් මන්දාලක හමුවී නැතත් තනියට කෙනෙක් නැතිව මුලින්ම ඇය බලන්න යන්න මට හිතට හරි මදි වගේ දැනුනා. 
"අයියේ මම ගෙදර ඉන්නේ. මං එන්නම්."
ඒත් සමග වගේ අර මුලින් ඇමතුම දුන්න මල්ලිගෙන් නැවත ඇමතුමක්. එයා එන්නේ නැතිවාවත්ද? හිතට පොඩ්ඩක් නොඉවසිලිමත් බවක් දැනුනා.
"අයියේ එයා ලඟටම ඇවිත්. අයියා ඉක්මන් කරන්න. එයාලාගේ ලොක්කාත් එනවාලු. ටිකක් කල්පනවෙන්"
මම නැවත මන්දාලකට කෝල් එකක් ගත්තා. 
"අයියේ මම කෝච්චියේ එන්නම් පේරාදෙණීයට"
කෝච්චිය එනකල් ඉල්ල වෙලා නෑ මල්ලි. ළඟටම ඇවිත්. මම මල්ලිව ගෙවල් ළඟින් ගන්නම්. මගේ පිළිතුර.
ඒ සැනින් මම ඇඳුම් මාරු කරන්න නැවත කණ්නාඩියෙන් ඡායව බලා කැමරාවත් සාක්කුවේ දාන් අනික් සාක්කුවට ෆෝන් එකත් දාගෙන ගෙදරින් පිටවුනා.
කාලෙකට පස්සේ බයික් එකේ ස්පීඩෝමීටර් එක ටිකක් උඩට ආවා. ඒ තරම් හදිස්සියක් මට තිබුනේ. 
මම මන්දාලකලගේ ගේ ලඟට ගිහින් කෝල් කළ සැනින් මල්ලිත් පාරට ආවා.
අපි ඉක්මනින්ම පේරාදෙණිය හන්දිය ස්ටේශන් එකට ආවා. ටිකට් එකකුත් අරන් වේදිකාවට ගොඩඋනා. ආරංචියේ හැටියට නම් ඇය ළඟම එනවා. 
ටං ටං ටං ටං .........     
යන හඬින් සෙමෙන් ගේට්ටුව පහතට වැටුනා. 
අප දෙදෙනාගෙම ඇස් යොමුවී තිබුනේ දුම්රිය වේදිකාව දෙසට. අපේ උපකල්පනව වැරදියි. ඇය ආවේ නෑ. සති අන්ත සීඝ්‍රගාමී දුම්රිය නළාව හඬවමින් නුවරට යන්න පිටත් වුනා. අප දෙදෙනා නැවත කතාවට වැටුනා. මේ අතර තවත් මිතුරන් දෙදෙනෙත් එකතු උනා. අප කතා කරමින් සිටින අතරතුර දහවල් 12.15 පමණ වනවිට නැවත අර ශබ්දය...
ටං ටං ටං ටං .........   
සෙමෙන් ගේට්ටුව පහත් වෙනවා. 
මේ පාරනම් ඇයම වෙන්න ඕනි. ගේට්ටුව වැසුනා. මම වේදිකාවෙන් පහලට පැන අනික් පසට ගියේ පැහැදිලි පිංතූර ගන්න. එක් අතක කැමරාවේ ෆොටෝ ගන්න සූදානමින්. අනික් අතේ ෆෝන් එකෙන් වීඩියෝ කරන්න සූදානමින්.

ඔන්න ඈතින් ඇය එනවා...


මේ ටිකින් ටික මා සිටින තැනට ලංවෙද්දි ඡායාරූපය

මේ පළමු එන්ජිම මා පසුකර යද්දි ඡායාරූපය


මේ පසුපස එන්ජිම මා පසු කරයද්දි...


මෙන්න බලන්න මේ කෝච්චියේ දිග...


මේ මා පසුකර ගිය කෝච්චිය...


ලස්සනයි නේද මේ කෝච්චිය.
මේ තියෙන්නේ මං ෆෝන් එකෙන් ගත් විඩියෝව...

අද මං කියන්න ගියේ ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවයට අලුතින්ම ගෙන්වූ S-12 බලවේග කට්ටලයේ පළමු පරීක්ෂණ චාරිකාව මගේ කැමරා ඇසට යොමුවූ ආකාරයයි. 
මා දුම්රිය ලෝලියෙකු බව මීට කලින් කිසිම ලිපියක සඳහන් කළ බවක් මතක නෑ. ඉතින් දුම්රිය ලෝලියෙකුට කිසියම් දුම්රියක මංගල චාරිකාව ඡායාරූපයට නගනවා යන්න හරිම වැදගත් අවස්ථාවක්. 
මේ සටහන කියවන දුම්රිය ගැන දන්නා අය නම් දන්නවා ඇති උඩරට මාර්ගයේ බලවේග කට්ටල ධාවනය නොවන බව. මේ S-12 බලවේග කට්ටලය පහසුකම් රැසක් සපිරි පළවන, දෙවන හා තුන්වන පන්ති සහිත දුම්රිය කට්ටලයක්. මෙවන් දුම්රිය කට්ටල 5ක් දැනට සතියකට පමණ පෙර ලංකාවට ආනයනය කළ අතර ඒවායින් එක් කට්ටලයක් උඩරට මාර්ගයටත් අනෙක් 4 කැළණි වැලි මාර්ගයේත් ධාවනය වනු ඇත. උඩරට මාර්ගයේ වැඩි ආනතිය නිසා විශේෂ කට්ටලයක් යොදා ගැනේ. මෙහි ඇත්තේ එයයි.
අශ්වබල 2000ක ධාරිතාවක් ඇති එන්ජින් දෙකක් දෙපසට ඇති සේ සකසා ඇති මෙය ලංකාවේ ධාවනය වන බලයෙන් වැඩිම දුම්රිය වනු ඇත. කැළණි වැලි මාර්ගයේ ධාවනය වන දුම්රියේ බලගැන්වුම් ඒන්ජින් එකක් හා පාලන කුටිය පමණක් ඇති හිසක් අනෙක් පසට සවිකර ධාවනය වනු ඇති. 
මේ පිළිබඳ මට විස්තරය හා පණිවිඩය ලබා දුන්නේ චන්දික මිතුරායි. ඉදිරියේ මෙහි තාක්ෂණික විස්තරයක් ඔහුගේ අඟුරුනොකා කොළඹ දුවන යකඩයකා බ්ලොග් එකේ පළ කරනු ඇත. ඒ වගේම මා සමග ඡායාරූප ගන්න ආ මන්දාලක මල්ලිටත් ස්තූතිය.

ඔබ මේ සටහන කියවන හෙට දින (23-08-2012) මෙම කට්ටලය බදුල්ල බලා පරීක්‍ෂණ චාරිකාවක යනු ඇත. එම මාර්ගය ආසන්නයේ ඔබ ඉන්නවානම් පිංතූරයක් ගන්න බලන්න. හැකිනම් මටත් පිටපතක් එවන්න...
සුභ දවසක්....!!!!!

ප/ලි
ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය ගවේශකයින්ගේ සංගමය එළිදක්වන සිව්මාසික සඟරාව Lanka Railway Digest දෙවන කලාපය දැන් නිකුත්ව තිබෙනවා. මේ පිළිබඳ උනන්දුවක් ඇති අයට සරසවි පොත් හලෙන් ඉක්මනින්ම ගන්න පුළුවන්.

Friday, August 10, 2012

මගේ මතක - මං කියවූ බ්ලොග්.....


කාලෙකින් මේ පැත්තට එන්න බැරි උන නිසා අද ඇවිත් බලන්න හිතුනා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියා. කිසිම අවුලක් නැතිව බ්ලොග් එක හොඳට තියනවා. එකම වරද කාලෙකින් පෝස්ට් එකක් දාන් බැරි උන එකයි. මාසයකට පමණ කලින් ඇවිත් අලුත් බැනර් එකක් නම් දාලා ගියා. ඒත් පෝස්ට් එකක් ලියන්න තරම් අවස්ථාවක් ලැබුනේම නෑ. කෙනෙකුට හිතන්න පුළුවන් මොනවාද මූට මෙච්චර තියන වැඩ කියා. 
වැඩත් ගොඩක් තිබුනා. මාගේ සොයුරිය නව නිවසත් සාදා එයට ගෙවැදුනු නිසා එහි විවිධ කටයුතු වලට සහාභාගි වෙන්න උනා. එමෙන්ම පසුගිය කාලයේ බ්ලොග් අවකාශයේ එන්න තරම් ප්‍රියතාවයක් ඇති උනේම නෑ. මහා කුණාටුවටකට පසුව සියල්ල සංසුන් වෙනවා වගේ මේ දිනවල සයිබරයත් හරිම උදාසීනයි.
ඉතින් අද මට හිතුනා බ්ලොග් කියවන්න ආ දවසේ සිට මං ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් ගැන ටිකක් මතකයට නගන්න. හැබැයි අද පෝස්ට් එක නම් ලින්ක් ගොඩක් එක්ක තමා දාන්න වෙන්නේ. ඒ ගැන අමනාපයක් ඇති කරගන්න එපා.
මම මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න එන්නේ අහම්බෙන් හමුවූ කතන්දර අඩවිය හරහා. වසර තුනක් පුරාවට නොකඩවා ලියවෙන කතන්දර මා දකින දක්‍ෂ බ්ලොග් කරුවෙක්. මා එය කියවන්න පටන්ගන්නා කාලයේ එය මාස 9ක් විතර පරණ බ්ලොග් එකක්. එහෙත් එහි ඇති ඔහුට ආවේණික රචනා ශෛලිය නිසා මා බ්ලොග් කියවන්න පෙළඹුනා. එහෙත් දැන් නම් අර මුලින් තිබුන රසය අඩුයි වගෙයි මට දැනෙන්නේ. එමෙන්ම මා කතන්දර අඩවිය කියවන්න ගියාම පත්වන ලොකුම අපහසුතාවය අර දාලා තියන ලින්ක් හැම එකක්ම බලන්න බැරි කම. සමහර විට නෙට් ස්ලෝ වෙලාවක ලෝඩ් කරන්නත් අපහසුයි. එහෙත් ඒ හැම ලින්ක් එකක්ම පාහේ කලින් කියවා ඇති ඒවා. මාතෘකාව තමා අමතක වෙලා තියෙන්නේ. එහෙත් මගේ අදහස කතන්දරට මීට වඩා ගොඩක් හොඳින් ලියන්න පුළුවන්. ඔහු මුල් කාලයේ එක් කතන්දරයක් තුල කතන්දර ගණනාවක් ලීවා. එක් එක් අයගේ බුද්ධි මට්ටමට ගෝචර වෙන ආකාරයට. කතන්දර විසින් ලියන කවි මා එදාත් අදත් ආසාවෙන් කියවනවා.
කතන්දර අඩවියෙන් මා පිවිසෙන්නේ සයිබර් යායටයි. තමන්ගේම සිත්තර සමග ඉදිරිපත් වන සයිබර් යාය හිනාවෙන්නම හොඳ තැනක් උනා. මා තනියම හිනාවෙන විට අපේ ඔෆිස් එකේ අනික් අයත් ඇවිත් ඔවුන්ද මෙය කියවන්න පුරුදු උනා. සයිබර් යායේ මා ප්‍රිය කරන්නේ චූටි මහත්තයාගේ පොඩි කාලේ කතා හා කුරුළු හමුදාවේ කතා වලටයි. එහෙත් පසුගිය කාලයේ වැඩිපුර කාටුන්ම ඇඳම නිසා අර මුලින් තිබුන තැන අඩු උනාද කියාත් මට හිතෙනවා.
මේ කාලයේම මා කියවන්න ගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වූයේ ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස්. ටැබූ යනු ලංකාවේ සිටි දක්‍ෂ බ්ලොක් කරුවෙක්. ඔහුගේ ඇතැම් රචනා ශෛලියන්ට මා ප්‍රිය නොකලත් ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක තාවය මම තවමත් අගය කරනවා. තම මතය පහසුවෙන් වෙනස් නොකරන ටැබූ අවස්ථා කීපයක කවි ලියා තිබුනා. ඒවායින් ඔහුගේ කලාකාමී බවත් මා වටහා ගත්තා. කිසියම් හේතුවක් නිසා එම අඩවිය මැකීයාම අලුතින් ආ අයට වෙනස්ම ආකාරයක ලියවිල්ලක් කියවන්න ඇති අවස්ථාව නැතිවී යාමක්.
මේ කාලය වන විට මා බ්ලොග් කරණයට පිවිසි අතරම බොහෝ බ්ලොග් කියවා කමෙන්ට් දාන්න පුරුදු වී සිටියා. ඒසේ කමෙන්ට් හරහා ගොස් හඳුනාගත් තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ වත් ලියන සොඳුරු සිතයි. කවි, නිසඳැස්, කෙටිකතා ඇතුලත් මෙහි හොඳ නිර්මාණශිලී බවක් දකින්න පුළුවන්. එමෙන්ම එහි රචකයාගේ සිතිවිලි පෙන්වන කැඩපතක් බඳුයි. ලියන්නා තම ජීවිතය තුල ලබන සතුට, දුක ආදී සියල්ල නිර්මාණ තුලත් එලෙසම දකින්න ලැබුනා. එසෙන්ම එහි පළවූ ඇය පිරිමියෙකුගේ චරිතට ආරූඪවී ලියා ඇති කතා මාගේ සිතට හොඳින් දැනුනා. මෙය තවමත් හැකි විටෙක මා කියවන බ්ලොග් එකක්.
මේ කාලයේම මා ආසාවෙන් කියවූ තවත් බ්ලොග් එකක් එකේ වාට්ටුව. හෙද නිළධාරියෙකු තම වෘත්තීය අත්දැකීම් මේ හරහා සයිබරයට එකතු කරන්නේ සිත් ඇදගන්නා වචන විලාශයකින්. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය රසයත් නොඅඩුව විඳින්න පුළුවන්. අවාසනාවකට දැන් එය ලියවෙන්නේ නෑ.
මේ කාලයේම කියවන්න පටන්ගත් මං ආසම කළ කවි බ්ලොග් එක සිඩ්නි ලියූ විහඟ ගීතයයි. මා බ්ලොග් අවකාශයේ දුටු අති දක්‍ෂම කවියෙක් වූ සිඩ්නිගේ කවි ලිවීම නිසා මටත් යම් ප්‍රමාණයකට කවි ලියන්න ශක්තියක් ලැබුනා. මා අද යම් ආකාරයක කවි ලියනවානම් එයින් කොටසක ගෞරවය සිඩ්නිට දෙන්න මා සූදානම්.
   මේ සමග මා කියවන්න පිවිසෙන්නේ පොඩ්ඩිගේ පොඩිකුමාරිහාමි බ්ලොග් එකයි. සොඳුරුසිත බ්ලොග් අඩවිගේදී හඳුනාගත් පොඩ්ඩිගේ බ්ලොග් එක මා දිගටම කියවන තවත් හොඳම බ්ලොග් එකක්. රචකයාට ආවේණික ශෙලියකින් ලියවෙන මෙහි ඇය විසින් කරන නිර්මාණාත්මක කොටස් වලින් ලිපියට අලුත් පණක් දෙනවා. එමෙන්ම එහි ඇති හාස්‍යමය ස්වභාවයේ නිර්මාණ වලටත් සරල බවටත් මා වැඩියෙන් ප්‍රිය කරනවා. තම මතයේ තරයේ එල්බ සිටීමටත් ඇයි දක්‍ෂයි. වසර දෙකකට ආසන්න කාලයක් තම ජනප්‍රිය බව එකලෙස රැකගෙන ආ බ්ලොග් අඩවියක් ලෙසත් මෙය මා දකිනවා. එයට ලැබෙන 200 ඉක්මවා යන කමෙන්ට් ප්‍රමාණයෙන්ම ඇයගේ හැකියාව පිළිබඳ අදහසක් ලැබෙනවා.
   මීළඟට මගේ මතකයට නැගෙන්නේ ජීවිතේ මල් ලියන සංසාරේ අපි බ්ලොග් එකයි. එකිනෙකට වෙනස් මාතෘකා ඔස්සේ ඉතාම දක්‍ෂ ලෙස වචන හසුරවමින් ලියන මෙම බ්ලොග් කාරිණිය සතු හැකියාව, දැනුම හොඳින් තේරුම් ගන්න මෙහි පෝස්ට් කීපයක් පමණක් කියවීම ප්‍රමාණවත්. කමෙන්ට් නොකළත් මා මෙය නොකඩවාම කියවාගෙන එන අතර ආරම්භයේ සිට අද දක්වාම ගුණාතිමක බව රැකගනිමින් ගාලා යෑම මෙහි දක්නට ලැබෙනවා.
     මා ප්‍රිය කරන සරලම බ්ලොග් එක හා පැටික්කි බ්ලොග් එකයි. සරල භාශාව, පරිසරය සතුන් වැනි මා ප්‍රිය කරන දේ ගැන වැඩියෙන් ලියවීම, කමෙන්ට කරන සැමට ලෙන්ගතු ලෙස දක්වන ප්‍රතිචාර මා එහි දකින විශේෂත්වයයි. එමෙන්ම මෙහි ලියවෙන බොහෝදේ ලියවෙන්නේ පොඩි ළමයෙක් ලියනා ආකාරයටයි. බොහෝ කාලයකින් මෙහි සටහනක් දක්නට නොලැබීම කණගාටුවට හේතුවක්.
      තවත් මා නිතර ආගිය බ්ලොග් එකක් අතීතයෙන් අහුලන මතක. මා එහි සරල කවි කියවන්න තමා වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ. බොහේවිට තමන්ගේ ජීවන අත්දැකීම් ඇසුරින් ලියවුනු මෙම බ්ලොග් එකත් වසා දැමීම ගැන මට ඇත්තේ කණගාටුවක්.
   මා මෝටර් සයිකල් ලෝලියෙක්. මේ නිසාම ආසාවෙන් කියවූ බ්ලොග් එකක් කුශාන් ලියූ සිතැඟි. මා එහි වැඩියෙන් ප්‍රිය කලේ බයික් හා බයික් චාරිකා ගැන ලියවෙන ලිපි වලටයි. එයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා. 
     තවත් මා කියවූ බ්ලොග් එකක් චානක ලියූ මකර රජදහන. තමන්ට හමුවන පින්තූරයක් හෝ තමන් ගන්නා ඡායාරූපයක් ඇසුරින් පෝස්ට් එකක් නිර්මාණය කරන්න චානක දක්‍ෂයෙක්. එමෙන්ම ඒ තුලින් කිසියම් සියුම් උපහාසයක් දෙන්නත් ඔහුට හැකියාව තිබේ. මෙයත් දැන් ලියවෙන්නේ නැති එකක් වෙලා.
    දැන් නිතර ලියවෙන්නේ නැති තවත් මං ප්‍රිය කරන බ්ලොග් එකක් හේමලයා ලියන මංමුලාවූ සිතිවිලි. කවි හා නිසඳැස් පමණක් ලියවෙන මෙහි විශේෂත්වය පද පේලි දෙක තුනක් තුලින් ලොකු කතාවක් කීමයි. ඇතැම් නිසඳැස් එතරම් සරල නොවූවත් පද පේලි කීපය කියවා එහි අරුත මනින්නට යෑම මට සිතට සතුටක් ගේන දෙයක්. මෙය තවම ලියවුන්ත් පෙර මෙන් නිතර ලියවෙන්නේ නෑ. මා දුටු මුල් කාලයේ දිනකට පෝස්ට් එකක් නොවරදවාම ලියවුනත් දැන් ලියවෙන්නේ කලාතුරකින්.
        එදා සිට අද දක්වාම නොනැවතී ගලා එන මා ප්‍රිය කරන තවත් බ්ලොග් එකක් වන්නේ මාරයාගේ හෝරාවයි. මා සයිබරයේ දකින් හොඳම අව්‍යාජ ආත්ම කථනය මාරයාගේ හෝරාවයි. තමන්ගේම ක්‍රමයකට, තමන්ගේ වචනයෙන් ලියවෙන එය ඔහුගේ හැකියාව මැනවින් පෙන්වා දෙනවා. ඔහු දකින ලෝකය, ඔහුට අයිති ලෝකය මාරයාගේ හෝරාවේ අපූරුවට සටහන් තබමින් බොහෝ කාලයක් ඔහු සයිබරයේ රැඳි සිටීම මා අගේ කරනවා.
මේ හා සමානවම සිදුකරන තවත් අව්‍යාජ ආත්ම කථනයක් තිබෙනවා. ඒ සඳරු ලියන හිස් අහසයි. අම්පාරේ සුන්දර මිනිසුන් රැඳි සුන්දර ගමකට අපි රැගෙන යන හිස් අහස සඳරූගේ ජීවිතය, ඔහු මුහුණ දුන් විවිධ දුක සැප මිශ්‍ර අත්දැකීම් සයිබරයට මුසු කරන අපූර්ව ස්ථානයක් මේ හිස් අහස. පසුගිය කාලයේ සම්මාන කීපයක්ම ලැබීමෙන්ම ඔහුගේ හැකියාවන් පිළීබඳ හොඳ තක්සේරුවක් ගන්න පුළුවන්.

අභීත ලියන ටිකක් හිනාවෙන්න හා රංග ලියන මගේ ලෝකය කියවන්න හේතු උනේ ඔවුන් දෙදෙනා දෙදෙනාට මඩ එල්ලකරගනිමින් ලියූ පෝස්ට් නිසාවෙන්. 
බ්ලොග් කාරිණීයගේ දිනපොත බඳු බ්ලොග් එකකි මා නිතර කියවූ සිහින තවලම. මෙහි සරල කවි/ නිසඳැස් කෙටි කතා ලියවෙනවා. එහෙත් ලියාගෙන ආ කෙටි කතාව එක්වරම වෙනත් පැත්තකට යන්නේ බ්ලොග් කාරිනියගේ ජීවිතයේ සිදුවන වෙනස්වීම් සමගයි. මෙහි මා දකිනා ආකාරයට බොහෝ පෝස්ට් ඇත්තේ සෘණාත්මක ආකාරයෙන්. මෙයද මෑතක සිට වසා දමා තිබෙනවා.
          කාලයක්ම මා කියවු තවත් හාස්‍යය කැටිවුන පාසල් සමයේ අත්දැකීම් පෙළ ගැස්වූ බ්ලොග් එකකි බ්ලොග් ගඩොල්. ගම්පහ ප්‍රදේශයේ සුන්දර ගමක ඉපදුන පූසන් පිරිසක් ලියන මෙය තවමත් පුරුදු ලෙසින්ම ගලා යනවා. මෙය කණ්ඩායමක් එක්වී ලියන බ්ලොග් එකක් වුවද ලියන කෙනා කවුද නොකියා එකම ගිණුමකින් පවත්වාගෙන යයි. ගැටවර වියේ කියුම් කෙරුම් පිළිබඳව වැඩිපුර ලියවෙයි.

ඉහතින් සඳහන් කළේ මා කියවූ හා දැනටත් කියවන පරණ එනම් මගේ බ්ලොග් ආගමනයා හා සමගාමී හෝ ඊටත් පෙර සිට පැවති මා නිතර ආගිය බ්ලොග් කීපයක් ගැනයි. මෑතකදී පැමිණි හා මා මෑතක සිට කියවන්න ගත් බ්ලොග් ගණනාවක් වෙනවා. මේවායින් මා නිතර යන එන තැන් ගැනත් කීවොත් හොඳයි කියා සිතුවා ලිපිය අවසන් කරන්න කලින්.
අධ්‍යාපනික වටිනාකමත්, ලිවීමේ ශෛල්‍යයත් නිසා මා කියවන්න ගත් හොඳ බ්ලොග් එකක් වෙද ගෙදර. අපේ දේශිය වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය, එහි එදා හා අද මෙන්ම හොඳ අධ්‍යාපනික අපදෙස් එහි ඇතුලත්. මෑත කාලයේ මෙම බ්ලොග් කරුවා ලියන්න ආරම්භ කළ ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳ ලිපි පෙළත් හොඳින් කරුණු හදාරා ලියන බවට පැහැදිලිව මා දකිනවා. මා මෙහි දකින අඩුපාඩුව නම් හිටි වනම ටික කාලයක් කිසිවක් නොලියා සිටීමයි.
             සොඳුරු සුව අසපුව යනු එදිනෙදා ජිවිතයේ අප මුහුණ දෙන විවිධ රෝග හා ඒවා වලක්වා ගැනීම, රෝග මුලින් හඳුනා ගැනීම, රෝග වලට කරනා විවිධ ප්‍රතිකාර පිළිබඳව සිතට දැනෙන ලෙස කතාබහ කරනා බ්ලොග් අඩවියකි. මෙහි පෝස්ට ආරම්භ වන්නේ එදිනෙදා සිදුවීමක් අනුසාරයෙනි. ඉන්පසුව කතාවක් ලෙසින් පෝස්ට් එක ගලායන අතර රෝගය හා සම්බන්ධ දේ ක්‍රමාණුකූලව විස්තර කරයි. බ්ලොග් කරුවා සෞඛ්‍ය ක්‍ෂේත්‍රෙය් ප්‍රවීණයෙකු බව ලියන ආකරයෙන්ම පැහැදිළි වේ. එමෙන්ම ඔහු හොඳින් අධ්‍යයනය කර පෝස්ට් ලියනා බවක් ලිපි තුලින් පෙනේ. 
සයිබරයේ කුඩාම බ්ලොග් තරු දෙකක් ලියන පුංචි හිතට දැනෙන දේ දිනිති හා මිතිලි දියණියන් දෙදෙනා ලියනා බ්ලොග් එක මා වැඩියෙන්ම ප්‍රිය කරන ළමා බ්ලොග් කරණයයි. තමන් දකින දේ තමා ප්‍රියකරන දේ දක්ෂ ලෙසින් බ්ලොග් එකක් තුලින් ලියනා මේ දෙදෙනා මා දකින ආකාරයට අනාගතයේ තම පියා මෙන් සයිබර් අවකාශයට වටිනා දැනුම එක් කරනු ඇත.
මෑතක සිට මා ගොඩක් ආසාවෙන් කියවන තවත් බ්ලොග් එකකි අස්වැන්න. මේම බ්ලොග් කරුවා ගීත සංගීතය වැනි විශයන් ගැන හොඳ දැනුමක් ඇති ලේඛකයෙකි. කාලයක සිට ලේඛන කටයුතු වල නිරත වෙන ඔහු දක්ෂ ගීපද රචකයෙක්ද වේ. ඔහු සංගීත කලාව හා එයට සම්බන්ධ ශිල්පීන් ගැන තමා සතු දැනුම, තමාගේ ආකල්ප නොමසුරුව බෙදා දෙයි. මීට අමතරව පොත පත පිළිබඳවද ඔහුගේ දැනුම අතිමහත්. ඒ සියල්ල කැටි කරගත් අස්වැන්න මා ප්‍රිය කරන මෑත කාලයේ ඇරඹුන බ්ලොග් අඩවියකි.

මේ මා නිතර යන එන නැතිනම් පෙර නිතර ඇවිද්ද බ්ලොග් කීපයක් ගැන මට නිදහසේ සිටිනා හෝරාවක සිතට නැගුන අදහස් කැටි කර දැක්වීමකි. තවත් අයෙකු මෙය වෙනස් ආකාරයකින් දකින්නට පුළුවන්. ඔබේ අදහසත් කැමතිනම් කෙටියෙන් සටහන් කර යන්න.
සුභ දවසක්....!!!
මට දැන් කෝපි කෝප්පයක් බොන්න වේලාව හොඳයි වගේ. කෝපි එකක් බොමුද?
(පින්තූර අන්තර්ජාලයෙනි)

Friday, May 25, 2012

ආයෙත් එහෙම වෙනවානම්......


හන්තාන කඳු වැටිය මතින් රන් කිරණ විහිදුවමින් හිරු නැගී එන එක අරුමයක් නම් නොවේ. මීදුම් නැති දවසට පහල ඇති පොල් ගස් වල දළු අතු මතට තමා මුලින්ම හිරු එළිය වැටෙන්නේ. මං ගෙදර ඉන්න දවසක නම් ඉර පායන්නත් කලින් පටන් ගන්නා මේ දසුන දෙස සෑහෙන වෙලාවක් බලන් ඉන්න එක පුරුද්දක්. ටික වේලාවකින් මිදුලටත් ඉර එළිය වැටෙනවා. මේ වෙලාව තමා දවසේ මං ආසම වේලාව. මුලු පරිසරයම පුදුමාකාර සුන්දරත්වයකින් පිරී ඉතිරී යනවා. ඒත් සවස රාස්සිගේ අවුව හන්තානෙන් මිදී ගොම්මන් කලුවර මිදුලට එව වෙලාවටනම් ඇති වෙන්නේ කියා ගන්න බැරි දුකක්.

නිවාඩු දවස් වලට වහිනවාට මං එච්චරම ආස නෑ. ඒත් වැස්සේ තෙමි තෙමී කඩදාසි ඔරු යැව්වේ නැති ළමයෙක් මේ රටෙන් හොයන්න කොච්චර අමාරුද. අම්මා කොච්චර බැන්නත් ඒ වැඩේ මම නෙවෙයි නැවැත්වූවේ. ඒත් ඒ දවස්වල වැස්සට තෙමුනාම හෙම්බිරිස්සාවක් උණක් නම් වරදින්නේම නෑ. 

මං පෙර පාසැල් ගිය කාලේ මට ටිකක් මතකයි. ඒවායින් හොඳටම මතක පෙර පාසලේ මිදුලේ කෝටු කෑලි වලින් චිත්‍ර ඇන්ද හැටි. මං වැඩියෙන්ම අඳින්න ආස වාහන. ඒ මම පිරිමි ළමයෙක් නිසා වෙන්න ඇති. දවසක් අඳින්න උනේ පෙරපාසල ඉදිරියේ විදුලි රැහැනක එල්ලී ජීවිතය අවසන් කල වවුලෙකුගේ චිත්‍රයක්. මට අදවගේ මතකයි මං තමා ඒ චිත්‍රය ලස්සනටම ඇන්දේ. පාසලේදිත් සාමාන්‍යපෙළට චිත්‍ර කලාව හදාරා ඇතත් මම කිසි දිනක චිත්‍ර තරඟයකට ඉදිරිපත් වෙලා නම් නෑ. 

පාසැල් කාලේ සිදුවීම උනත් ගොඩක් දේ මතකයි. එකක් මතක් කළ විට එක පෙළට සිදුවීම් ගණනාවක් සිහියට එනවා. දවසක් පාසල් නිමවී ගෙදර එන විට පූස් පැටියෙක් අරන් ආවා. ඌ රෑ එළිවෙනතුරුම නොනවත්වාම කෑ ගැසුවා. එක දවසින් පූසා එපාම වුවත් මට කරන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ. එහෙත් පසු දින මා පාසල් ගොස් එනවිට අසල ගෙදරක ගැහැණු කෙනෙක් පූසා දැකලා අම්මාගෙන් ඉල්ලන් ගිහින්. කොපමණ උත්සාහ කළත් ඒ පූස් පැටියාගේ පාට නම් මට මතකයට ගන්න කිසිසේත්ම බැහැ. 

පොඩිකාලේ ඉඳන්ම මං ගොඩක් ආස කළ දෙයක් තමා වැස්සකට පසුව හොඳින් ඉරපායා ඇති උදෑසනක යන්තම් සුළඟක් ඇතිනම් තනියම ඇවිදින එක. පාරේ ඇති ගල් කැට වලට පයින් ගසමින්, සිංදුවක් මුමුණමින්, වරෙක උඩ පනිමින් ඇවිදින්න මම හැමදාමත් ගොඩක් ආසයි.

පොඩි කාලේ කළ තවත් වැඩක් තමා බත්කූරන් අල්ලාගෙන උන්ගේ තටු සතරම එකට සිටිනාසේ අල්ලාගෙන කුඩා ගල් කැටයක් අසලට ලං කළ විට ඌ එය අල්ලා ගන්නවා. ඉන්පසු එය ඔසවාගෙන ගොස් වෙන තැනකට දානවා. දැන් නම් ඒ ගැන ඇති වන්නේ ලොකු කණගාටුවක්. 

ගේ පසුපස ඇල්ලේ කුඩා පාරවල් කපා සෙල්ලම් වාහන පැදවූ හැටි තාමත් මතකයි. පස් කපා පාරවල් හදන්න කුඩා බුල්ඩෝසරයක් හා කපන පස් පසෙකට ගෙනයන්න කුඩා ලොරියක් කැඩුනු සෙල්ලම් වාහන වලින් ගත් කොටස් වලින් මම සාදා ගත්තා. ත්‍රස්තවාදී කලබල ඒකාලයේත් නිතරම පැවතුනා. ත්‍රස්තවාදීන් වාහන බෝම්බ වලින් විනාශ කළ දර්ශන රූපවාහිනියෙන් නිතර දකිනවා. දවසක් ඒක බලන්නම මගේ සෙල්ලම් කාර් එකක් රතිඤ්ඤයක් දමා පුපුරවා හැරියා. එහෙත් උනේ එය උඩ ගොස් නැවත බිම වැටුන එක විතරයි. 

මම ගොඩක් ආසාවෙන් කල දෙයක් තමා පාසල් යන එක. කිසිදාක පාසල් නොගොස් බොරු කියා ගෙදර ඉඳලා නෑ. සමහර විට අසනීපයෙන් පවා පාසල් ගියා. පාසලේ අද මට සයිබරයේ ඉන්නවා වගේම හොඳ යාළුවන් පිරිසකුත් හිටියා.

උඩ ඉඳන් පහලටම කියවන් ආවා නේද. කිසිම පිළිවෙළක් නැතිව ඔහේ ලියවුන මතකයන් කීපයක ආවර්ජනයක් පමණයි නේද. අපේ ජීවිතත් එහෙම තමා. අපි කොයි තරම් සැලසුම් කළත් එදිනෙදා සිදුවීම් වෙන්නේ අපට අවශ්‍ය ආකාරයට නොවේ. ඒවායින් අපට අවශ්‍ය දේ වෙන්කරගෙන අනවශ්‍ය දේ ඉවත් කිරීම තමා අප ජීවිත කාලය පුරාම කරන්නේ.

ආයෙම මුලින් කීව දේවල් මතක් කරනවානම් ඒ කළ හැමදේම වගේ දැන් කරන්න බෑ. කරන්න පුළුවන් උනත් කරන්න හිතෙන්නේම නෑ. එහෙම කලොත් දකින අය කියයි අන්න අරකා පොඩි එකා වෙන්න යනවා කියලා. ඇත්තත් ඒකනේ. අපි පාසල් අධ්‍යාපනය අවසන් කරලා සමාජයට එන්නේ වැඩිහිටියන් වශයෙන්. අපි කොතරම් පොඩි එකා වගේ පෙන්වුවත් සමාජය අප දෙස බලන්නේ නෑ එහෙම. ඒ කියන්නේ මම දැන් පොඩි එකෙක් නෙවෙයි.

අදට අවුරුදු දෙකක් සපිරෙන මගේ බ්ලොග් එකත් දැන් පොඩි ළමයෙක් කියන්න බෑ. ඒත් ඉතින් මෙතනදී නම් මට කැමති විධියට ලියන්න පුළුවන්. මට විතරක් නෙවෙයි ඕනිම කෙනෙක්ට බ්ලොග් කලාවේදී එහෙමයි. ඒකනේ මේවායේ කිසිම තේරුමක් නැති අමුතුම වචන වලින් පවා පෝස්ට් ලියවෙන්නේ. මොනවා උනත් පටන් ගත් වැඩේ මෙච්චර දුරට ඇදන්න එන්න පුළුවන් උන එක ගැන අවංක සතුටක් දැනෙනවා. ඒ පසුපස නම් සඳහන් නොකළත් ගොඩක් අය ඉන්නවා. ඒ සැම දෙනාටම මගේ ස්තූතිය.....
තවත් සටහනකින් හමුවෙමු. සුභ දවසක්...!!!!

Wednesday, May 9, 2012

වාහිණි වාහිණි වාහිණි...........


ටයිටල් එක දැක්කාම මොකක්ද මේ යන්නේ කියා හිතාගන්න බැරි වෙන්න ඇති කියලා හිතනවා. ඒත් මේ උඩ පින්තූරේට සමාන පින්තූර නම් ඔයාලා ඕනි තරම් දකින්න ඇති මේ දවස් කීපයේ රූපවාහිනී නාලිකා වලින්. ඒ පසුගිය 6 වෙනිදා කොරියාවේ කැරෝකේ සමාජශාලාවක ඇතිවූ ගින්නක් පිළිබඳ පුවතත් සමගින්. 
මම සෑම දිනකම නොවරදවා ප්‍රවෘත්ති බලන කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒ වගේම හැම නාලිකිවකම පුවත් බලන්නෙත් නෑ. වැඩක් නැති උනාම ගෙදර අය බලන නාලිකාවක ඇති ප්‍රවෘත්ති බැලීමයි මා කරන්නේ. සාමාන්‍යෙයන් මා පුවත් දැනගන්නේ අන්තර්ජාලය හරහා. නැතිනම් පුවත්පත් වලින්. මා ලංකාවේ නාලිකා වල පුවත් නැරඹීම නිසා ඇතිවූ ආකල්ප ලියන්න තරම් හිතුනත් මොනාවාටද මේවා ලියන්නේ, අනික ලංකාවේ කී දෙනාද බ්ලොග් බලන්නේ කියා සිතුන නිසා ලීවේ නෑ. ඇත්තෙන්ම අපි ලියන දේ හා ඒවා කියවන සුළු පිරිසක් සැලකූ විට ඇත්තෙන්ම අපිට සමාජයේ මතවාදයක් ඇති කරන්න බෑ. එහෙත් පසුගිය දා ඇතිවූ ගින්න පිළිබඳ පුවත මා නැරඹු චැනලයෙන් විකාශය වූ ආකාරය මගේ සිතට කිසිසේත්ම සෑහීමකට පත් වන්න බෑ.
එම පුවත ලංකාවට ලබාදුන් ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය එය වාර්ථා කිරීමේදී එහිදී අනතුරට පත් අයට ප්‍රථිකාර කිරීමට පිටතට ගෙනයන දසුන්, එහි සිට පිටතට එන අය, මියගිය අය පෙන්වීමේදී අනුගමනය කළ පිළිවෙත වූයේ ඔවුන්ගේ මුහුණ හඳුනාගැනීමට නොහැකි ආකාරයෙන්. නමුත් ලංකාවේ මා දුටු රෑපවාහිනී සේවාව ඔවුන්ගේ නම් ගම්, ඡායාරූප, පවුලේ අයගේ හා නිවෙස්වල වීඩියෝ පවා පෙන්වූවා. මං හිතන්නේ දුන්නේ නැත්තේ ටෙලිෆෝන් නම්බර් එක විතරයි. 
මොකක්ද මෙහි ඇති ප්‍රශ්නය. 
ලංකාවේ සමාජ ශාලාවකට ගියා කීවාම ගම්වල සලකන්නේ සල්ලාලයෙක් වශයෙන්. එමෙන්ම සමාජ ශාලාවකට යන අයට පිළිකුලක් එල්ල වෙනවා තවමත් මේ සමාජයේ. එවැන්නක සේවය කරන තාක්‍ෂණ ශිල්පියෙකුට පවා ගමට ඇවිත් කියන්න බෑ තමන් සේවය කරන්නේ සමාජ ශාලාවක කියා. මේ නිසා මෙම මියගිය අයට තමන් සිටි පරිසරයෙන් පිළිකුලක් එල්ල වෙනවා. ගෙවල් වල අය පවා තම පවුලේ සාමාජිකයා ගැන හිතන්නේ පහත් තත්වයෙන්. එමෙන්ම එම පවුල් වල අයට ගමට මුහුණ දෙන්න අපහසු වෙනවා. සමහර විට මේ අයගේ දෙමාපියන් දරුවා නැතිවීම පිළිබඳ ශෝකය සමග සමාජයට මුහුණ දෙන්න ඇති අපහසු තාව නිසා දැඩි මානසික පීඩනයකට ලක්වෙනවා. සමහර විට දුර්වල මානසික මට්ටමක් ඇති අයෙක් සියදිවි නසා ගන්න පවා පෙළඹෙන්න පුළුවන්.
මෙය ප්‍රවෘත්තියක් වශයෙන් කියන්න ඇත්තේ වචන කීයද?
"කොරියාවේ සමාජශාලාවක ඇතිවූ ගින්නක් නිසා ශ්‍රී ලාංකිකයන් 3දෙනෙකු මිය ගොස් තිබෙනවා. මොවුන් ගින්නට අසුවූයේ සේවා කාලයෙන් පසුව එහි ගොස් සිටියදී. මොවුන් අහවල් ස්ථානවල පදිංචි කරුවන්."
මීට වඩා ප්‍රවෘත්තියකට අවශ්‍ය මොනවාද. මැරුණේ කවුද? ඔවුන් කොහේ අයද? ඔවුන්ගේ ඥාතීන් කවුද? ගෙවල් කොහේද වැනි විස්තර අපට වැදගත් නෑ. අපට අවශ්‍ය මිය ගියේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් බ පමණයි.
අනෙක් කාරණාව සමාජශාලාවක් යනු නීති විරෝධි තැනක් නොවේ. එහි යෑම නීතියෙන් තහනම් නෑ. 

අපේ රූපවාහිනී සේවා පුවත් විකාශය කරන්නේ තමන්ට කැමති ආකාරයටයි. ඔවුන් සිතා සිටින්නේ තමන්ට ඕනි දේ ජනතාව නැරඹිය යුතු බවක්. මෙම නාලිකාවම රිය අනතුරක් ගැන පුවතක් පෙන්වන්නේ ගෙදර 5ක් හිටියා. ළමයි පොඩියි, කට්ටිය සතුටින් හිටියා, විනෝද ගමනක් යන්න තීරණය කළා එක්කෙනෙක් යන්න බෑ කියා නෑ ගෙදරක නැවතුනා. 4යි ගියේ. ගියේ ත්‍රිරෝද රථයක. එය පහසු ගෙවීමේ ක්‍රමයට ගත් එකක්. වේගයෙන් ආව බස් එකක එය හැපුනා. බස් එකේ 60ක් හිටියා. රියදුරු උසයි, එච්චර වයස නෑ, වැරදි පැත්තෙන් බස් එක ආව නිසයි වැදුනේ. වැනි ආකාරයකට. මෙය ඔවුන් නලු නිළියන් යොදා රඟ දක්වා පෙන්වනවා. මුළු සිද්ධිය පෙන්වන්න විනාඩි 5කට වඩා ගන්නවා. එහෙත් සැබෑවට අනතුරට ලක්වූ රථය පෙන්වන්නේ තත්පර කීපයයි. ලේ වැගිරෙන තුවාල කරුවන් වැනි සංවේදී අයට බලන්න අපහසු දර්ශන නම් විනාඩි ගණන් පෙන්වනවා. මෙවන් පුවත් කීපයක් පෙන්වූ විට වෙලාව අවසන්. මේ නිසා වැදගත් පුවත් ගණනාවක් පෙන්වන්න අවස්ථාවක් නෑ.
තමාට හිතවත් කලා කරුවෙක් මියගිය අවස්ථාවක ලොකු කාලයක් වෙන්කල මෙම නාලිකාවක් ජනතාවට සමීප වෙනත් කලා කරුවෙකුගේ මරණය රටතොට කෙටියෙන් වලට පෙන්වූ අවස්ථාවක් මට මතක් උනේ මේ වෙලාවේ.
මාධ්‍ය වලට හිමි නිදහස ගැන අහස උසට කතා කරන මෙම මාධ්‍යවල ඇත්තම මාධ්‍ය සදාචාරය මෙයනම් මම මේවා නොබලා සිටීම හැර වෙන කුමක් කරන්නද?

නිකන් ඉන්නවාට ලියවුන පෝස්ට් එකක්. මාස 8ක් තිස්සේ නැවතී ඇති හාඩ්වෙයාර් පාඩමට අදාළ පෝස්ට් එකක් හෙට පළ කරන්න බලා පොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. නොවැරදීම හෙට මේ පැත්තට ගොඩවෙන්න අමතක කරන්න එපා.
අදට ගිහින් එන්නම්..
සුභ දවසක්...!!!!

Friday, April 13, 2012

සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා....!!!!!

කැලන්ඩරේට වැරදිලාවත්ද. අලේ තාම කොහා සද්දයක් නැත්තේ. ඔක්කෝටම කලින් කොහාට ඊ මේල් එකක් දාල් ඉන්න ඕනි ඉක්මනට ඇවිත් කෑ ගාන්න කියලා. චුට්ටි කාලේ නම් අපි කොහා එක්ක තරඟෙට කෑ ගැහුවානේ. දැන් කොහේ කෑ ගහන්නද. අප්ට නම් සද්දේ මතකයි. ඒත් කොහාට දැන් කෑ ගහන එක අමතක වෙලාද කොහේද. මං මේ ඉන්නේ ලංකාවේද. හුටා.... එක එරබදු ගහක මලක් පිපිලා නෑ. මල් පිපෙන් එරබදු ගස් තියෙන්න එපැයි. වැටේ එරබදු ගස් ටික කපලා නෙව තාප්පේ බැන්දේ අල්ලපු ගෙදර උන්ට අපේ ගෙදර පේනවාට. අනිත ක්‍රෝටන් ගස් වල මල් පිපෙන එකක්ය.
හා අර ප්ලාස්ටික් මල් ටික තියෙන්නේ. අවුරුද්ද ඇවිත් වෙන්න ඇති අර රබන් සද්දේ නම් ඇහෙන්නේ. ඒත් නවුද, කොහේද රබන් ගහන්නේ. වටේ කෙල්ලෝ ටික ශොපින් යනවා දැක්කා උදේම. ගෙවල් වල ඉන්න ආත්තම්මලා වෙන්න ඇති රබන් ගහන්නේ. කොහොමත් දැන් කෙල්ලෝ රබන් ගහන්න දන්න එකක්යැ. ඇයි නැත්තේ රබානක් දුන්නොත් පලලා පෙන්වයි ලස්සනට...
එහෙනම් කොහෙන්ද මේ රබන් සද්දේ. හප්පා අර ටීවී එකේ චැනල් හැටේම අවුරුදු උස්සව. අර රබන් ගහන කෙල්ලෝ කොයින් හොයා ගත්තාද. අපේ ගම්වල නෑනේ මෙච්චර ලස්සන කෙල්ලෝ. මොන වගේ පුයරද මන්දා මුන් උලන්නේ. අර වටේට හිටන් බලන් ඉන්න කොල්ලන්ගේ ලස්සන. මුන් අවුරුද්දටම ඉම්පොට් කලාද මන්දා. මොනවාදෝ අවුලක් දැනෙන්නේ. මෙයාලා රබානට තට්ටු කරන එකයි ඇහෙන තාලෙයි වෙනස් වගේ. ඔව් අර තට්ටු නොකරද්දිත් සද්දේ එන්නේ. ඒකත් රෙකෝඩින් එකක් ප්ලේ වෙනවාද මන්දා. මෙයාලා බයිස්කෝප් වල නලු නිලියෝද කොහේද. බලමු වෙන චැනල් එකක්. අනේ අර ආත්තම්ලා රබන් ගහන ලස්සන. එයාල නම් හරියට රබන් ගහනවා වගේ. 
රතිඤ්ඤා නම් පත්තු වෙනවා නේද. ඒවායින් නම් අඩුවක් නෑ. ඉස්සරටත් වැඩිය. ඒ කියන්නේ අවුරුද්ද ඇවිල්ලාම වේනනඇති.
යන්න ඕනි චක්ගුඩු පනින්න කොල්ලෝ ටික හොයන්න. අලේ කොහේද දන්නේ නෑ. ... ආ අර ඉන්නේ වට වෙලා. මොකක්ද දන්නේ නෑ වට වෙලා කරන සෙල්ලම. බොතලෙන් වීදුරුවට පුරවන සෙල්ලමක් නේද. මේක අවුරුද්දට අලුතින් එකතු උන සාම්ප්‍රදායික ජන ක්‍රීඩාවක් වෙන්න ඇති.
කොහේවත් කැවුම් කොකිස් බදින සුවඳක් න්ම් ආවේ නෑ. ඒ උනාට ගෙදරට ලැබිලා තියෙන කැවුම් කොකිස් කන්දරාව. මං දැක්කා ටවුමේ හෝටලේ කැවුම් කන්දක් පුරෝලා තියනවා. ඒක නම් ඊයේ වෙද්දි ඉවරෙටම ඉවර වෙලා. මයේ හිතේ ඒවාද කොහේද මේ හැම ගෙදරින්ම එවලා තියෙන්නේ. ඔව් නේන්නම්. ඉස්සර කැවුම් කොකිස් ලැබුනාම එක එක්කෙනා ගේන ඒවා එකක එක රසයි. එක එක ප්‍රමාණයේ. වෙනස් හැඩ වල. මේවා නම් හැම අතින්ම එක සමානයි. දැන් නම් ඔලුවත් අවුල් වේගනයි එන්නේ. යන්න ඕනි අවුරුදු උත්සවයක් බලන්න. අම්මෝ ගෙදරට එන නෑයෝ කන්දරාව. යන්න වෙන එකක් නෑ......

වසරකට වැඩි කාලයක් මාත් එක්ක සයිබරේ සැරි සැරූ.....
තනි නොතනියට මාත් එක්ක හිටිය...
හැමදාමත් මගේ මතකයත්. අනෙක් සෑම බ්ලෝ අඩවියක්මත් කියවන...
බ්ලොග් ලියන....
සයිබර් වාසීන් සැමටත්.....
සිංහල හින්දු අලුත් අවුරුද්ද සමරන සැමටත් ....
සුබ අලුත් අවුරුද්දක්ම වේවා...!!!!

Saturday, January 14, 2012

Good Morning.......ඉතින් මට මොකෝ.......:P


අපි කවුරුත් ආසයි උදේම කාගෙන් හරි සුභ පැතුමක් ලබන්න. ඔයාල ගැන මං දන්නේ නම් නෑ. හැබැයි මම නම් ආසයි. මේ අද උදේ උන දෙයක් නිසයි මෙහෙම පෝස්ට් එකක් ලියවුනේ. වෙනදටත් මේ වගේ දේවල් වෙනවා. ඒත් තියන කලබලේ නිසා සමහර දේවල් ඒ සැනින් අමතකම වෙනවා. එහෙත් අද සිදුවූදේ ගැන නම් ලියන්නම හිතුනා. අද කීවාට මං මේ කියන්නේ සිකුරාදා වැඩට එද්දී සිදුවූ දෙයක්. මේක පබ්ලිශ් කරන්නේ නම් 14 වෙනිදා උදේ තමා. ඒකෙන් ප්‍රශ්නයකුත් නෑනේ. එහෙනම් අපි කතාවට එමු.
මේකයි සිද්ධිය. අපි කවුරුත් උදේම හමුවන අයට සුබ පතන සිරිතක් තියනවා ගුඩ් මෝනින් කියා. එය අපේ සිංහල ක්‍රමයනම් නෙවෙයි තමා. ඒත් එය අපිට සුද්දාගෙන් ලැබුන හොඳ සිරිතක්. අවශ්‍යනම් අපිට උදේම ආයුබෝවන් කියා සුබ පතන්නත් බැරි කමක් නම් නෑ. ඔන්න ඉතින් ට්‍රැක් පනිනවා. යමු කතාවට. 
අපි බොහෝ දෙනෙක් උදේට හමු වෙන අයට මේ ආකාරයට සුබ පතනවා. විශේෂයෙන්ම එකට සේවා ස්ථාන වල සේවය කරන අයට සුබ පැතීම සාමාන්‍ය දෙයක්. මටත් ඔය පුරුද්ද තියනවා. ඒත් මම ටිකක් වෙනස්ද මන්දා. මං නම් දන්නේ නෑ ඔයාලත් හිතන්නේ මං හිතන විදියටද කියා. කොහොම නමුත් මම ඉදිරියට හමුවන හැම දෙනාටම වගේ තරාතිරම නොබලාම ගුඩ් මෝනින් කියා සුබ පතනවා. සමහරු නම් මුව පුරාම සිනාසී ගුඩ් මෝනින් කියාම පෙරලා සුබ පතනවා. සමහර අය ඒකත් වර්ගීකරණය කරලා. තමන්ට ඉහලින් තනතුරක ඉන්න අයෙක් නම් ගුඩ් මෝනින්. සමාන අයට මෝනින්, පහලින් ඉන්න අයට යන්තම් හිනාවක්. බලන්නකෝ ඒකේ ඇති තේරුම මොකක්ද කියා. නිකන්ම නිකන් මෝනින් කීවා ඇති වැඩක්ද?
මම කීවානේ මම ටිකක් වෙනස් කෙනෙක් කියා. මම කෙනෙකුට සුබ පත්නනේ හිත සතුටින්. ඒ වගේම හිත තවත් සතුටු කරගන්නයි. අපි කෙනෙකුට දෙයක් දීලා, උදව්වක් කරලා ආපසුවට ප්‍රතිඋපකාරයක් බලාපොරොත්තු වෙන එකත් වැරදියි. එහෙත් ගුඩ් මෝනින් කීවාම ආපසු ගුඩ් මෝනින් කියන්න තරම් කෙනෙකුට බැරිනම් ඇත්තටම හිතට ඇති වෙන්නේ දුකක්. අර සුබ පැතූ එකෙන් ලැබූ සතුටත් නැති වෙලා යනවා. මෙහෙම කීවේ මම දින කීපයක්ම සුබ පතන විට එය සැලකිල්ලට නොගෙන ගිය කෙනෙක් හිටියා. මම හිතුවේ ඔහුට කිසියම් ප්‍රශ්නයක් ඇති කියා. ඒත් අද බලන විට මම සුබ පතන විට නිහඬව සිටි කෙනා වෙනත් අයෙකුට මුව පුරා සිනාසී සුබ පතනවා. සොයා බැලූ විට අර දෙවෙනි පුද්ගලයාගෙන්  උපකාරයක් ගන්න වෙලා. ඒ නිසයි මේ හිනාව. ඉතින් මම තීරණය කලේ නැවත ඔහුට සුබ පතන්නේ නෑ කියා.
ඕකයි අද කතාව. ඇත්තටම උපකාරයකට ප්‍රතිඋපකාරයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න නම් මම කිසිදා කැමතිම නෑ. එහෙත් සිනාසී සුබ පතන්නේ මමත් අඩුම වශයෙන් සිනාවකින් සංග්‍රහයක් ලබන්නයි. එය නොලැබෙන විට සිතට කණගාටුවක් නම් ඇති වන්නේ එය නොකර අනවශ්‍ය දේ දාගන්නේ නැතිව ඉන්න එකයි හොඳ.
මේ වගේ තව බොහෝ අවස්ථා අපිට එදිනෙදා හමුවෙනවා නේද. බලන්න අපි විශේෂ අයට සුභ පතනා ආකාර. දුරකථන ඇමතුම් වලින්, SMS වලින්, ෆේස්බුක් වැනි සමාජ ජාල හරහා, ඊ මේල් වලින් තව නම් කොච්චර දේ ඇතිද? මේ හැම දේම කරන්නේ එය ලබන්නා අපිට විශේෂ කෙනෙක් නිසයි. යාළුවෙක් වෙන්න පුළුවන්, ඥාතියෙක්, පෙම්වතා/පෙම්වතිය, සැමියා/බිරිඳ මේ වගේ කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. එහෙත් එම තැනැත්තාට අපි විශේෂ නැතිනම් සුබ පැතීමෙන් ඇති පලක් තියේද කියා මට හිතුනා.
ඔයාලගේ අදහස් මීට වෙනස් ඇති. හැමෝම එක වගේ හිතන අය නෙවෙයිනේ. මට හිතුන දේයි මම අද ලියා තැබුවේ. ඔයාලටත් මේ ගැන කියන්න දෙයක් ඇතිනම් කමෙන්ට් එකක දාලම යන්නකෝ.
ගිහින් එන්නම්.
සුබ දවසක්...!!!

Friday, October 21, 2011

රෑවීලා ඇයි මේ උදේ.........


සති දෙකක් තිස්සේ මකුළුවෝ දැල් බැඳන් හිටිය නිසා මකුළුවෝ එලවන්න කොස්සක් අරන් ආවට බය වෙන්න එපා. මේ කොස්ස ගෙනාවේ මකුළුදැල් කඩල මකුළුවෝ එලවන්න. නැතිව බ්ලොග් එකට එන අයව එලවන්න එහෙම නෙවේ.
පසුගිය සති දෙකේම බ්ලොග් පැත්තේ යන්න බැරි උනා. පෝස්ට් කරල චැට් එකෙන් නැතිනම් ඊමේල් එකෙන් කීව අයට පමණක් කමෙන්ට් කලාට මගේ බ්ලොග් එකේ පෝස්ට් එකක් දාගන්නත් බැරි උනා. පසුගිය සති දෙකම ගෙදර වැඩත්, වැඩ කරන ආයතනයේ වැඩත් එක්ක ගොඩක් බිසී උනානේ. අලුතින් බැච් එකක් එන කාලෙට කොහොමත් අපිට වැඩ වැඩි වෙනවා. ඔය අපේ හා පැටික්කි, මධුශාන් එහෙමත් ආවා කියන්නේ. හාවි නම් ආවා කියා කතා කරලත් කීවා. මේවාට අමතරව අපේ ඥාතියෙකුගේ විවාහ මංගල්‍යයක් තිබුන නිසා එයටත් ගොඩක් වෙහෙසුනා. ඒ හා සම්බන්ධ රසවත් සිදුවීම් ගනනාවක් තියනවා. වෙලාවක ඒවාත් බ්ලොග් පෝස්ට් එකකට දාන්න පුළුවන්. 
මේ කියන්න ගියේ එකක් දැන් කියන්නේ වෙන එකක්. මටත් ලියන්න ගියාම මුලක් මැදක් අගක් නෑ නේද?
මේ සින්දුව හදිසියේ ඇයි මතක් උනේ කියලා දන්නවාද? අහම්බෙන් දුටු සිදුවීමක් නිසා. මේකයි කතාව.
මේ වෙඩිම නිසා අපිට රැයක් දවාලක් තිබුනේ නෑ. මොකද උන් දෙන්නා බැඳල හනිමූනි ගියා. අපි එපැයි හෝම් කමින් එකට ගෙවල් ලස්සන කරල තියන්න. කොහොම හරි කට්ටිය රෑ දවල් නැතිව උගේ ගෙදර වැඩ. ඔහොම වැඩ කරලා මහරෑ ගෙවල් වලට යනවා. ආයේ උදේ පාන්දර උගේ ගෙදර. කොහොමත් උදේ තේ එක බොන්නේ උගේ ගෙදරින්ම තමා. නැතිනම් ආයේ බැන්දට පස්සේ වතුර එකක් දෙයිද කවුද දන්නේ..:DD
කොහොම හරි ඔය හෝම් කමින් එක දවසේ උදේම මම රෑ කරපු ඩෙකරේශන් ටික හරියට තියනවද බලන්නත් එක්ක උදේම උගේ ගෙදර ආවා. ඒ එනකොට උදේ අව්ව පායලත් නෑ. ඒත් හොඳට එළිය වැටිල නිසා මම බයික් එකේ හෙඩ් ලයිට් නිවාගෙන ආවේ. මෙහෙම එනකොට මගේ ඉදිරියට එනවා බයික් එකක් හෙඩ් ලයිට් දා ගෙනම. සාමාන්‍යෙයන් අපි එළිය වැටුනම හෙඩ් ලයිට් දාන්නේ ආපදාවක් නැතිනම් අති විශේෂ අවස්ථාවක ඉක්මනින් යන්නනේ. ඒත් මේ පොර මොකද මේ හෙඩ් ලයිට් දාගෙන. කරදරයක්ද? නැතිනම් බයික් එකෙ දෝශයක්ද?
ටිකක් ලඟට ආවමනේ හේතුව දැක්කේ.....

ඔය පින්තූරෙනම් ඇත්තම සිද්ධිය නෙවෙයි. ඒත් මේකත් ඒ වගේ තමයි...
රෑ වීලා ඇයි මේ උදේ.........:DDD